#p.48

de causale hink-stap-sprong

Een verhaal is tenslotte een soort verzwelgen.

en zo ver ik kon kijken waren boomkruinen, een encyclopedie van loofbomen, sommige roestbruin, maar de meeste groen en slank en in hun verlangen naar de zon

en ik vind seks overdreven ingewikkeld en weinig aantrekkelijk klinken.

La phrase qui nous irritait: 'j'ai bien le droit', prouve en fait son manque d'assurance: ses désirs ne se justifiaient pas par eux-mêmes. Incapable de se contenir et mégère à ses heures, de sang-froid elle poussait la discrétion jusqu'à l'humilité.

l'interminable lenteur d'un temps qui s'épaississait sans avancer, comme celui des rêves.

Wat vind ik van de liefde? - Eigenlijk vind ik er niets van. ik zou wel willen weten wat het is, maar omdat ik er middenin zit, zie ik de liefde vanuit een bestaanshoek, niet in haar wezen. Dat waar ik kennis van wil nemen (de liefde) is de eigenste materie die ik gebruik om te spreken (de taal der liefde, het woord van de minnaar). Pverdenken staat mij natuurlijk vrij, maar aangezien iedere overdenking onmiddellijk wordt opgenomen in een soort privérolprent van beelden, komt het nooit tot abstraheren: buitengesloten van de logica (die talen op verschillende niveaus veronderstelt), mag ik geen aanspraak op echt denken maken. Dus al praatte ik jaar in jaar uit over de liefde, dan kon ik niet meer verwachten dan toevallig het concept liefde 'bij zijn staart te grijpen': een plotseling inzicht, een formulering, een gelukkige ingeving, her en der verspreid in de weidse stroom van het van het Denkbeeldige; ik bevind mij op de verkeerde plaats in de liefde, op haar brandpunt, zodat ik verblind ben: 'Vlak onder de lamp, zegt een chinees spreekwoord, is het 't donkerst. Vorm van onderdrukking: ik wil analyseren, weten, uitpsreken in een andere taal dan de mijne; ik wil mijn delirium aan mijzelf tonen, ik wil 'in het gezicht zien', wat mijn verdeelt, wat mij spijt. Begrijp uw waanzin, zo ludide Zeus' bevel, toen hij Apollo opdracht gaf om de Androgynen, toen ze eenmaal gedeeld waren (als een ei, een sorbe), met het gelaat naar de snede te wenden 'opdat zij zich door het zien van hun deelsnede minder gewaagd zouden gedragen'. Begrijpen houdt dat niet in; het beeld amputeren, het ik openbreken, dat trotse orgaan der miskenning.

Het beeld tekens zich af, scherpomlijnd en zuiver als een letter: mijn letterlijke pijn. Nauwkeurig, compleet, netjes afgewerkt, onherroepelijk, laat het geen plaats aan me over: ik ben ervan uitgestloten als van de primal scene, die trouwens misschien alleen bestaat in zoverre hij is afgetekend binnen de omlijning van het sleutelgat. Hier hebben wij dan eindelijk de definitie van het beeld, van ieder beeld: het beeld is dat aarvan ik ben uitgesloten. In tegenstelling tot die zoekprentjes waarop de omtrekken van de jager te vinden zijn tussen het dichte bladerloof, ben ik van het toneel afwezig: het beeld bevat geen raadsel. De beelden waarvan ik ben buitengesloten, ervaar ik als wreed: maar soms, in een ommekeer, komt het ook vor dat ik deel uitmaak van het beeld. als ik mij verwijder van het café-terras waar ik de ander heb achtergelaten in gezelschap van iemand anders, zie ik mij alleen weggaan, ik zie mezelf ietwat voorovergebogen langs de verlaten straat lopen. Mijn uitsluiting maak ik tot een beeld. Dat beeld, waarin mijn afwezigheid gevat is als in een ijzige spiegel, dat is een treurig beeld.