#pasifizm

bu gece yorgan ve yastıkla

cebelleşiyorum

uyku ve uyanıklığım

sürekli aynı noktadan

göğe bakıyorum

Belki de çok daha öncesinde bir şeyler olmalıydı, kendime ve sana dair. Kurduğum şeyler asılsızdı, gerçekten öyle uzaktaydı ki seninle bir ihtimale bağlanmıştı. Şimdiyse şu aklımla mücadele ediyorum. Kaç zamandır, ne kadar oldu hatırlamıyorum. İlaçları bırakmak istiyorum. Kendimi bu dünyadan temizlemek istiyorum. 

Duygusal bir boşluğun eşiğinde olanlar iyi bilir. O boşlukta oyalanmak, diğer zamanlardan daha kolaydır. Normalde yeri dolmayacak şeylere hemen yenisi eklenir. İnsanlar metadır, duygularsa o metanın fetiş ögesi. Zevk alır, olur olmadık yerlere güler, başıboşluktan haz alırsınız. O her şeyi doludizgin yaşayan ruhunuzdan geriye sadece günü geçirmeye bakan bir ruh kalır... 

Ki ne gün geçirmelerdir onlar! 

Tatsız, renksiz. Keşke biraz daha mavi, biraz daha yeşil olsaydı dersiniz. Duvarların rengine daha dikkatli bakarsınız. Telefonunuzda birikmiş mesajlarınıza şöyle göz ucuyla bakıp umursamazca arkanıza yaslanırsınız. O boşluk, iç sesinizin yankılandığı yerdir. Ve gerçekten bir  dönüm noktasıdır.