#p.140

Je bent een ontsnapte droom, denk ik.

, maar, zoals altijd: als j eenmaal een onzichtbare grens bent gepasseerd, klopt je hart sneller en ziet de wereld er mooier uit.

de semantische wanorde en de ontsporing van het denken

de inwisselbaarheid van intieme beleving en naamloos visioen (...) - een vorm van tijdloze liefdeszucht die het opgaan in een ruimer, onnoembaar verband vooropstelt, de opheffing van het enge personalisme

(Egoism: rather than obey you, I hurt myself; I wanted to make you taste death and kill myself instead.)

Is greatness so great?

Met de walkman drong de muziek voor het eerst het lichaam binnen, je kon leven in de muziek en een muur voor de wereld optrekken.

want ik weiger te leven voor een ander doel dan dat wat mijn eerste wanhoop bevatte: dat mijn leven een legende moet zijn, dat wil zeggen leesbaar, en dat het lezen ervan een nieuwe emotie moet oproepen die ik poëzie noem. Ik ben niets meer, alleen nog een voorwendsel.