#p.124

In plaats van het tijdperk van de anesthesie hebben we het misschien beter over het tijdperk van de anexcitatie.

eenvoudige, lijdzame lichamen die makkelijk onderzocht en gemanipuleerd konden worden

De artistieke daad, is er steeds een van ondergeschikt maken, niet van overheersen. (...) De dagen van de grote (zelf)zekerheden die alles in één keer willen omvatten zijn voorbij, zowel voor de kunst als voor de wetenschap: we worden achtergelaten met meer vragen dan antwoorden. Het is tijd nu voor een bescheidener denken, waarin de eenvormigheid plaats maakt voor het verbrokkelde-complexe, waarin de eenheid meer gevoeld wordt dan beleden, waarin aandacht overtuiging vervangt, waarin het geheim nog een hoekje heeft en waarin de verbeeldingskracht, bevrijd van de ijzeren banden om haar hart, de behoedzame of roekeloze stappen zet die zij nodig acht.

de verplichting een zelf op te voeren voor anderen, van het feit dat we ons, zelfs al in de baarmoeder, ontwikkelen in een reactie op een stroom van projecties en reflecties die op ons afketsen.

puistjes in verschillende staat van rijpheid.

Vraag me om erbarmen, als je wilt, maar vraag me niet om stilzwijgen.

Verzegel mijn lippen niet door de jouwe te openen.

Il n'y pas de mort naturelle: rien de ce qui arrive à l'homme n'est jamais naturel puisque sa présence met le monde en question. Tous les hommes sont mortels: mais pour chaque homme sa mort est un accident et, même s'il la connaît et y consent, une violence indue.