#p.361

Wie een vogel in de hand heeft, zal niet zo stom zijn hem te laten vliegen, hij maakt met zijn vingers een veilige kooi.

Ze wou te snel opnieuw alles kunnen, na haar infarct, en daar hield ze een maand ritmestoornissen aan over en nachten van luisteren naar haar hart en oefeningen om man en kind te gaan missen en als ze haar ogen sloot oefende ze zwart. En dat is dan nog de goede dood, de niet te lange. Leven, je kunt er niet in dan door geboorte. en je kunt er niet uit dan door dood, en daartussenin zit je gevangen. Dat zeggen we niet. Weet je nog dat? zeg ik, blij dat ik met haar mag zwijgen en dezelfde moeilijke moeder mag hebben gehad die van ons gemakkelijke kinderen maakte, en nu dezelfde angst. Vroeger duurt het langst.

In onafhankelijkheid en individuele vrijheid kan geen liefde bestaan, dat is domweg een leugen, en een van de grofst denkbare leugens; liefde kan alleen maar bestaan in een het verlangen naar totale verdwijning, versmelting, oplossing van het individu, in een soort van oceanisch gevoel, zoals dat vroeger werd genoemd, in elk geval in iets wat ten dode opgeschreven was.