Ze vraagt me soms: “Waarom ben je niet meer zo gelukkig?” Dan weet ik niets te zeggen, dat verberg ik met een knuffel, maar eigenlijk weet ik het wel. De wereld draait door... Ik ben het zelden of heel weinig met m’n ego akkoord. Ik voel me soms wat schizofreen, oncontroleerbaar, agressief geladen en m’n daden onomkeerbaar. Onder controle van demonen in m’n binnenste, de beslissingen die ik dan neem zijn zo verschrikkelijk! In de schaduw van de woede en de waanzin, gewaarschuwd voor de schade maar toch boet ik met verslaving... Het lijkt een automatische manier van handelen, een voorgeprogrammeerd proces, niet zomaar te veranderen. Het blokt de liefde af en plaatst je in het duister. Egocentrisch, ikke, ikke. Luister naar mij! Want ik heb gelijk, dat is geen mening maar een feit. Maar achteraf bekeken heb ik spijt. Want de tijd van discussie ben ik bezig met mij en niet met jij of met wij, ook al denk ik het. En ben ik niet bereid om me bij de zaken neer te leggen en denk ik er niet aan de juiste vragen eerst te stellen. Ik beheers mezelf niet als ik verwijt of ik vloek... Ook al weet ik goed genoeg wat de pijn met je doet, voelt het niet alsof ik iemand wil opzettelijk bezeren maar dan eindigt het gesprek alweer met enkele problemen!

Soms is me leevn e lawine en up andere momenten ist e geiser soms ziek mister nonchalant en soms e bitje te veeleisend extreme piekn en daaln, evenwicht verre te zoeken en soms klopt et platje heel en is olles oe dat zoe moetn tis e lus, e cyclus voer exact te zien et enige dat echt constant bluft in de wereld is de verandering dus lat et zien, lat je voeren up de golven nimmet leevn oe dat komt zoender te vloeken up gevolgen van je doaden, leert ut situaties en ervoaring en doe nie lik dan de meeste van us doen mo stot in voe je gedrag en wa dad dad ol van miserie met em meebriengt tracht te groeien in wien daj ziet en doe gin scha an jen omgeving apen met e goeden ring, ezels in e leeuwevel woedn us voral bezig met et spelen van dad ene spel niemand e nog zwaktes of gebreken, iedereen is fel of zeggen ze, de moatschappie verzwoart oender e wreed gezwel kanker, celln die deur middel van e destructief patroon de levenswandel gon verstoorn van een ander en zo zien der vele, ze combineren en groeperen voer in massa zwakke exemploaren te kun isoleren ...vraagt jen of... woa zieme mee bezig ...ow de fundamenten van us leven zien vergeten ...vraagt jen of, woa zieme mee bezig owe de basisprincipes van us leven nie mi weetn of negeern

Ze vraagt me soms: “Waarom ben je niet meer zo gelukkig?” Dan weet ik niets te zeggen, dat verberg ik met een knuffel, maar eigenlijk weet ik het wel. De wereld draait door... Ik ben het zelden of heel weinig met m’n ego akkoord. Ik voel me soms wat schizofreen, oncontroleerbaar, agressief geladen en m’n daden onomkeerbaar. Onder controle van demonen in m’n binnenste, de beslissingen die ik dan neem zijn zo verschrikkelijk! In de schaduw van de woede en de waanzin, gewaarschuwd voor de schade maar toch boet ik met verslaving... Het lijkt een automatische manier van handelen, een voorgeprogrammeerd proces, niet zomaar te veranderen. Het blokt de liefde af en plaatst je in het duister. Egocentrisch, ikke, ikke. Luister naar mij! Want ik heb gelijk, dat is geen mening maar een feit. Maar achteraf bekeken heb ik spijt. Want de tijd van discussie ben ik bezig met mij en niet met jij of met wij, ook al denk ik het. En ben ik niet bereid om me bij de zaken neer te leggen en denk ik er niet aan de juiste vragen eerst te stellen.