Ik vergeef al uw zonden, NMBS.
Ik ben geen fan van de bus, ik word er altijd misselijk op. Ik hoef maar 10 minuten te rijden en ik voel mij weer een kind, in de niet positieve zin, toen ik nog wagenziek werd. Voor de bus lijkt dit niet over te zijn gegaan, zeker als het gaat over de lijnbussen. Bobbelend, zwalpend, zwierig zwaaiend over de weg.
Ook is het meestal een zootje ongeregeld, maar vandaag was het de trein die mij weer in de steek liet. Nog geen week geleden zat ik 3 uur vast in het station van Gent sint Pieters omdat er een bom gevonden was. Uiteindelijk het wachten opgegeven en een trein richting Sint Niklaas genomen. En dan vandaag, weer een bommelding. Na een telefoontje met de infodienst van de NMBS, erachter gekomen dat het weer een hele tijd kon duren. Natuurlijk op de laatste dag om te werken aan mijn scriptie, en mijn laptop met een deel onafgewerkte posts lag natuurlijk in Brugge.
Het enthousiasme was dus ver te zoeken, toen ik geen andere keus bleek te hebben dan voor 2 uur op een bus te zitten. Of voor onbepaalde tijd te kamperen voor het station van Gent sint Pieters. Sukkelend met mijn gezondheid de laatste maanden voelde ik mij al helemaal niet goed, en dan dit nog.
De tijd leek niet vooruit te gaan en er was ook weinig te zien. Enkel huizen, stomme huizen, lelijke huizen, saaie huizen met domme voortuintjes en industrieparken. Hier en daar een open vlakte met velden, en natuurlijk, om mij te pesten, af en toe een spoorweg. Vreselijk de bus.
Ik heb het mij altijd afgevraagd hoe het zou zijn om die bus eens te nemen, wel nu weet ik het. Vreselijk! Zo zou je al de vertragingen en stakingen van de NMBS direct vergeven. Als ik maar nooit meer op die vreselijke bus moet zitten! Sorry NMBS voor al mij geklaag.
Na 2 uur eindelijk uit de veel te warme bus gestrompeld, zo misselijk als ik groot ben. Bijna de neiging om de grond te kussen.
