#pctvanes

Het hoogtepunt van het tennisjaar zit er weer op. De ranglijstaanvoerders bij zowel de heren als vrouwen wonnen het enkelspel. Vooral de overmacht van Serena Williams is toch weer duidelijk. En het lijkt wel alsof het verschil steeds groter wordt. Alleen Azarenka, die aan een goede comeback bezig is, kan het Williams enigszins lastig maken. Maar verder is er niemand in de top 10 die ook maar in de buurt komt. Verder liet Federer weer geweldig tennis zien (tot de finale). Bij vlagen naderde hij het hoogste niveau uit zijn carriére. Helaas haalde hij dat niveau niet tegen Djokovic, die een zakelijk toernooi speelde, zonder zijn topniveau te halen. En dan is er natuurlijk nog Nadal, die zich (weer) liet verrassen door tennistoerist Brown. Wat een artiest met zijn looks en onvoorspelbare spel. Volgens mij weet hij zelf niet eens wat hij gaat doen. Op het moment dat hij de bal moet gaan slaan, bedenkt hij pas wat hij doet en dreef hij Nadal voor de tweede keer tot moedeloosheid.

Buiten alle aandacht die naar het enkelspel ging, gebeurde er van alles in het dubbelspel. Martina Hingis pakte 18 jaar (!) na haar enkelspeltitel, zowel de titel in het gemengd als damesdubbel. En groot Nederlands succes voor Jean-Julien Rojer. “Onze” man uit Curaçao pakte de titel in het herendubbelspel. Mooi om te zien hoe een prof die wilde stoppen met tennis een tweede leven vindt in het dubbelspel. En met zoveel succes. Die man verdient alle lof van het Nederlandse volk, vooral met de huidige lichting heren die in het enkelspel niets presteren. Haase’s zelfvertrouwen (zijn mijn laatste blog) bleek weer totaal op niets gebaseerd. Tegen een Murray in topvorm had hij niets in te brengen. Hulde aan de bescheiden JJ Rojer! Geen woorden maar daden.

Wimbledon staat weer op punt van beginnen. Voor mij persoonlijk ieder jaar weer het hoogtepunt, op de voet gevolgd door de ATP World Tour Finals. Ik ben één keer op Wimbledon geweest, helaas buiten het toernooi om. Dan krijg je zo'n rondleiding door de stadions, het museum, persconferentiekamer, enzo. Echt geweldig om te zien. Maar om de sfeer te proeven van een finale, zoals Federer-Nadal, Federer-Roddick of Rafter-Ivanisevic. Dat lijkt me echt nog een keer geweldig. Helaas vergt het nogal veel werk, geld en geluk om daar te komen. Maar wie weet...

Ook bij dit Grand Slam toernooi zullen de Nederlanders ongetwijfeld een bijrol spelen. Mochten Haase, Sijsling en Hoogenkamp de eerste ronde overleven, dan wacht resp. Murray, Federer en Sharapova. En Bertens mag in de eerste ronde hopen op een paar games op Center Court tegen titelverdedigster Kvitova.

Ik vind het niet erg hoor. Ik kijk liever naar de toppers dan naar landgenoten. Ik vond het verschrikkelijk dat Krajicek in Ahoy koos voor Sijsling - Berrer en dat Gasquet, voormalig nr 7 van de wereld, op een bijbaantje werd gezet. Dat zal wel aan mij liggen, want Krajicek weet ongetwijfeld dat een Nederlander meer publiek trekt dan een net niet topper. Maar mij irriteert het altijd mateloos.

Net zoals Robin Haase, dé man van overmoed. Die kan één wereldbal slaan in een verder hopeloze partij en dan gaat ‘ie met z’n armpjes zwaaien, zogenaamd om het publiek te entertainen. Robin, dat werkt niet zo! Of winnen, dan heel cool naar het net lopen, handje geven en het dan uit gaan lopen schreeuwen alsof hij Nederland zojuist de wereldtitel heeft bezorgd. En dan zwijg ik nog over het wangedrag in Ahoy (Ga ‘ns tennissen, man!) en het Zet die muziek uit - incident. Waarom doet hij wel zo gek en andere spelers niet. Zie je Federer of Nadal dat doen?

Bij toptennis draait het om het grijpen van je kansen. De big points. De breakpoints verzilveren. De toppers onderscheiden zich hier van de rest. Maar wat zullen sommigen zich achter hun oren hebben gekrabt na de titel in Parijs niet te hebben gepakt. Versla je Rafa, Andy en nog geen titel Wawrinka, die na winst in Rotterdam een teleurstellende serie neerzette, heeft ongetwijfeld pijn veroorzaakt bij Federer en Djokovic. Want als Federer nog één keer Roland Garros had kunnen winnen, dan was het dit jaar. Met Djokovic, Murray en Rafael - just in top 10 - Nadal in de andere helft, hoefde hij met slechts één van hen af te rekenen in de finale.  Maar Wawrinka had net zoals vorig jaar in Melbourne zijn momentum en hield hem met gemak uit de finale.

En arme Djokovic! Ik zie hem al in bed liggen met Jelena, zich afvragend: “Wat moet ik nog meer doen om Roland Garros te winnen? Ik versla Rafa, Andy... Mijn Career Slam ligt voor het grijpen! En toch lukt het me weer niet.”

En dan de dames… Sharapova en Williams liepen maar te sniffen en te snotteren op de baan. Mede daardoor kon Sharapova het niet bolwerken tegen de linkshandige Safarova, die de dubbelspeltitel won, maar ook in het enkelspel de titel had moeten pakken tegen een alles behalve fitte Williams. Ongelooflijk hoe Lucie de ballen binnen de reach van Williams bleef spelen. De jongste van de Williams zusjes liep als een olifant over de baan (aldus Mark Brasser – NOS) en had de draaicirkel van een containerschip. Als ze Williams maar aan het lopen kreeg, ging het goed. Maar de slagen van Williams blijken toch voor alle dames te machtig. Zelfs met 42 onnodige fouten en 20% fitheid wint ze een Grand Slam finale.