#p.128

How delightful it is to think of you.

Tante Anne hield altijd haar hoed op, omdat ze van plan was maar 'heel eventjes' te blijven,

The whole most unreachable part of my sould and which does not belong to me - is the one that touches my border with whatever is no longer I, and to which I give myself. All my anguish has been this unsurpassable and escessively close closeness. I am more whatever within me is not.

Wat kunnen er nog voor andere redenen zijn om te schrijven dan om verraad te plegen aan je eigen heerschappij, je eigen sekse, je eigen klasse, je eigen meerderheid? En om verraad te plegen aan het schrijven zelf.

De wereld zelf, dat wat in en om ons is, is nooit slechts het een of het ander.

Iets wat je weet, kun je iemand anders mededelen, wijsheid echter niet. Vinden kan men haar, men kan haar beleven, tot steun kan zij zijn, men kan wonderen doen met haar, maar haar mededelen en leren kan men niet. Dit was het, wat ik als jongeling soms al vermoed heb, wat mij bij leermeesters weg heeft doen gaan. Ik heb een gedachte gevonden, die jou wel weer als spot of dwaasheid zal voorkomen, die niettemin mijn beste gedachte is. Ik vond het volgende: van elke waarheid is het tegendeel even waarachtig!

Wijsheid is nooit over te dragen. De wijsheid, die een wijze voor een ander toegankelijk probeert te maken, klinkt altijd als iets dwaas.

Ze was zoals de meeste vrouwen van haar soort. Ze wilde niet 'profiteren'! Maar iets in haar wilde van de gelegenheden, van alle gelegenheden gebruikmaken. Ze was zwak en ontzettend ijdel. Bij vrouwen ijdelheid niet alleen een passieve zwakte, maar ook een uiterst actieve hartstocht, zoals bij mannen alleen het spel. Ze blazen die hartstocht steeds nieuw leven in, ze moedigen hem aan en worden er zelf door aangemoedigd. Ze zijn er moeder en kind tegelijk van.