#p.159

Armand was lyrisch over zijn geslachtsdeel tegenover wie het maar wilde horen.

zo wil ik altijd leven, laat me de werkelijkheid nooit meer meemaken.

Ik heb het idee dat ik altijd afscheid moet nemen van mannen en naar hun rug sta te staren en luister hoe hun voetstappen zich in het donker van me verwijderen. En zelden draaien ze zich om om naar me te zwaaien.

Als ik dan toch maar zulke rammelende teksten schrijf, kan ik dan niet beter weer in mijn warme bedje kruipen en masturberen?

Toch moet ik haast wel veronderstellen dat ze haar leven in een flits van zelfinzicht als een volslagen mislukking beschouwt, maar ik wee niet of ze de oorsprong van die mislukking - zoals ik later heb gedaan - in de vakantiekolonie legt.

Het meest revolutionaire wat je kunt doen is luidkeels verkondigen wat er op dit moment aan het gebeuren is.

Als het uit de verte naar hem kijkt, vanuit het raam, krijgt het kind het idee dat de vreemdeling misschien dood is, gestorven aan een wonderbaarlijke dood, zonder dat er iets gebeurd lijkt te zijn, zonder dat de dood een vorm heeft gevonden.