#p.115

Graag geef ik je armen om de wereld te vangen als die omvalt. Armen om

te omarmen wie moet worden vastgehouden (val) en om zelf omhelsd

te worden op sombere dagen (val!). En armen om jezelf te dragen, om

met jezelf in je armen op de eerste zwaluwen te wachten, zelfs als die niet

komen. Bloed dat door je aders ijlt, tot je op een dag of op een nacht weer,

zonder dat je het beseft dat je weer, dat diepe inademen, die glimlach,

dat uitrekken van armen en tenen, eindelijk weer, een zwaluw als een

beweeglijk vlammetje na een jarenlang donker.

Graag geef ik je - als je valt - iemand die zich vliegensvlug in je buik

vastklauwt en klapwiekt, zodat je vederlicht, bijna als waterdamp, op de

vloer terechtkomt en je tijdens je val het zingen hoort van de tijd, onze

tijd, van het verleden dat nooit wil overgaan en van de toekomst die nog

alle kanten uit stuitert, en soms heb je het gevoel, vooral als je alleen bent,

dat er een koor in je rug staat en dat er een ander koor, dicht tegen je

aan, achterhoofd tegen je voorhoofd, rug tegen je buik, achterhoofd op je

schouder, tegen je aan staat te zingen. En je moet nog beslissen met welk

koor je wil meezingen (linkervuist gebald in de lucht of rechtervuist op

het hart).

Graag geef ik je het vermogen te vliegen. Niet in lucht, maar in je

hoofd, niet in je hoofd, maar uit je hoofd, je hoofd uit, naar waar het

stormt en waar tegelijk de zon blikkert.

Hoe hoger je vliegt, hoe kleiner de wereld wordt, Speldenkop.

Duizelingwekkend vergezicht.

Eeuwige sneeuw (maar niets is eeuwig).

Volmaakte stilte (maar niets is volmaakt).

Vlieg, flamingo van nieuwsgierigheid. Vliegenier van vreugde. Piloot van

hoop. Astronaut van geluk. Vlieg! Vlieg uit volle borst jouw zon tegemoet.

Graag geef ik je hertenogen om schichtig te blijven wat betreft zekerheden

(een blikkerend gebit met paars tandvlees en een woeste pels).

Klauwen aan de voeten, vastberaden, koppig, nooit opgeven.

Een vossenkop om verdriet (dat onvermijdelijk komt) in de keel te bijten.

Loop met de kop vooruit op hindernissen af.

Met de zotskap van je vossenkop op je schouders. (Doe alsof die zotskap

hoornen zijn.)

Buig je hoofd. Ren zo hard je kan, rosse schicht, oranje duivel. Lach, lach,

lach, lach, lach, lach, lach, lach, lach, lach!