#panulaan

ang daloy ng tadhana

siguro'y sapat na

ang tayo'y nagkakilala

sa bawat oras

na lumilipas

sinusulit ang mga pagkakataon

dahil baka tangayin ng panahon

ang tulad mo

na minimithi ko

iiwasang umasa

kahit tuluyang nahuhulog na

pipiliting lumaban

pipiliting huwag masaktan

ngunit sabi nga

tayo'y nagiging tanga

sa pag-ibig

Isang tulang valedictory (at sabog)

 Kung ako ma'y mahimlay

At malagutan ng hininga

Dahil sa kumplikasyon

At sa husga ng diyos,

Ibalik n'yo ako sa pinagmulang abo.

Huwag na huwag ninyo akong

Paglamayan nang matagal—

Akong nagpabaya sa sarili,

At sinobrahan ang mga di dapat sobrahan.

Iwaras nyo ako sa lupang tatamnan

Ng puno ng hawthorn,

Sa isang malapit na gubat o tamnaman

Na malayo sa mga lumipas na kakilala.

Paliguan nyo ako

Ng bungkos ng baby's breath

Tuwing enero,

Ngunit tanging pamilya lang

Ang pwedeng makalaman at makabisita.

Nahihiya akong makita ng

Mga dating kasamahan na

Mamatay dahil sa sarili at

Hindi dahil sa pag-aalay ng buhay—

Isang malaking posibilidad.

 Kung ako ma'y mahimlay

At malagutan ng hininga

Dahil sa pag-aalay ng oras,

Pawis at dugo para sa kinabukasan,

Ilibing ninyo ng buo

Ang aking katawan

At balutin ng puti.

Huwag ninyo akong ilagay sa ataul,

At hayaang makita ng sambayanan

Ang mapang nabuo ng sugat at dugo

Sa aking katawan—

Isang paalala na may sa demonyo

Ang sa aki'y lumapastangan.

Hanapan ninyo ako o tamnan

Ng puno ng elderberry,

Pero wag na wag ninyong

Lalagyan ng pangalan.

Dahil ako'y katiting lang na baga

Na napuksa ng ihip ng hangin—

Naglalagablab pa rin ang apoy.

 Kung ako ma'y mahimlay

At malagutan ng hininga

Dahil sa sariling pagkitil,

Ibalik nyo ako sa abong pinagmulan

At paglamayan ng isang araw.

Masakit sa akin na makita

Ang magulang na

Kinain ang anak ng mga halimaw

Na dati'y natatalo ng kanilang pagmamahal.

Iwaras niyo ako sa banayad na dagat

Kasama ang ilang bulaklak ng zinnia.

Huwag na huwag niyong isama ang patak ng inyong luha—

Maisasama ko ito kung san man mapunta.

 Kung ako ma'y mahimlay

At malagutan ng hininga

Sa kahit ano mang dahilan,

Alay ko sa inyo ay Puting clover

At isang mensahe—

...Sa paglaho ng mga bituin, at sa pagkabulahaw ng mga inahin

Sa paglaho ng mga bituin...

At dito, unti-unting natutunan kung paano ilihim ang mga iyak sa ingay ng katihimikan, sa kulog ng kalamnan at sa digma ng isipan.

At kung hindi pa man humimlay ang oras bago sumilip ang sinag, masaya akong tatanaw, at ipipikit ang luha

Mainam ang akbay ng mga riles

Sa hubad na katawan, at

Malalim ang tusok ng hanging lamig

Sa pusong may sariwang hiwa.

Malinaw ang mata sa dilim

Sa paghagilap ng mga kanto, at

Mataas ang maaaring pagwakasan

Sa pagkatao't pagkabuhay.

Sa pagdudugtong ng mga hiram,

MOY, 

Naaalala ko

kung paano humampas ang hangin

tayo’y nasa taas

ng gusaling pinaglalagyan natin.

Sabi mo,

kapag tumalon ka kaya

mula rito sa taas,

mawawala ang pagod?

Hindi ko alam ang isasagot

dahil walang kamuwang-muwang.

Ngayong may malay na,

napagtanto na ang paghinga

ay paghabol sa hininga.

At ang iyong pagtalon

ay paglisan at

hindi pagpapahinga.

Sandali lang dapat

ang paghabol sa hininga.

Dahil napapagod ka lang.

Pero kung nakamamatay na ang kapaguran,

Kung nakamamatay na ang iyong kapaguran,

Ibabaon kita sa aking bulsa at puso.

Sa huli,

hindi ka naman nang-iwan,

Hinihintay ang bahaghari,

Pagod sa maghapong paggapas.

Ga-balde ang pawis na tumatagaktak

Ang magsasakang di magkandaugaga

Sa pagbawi sa kanyang lupa

Hinihintay ang bahaghari,

Nakatingala ang manggagawa

Habang pinapanday ang mundo

Tinatatatag ang lipunang malaya

Nangunguna sa pagpapalaya

Hinihintay ang bahaghari,

Nakatangan ng armas ang lahat ng kasarian

Katatapos ng bagyo at sumisilip na ang inaasam

Pagkatapos ng bagyo, may bahaghari

At darating ang pulang kalangitan.

Sa gitna ng init ng araw,

Nakaharap sa videoke

ang dalawang mag-tatay

Ang tatay ay nagsimulang kumanta

Ng awitin mula sa kanyang pagkabinata.

Kumanta nang kumanta ang tatay,

Habang iminumuwestra ang sikat na indayog

Noong kaniyang kapanahunan.

Itinataas sa kaniyang anak

Ang kagitingan ng nagdaang henerasyon.

Heto namang si anak,

Na kahit hitik sa galang at respeto sa magulang,

Hindi pa rin napigilan

Ang paglabas-masok ng boses

ng kaniyang tatay.

Sa huli, napilitan ang anak

Na magsalpak na lang ng talinig*

At makinig na lamang

sa himig ng kasalukuyan.