#pallado

9 KURATORÓW / 9 PYTAŃ - wywiad dla ArtBazaar

„Wystawa zrodzona z inicjatywy grupy studentów historii sztuki Uniwersytetu Warszawskiego i studentów Wydziału Sztuki Mediów warszawskiej ASP jest wydarzeniem bezprecedensowym, nie tylko w obszarze życia akademickiego obydwu warszawskich uczelni. Pomyślana jako „ćwiczenie kuratorskie”, w którym nie ma mowy o wyborze „swojego artysty” i „swojego kuratora”, a więc nie ma też wybranych i wykluczonych, okazała się w istocie poważnym wyzwaniem.(...)

Ani jedni, ani drudzy nie ukończyli jeszcze studiów; ich prawdziwy debiut zawodowy nastąpi najwcześniej za rok, lecz doświadczenie zdobyte zarówno w trakcie teoretycznych dyskusji, jak i w procesie osiągania konsensusu i wspólnego budowania obszaru negocjacji, już dziś wyprowadza każdego uczestnika poza ramy definicji przyjętych w salach wykładowych Uniwersytetu i w mistrzowskich pracowniach Akademii - na teren niemożliwy do zdefiniowania i od nowa rozpoznawany. Na teren, gdzie sztuka dopiero się staje.”

 Anda Rottenberg, fragment wstępu do katalogu wystawy

  Dziewięciu kuratorów odpowiada na dziewięć pytań dla ArtBazaar:

1.Skąd pomysł na wystawę?

Ewa Kędziora: Zrodził się z potrzeby nawiązania współpracy pomiędzy dwoma środowiskami akademickimi. Wszyscy jesteśmy na czwartym roku i myślimy, co dalej. Jest to próba wejścia w środowisko profesjonalistów, próba zmierzenia się z praktyką oraz próba wyeksponowania młodych talentów.

  2.Dlaczego to robimy?

Mateusz Bzówka: Jest to szansa dla nas – kuratorów. Szansa na wypromowanie siebie i nowych nazwisk na rynku młodej polskiej sztuki.

  3.Czy po wystawie pozostanie jakiś materiał, wydawnictwo?

Ewelina Klećkowska: Zostanie wydany katalog, roześlemy go do różnych instytucji i osób pomagających przy organizacji wystawy. Katalog to namacalny ślad naszej pracy oraz zaangażowania. Prócz zdjęć nawiązujących do twórczości artystów znajdą się tam również teksty teoretyczne na temat samej wystawy.

  4.Czemu pałac Branickich?

Karolina Weber: Centrum Warszawy – Centrum kultury. Pałac przeznaczony do remontu kojarzy się z nieoszlifowanym diamentem. Ta metafora dotyczy nas wszystkich – trzydziestu czterech zaangażowanych osób.

  5.Jak wygląda praca w tak dużym gronie kuratorów?

Maria Pallado: Dziewięć osób to strasznie dużo. Na szczęście udało nam się dobrze podzielić obowiązki, co sprawiło, że praca upływała w świetnej atmosferze: szybko rozwiązywaliśmy kwestie sporne i konflikty. Dzięki temu w ciągu kilku miesięcy staliśmy się „jednym ciałem kuratorskim”!

  6.Jak wyglądała współpraca ze studentami ASP?

Petra Skarupsky: Współpraca z artystami wiele mnie nauczyła. Pomogła mi wypracować własny rytm pracy kuratorskiej, a także pozwoliła stać się uczestnikiem procesu twórczego. Starałam się znaleźć równowagę pomiędzy wspieraniem artysty a pozwoleniem mu na samodzielną wypowiedź. Mam nadzieję, że się udało.

  7.Co było najtrudniejsze w przygotowaniu wystawy?

Julia Harasimowicz: Nie będąc związanym z żadną instytucją – pozyskiwanie funduszy. Dla większości z nas to było też pierwsze spotkanie artysta – kurator, o kompromisie nie było mowy: musiał powstać „produkt” zadowalający dwie osoby.

  8.Na czym opiera się koncepcja wystawy?

Milena Soporowska: Koncepcja wystawy opiera się na próbie reaktualizacji filozoficznego pojęcia „światoobrazu” w postaci dzieł sztuki. Sztuka stanowi tu jedną z wielu dziedzin, która nie tylko może dokonać jego wizualizacji, ale również stać się polem do jego krytycznego opracowania. Chcieliśmy tym samym zainteresować trudną twórczością Heideggera nie tylko samych studentów ASP, ale również przychodzącą na wystawę publiczność.

  9.Co dalej, gdy projekt się skończy?