#perquin

Jij bent de verkeerde altijd al geweest en je bent het, ontegenzeglijk, nog steeds.

Van liefde hou ik niet, dat heb ik nooit gedaan. Ik ben bij je gebleven omdat ik dit zo zeker weet.

Het staren in de ogen van de ander, de oninwisselbare, die altijd iets doen moet, weg moet, bewegen.

Moet jou heb ik vanaf de eerste dag geweten dat het niet goed zou gaan, dat het na een avond of wat goedbedoelde gesprekken, gedoe bij volle maan wel op zou houden. Dat deed het ook.

(Het hield op, het blijft maar ophouden, dagelijks minder gevaarlijk, onverschilliger, taaier.)

De ander, dat wil zeggen: Parijs, het echte leven, de mensen in reclames, de nachten en de hel.

       Nu zal hij met een pak aan, bloemen erbij en zij in een jurk        als een droom, in een warme zaal wat dingen beloven.        Aardige dingen want aardige dingen wil iedereen        horen, aardige dingen zijn schaars.

       Zult u altijd denken aan het meisje dat ze was voor ze u zag        en u, zult u onthouden hoe hij verloren leek, maar        aangenaam verloren? Bent u bereid nu        plaats te maken voor elkaar?

       Het kost tijd. Alleen de voorbereiding al: de kerk, de cadeautjes,        de auto, de drank en de broodjes, een keuzemenu        van zoveel maal vis, zoveel maal vlees.

       En op een dag komt zij thuis, hij kijkt op uit de krant.        Zij zien elkaar. Het valt ze mee. Hun kind        zelfs, het huis, de gordijnen -

       alles zal er aardig zijn. De liefde        lastig te vermijden.