#orunia

super girl & romantic boys / gdansk

LEGENDA Według legendy dzielnica Orunia na początku nazywała się ”Dębowa Góra” zamieszkiwało ją pięciu braci wraz z siostrą Oraną. Rodzeństwo Orany pełniło role nadopiekuńczych rodziców, którzy nie wypuszczali jej poza obręb Dębowej Góry. Z czasem jak dziewczyna rosła jej ciekawość świata również. By zaspokoić wzmożone pragnienie poznania świata zgodzili się na wyjazdy do Gdańska w celu zrobienia zakupów. Jej ulubionymi miejscami w Gdańsku były kościoły i kaplice, gdyż robiły na niej wielki wrażenie. W kościele pod wezwaniem Marii Magdaleny zaprzyjaźniła się z jedną z tamtejszych mniszek. Pod wpływem zakonnicy i kościoła zmieniła punkt widzenia i postrzegania świata oraz tego co się dzieje wokół niej. Dowiedziała się również, że w okolicy Dębowej Góry nader często napadano na kupców przewożących towar do Gdańska. Z opowieści tych którzy przeżyli było to 5 osiłków nader podobnych do siebie. Oriana była przeświadczona że bracia trudnią się myślistwem w pobliskich borach. Chcąc przekonać się czy mówią prawdę , następnego razu gdy powiedzieli że wybierają się na polowanie postanowiła ich śledzić. Śledząc ich zobaczyła jak bracia idą w stronę gościńca następnie jak kryją się w zaroślach. Kiedy nadjechał spóźniony kupiec spieszący do gdańska bracia napadli go. Przerażona całym wydarzeniem dziewczyna tak jak była ubrana udała się do Gdańska. Tam poprosiła siostrę przełożoną o miejsce wśród mniszek aby przez zostanie pokutnicą uprosić Boga o zlitowanie się nad jej braćmi. Bracia gdy zauważyli zniknięcie siostry szukali jej w całej okolicy ,prosili , grozili, obiecywali nagrody za informacje dotyczące pobytu ich siostry jednakże nic to nie dało. Przez lata napadając kupców stali się bardziej bezwzględni i okrutni. W tym czasie Oriana złożyła śluby , modliła się jeszcze bardziej za co została wybrana na przełożoną wśród mniszek. Dzięki pobożności mniszek ludność zaczęła przynosić im ofiary, było ich tak dużo że postanowiły one za nie zamówić u miejscowego złotnika relikwiarz na głowę św. Barbary. Gotowy relikwiarz Oriana wraz z swoim spowiednikiem mieli przewieść do kaplicy zamku w Starogrodzie na ziemi Chełmińskiej. Gdy wyjechali okazało się że po niedawnej wichurze zablokowały drogę . Mieszkańcy usunęli drzewa ale niestety zapadł zmrok, trzeba było się spieszyć na najbliższy nocleg do św. Wojciecha. Im bliżej byli „Dębowej Góry” zwierze robiło się bardziej nerwowe, a do Oriany powróciły wspomnienia. Wtem strzała przeszyła jej ciało ,osunęła się w głąb wozu , na wpół przytomna poczuła jak silna ręka wyrywa jej relikwiarz z rąk. Rozpoznała ona w oprawcy swojego brata odsłoniła kaptur. Bracia natychmiast rozpoznali swoją siostrę i ja oparzeni odskoczyli od wozu, z ich rąk wypadły wszelkie bronie jakie posiadali. Zaczęli błagać o wybaczenie i prosić siostrę aby nie odchodziła. Ona natomiast poprosiła mnicha aby ten złożył relikwiarz w Starogrodzie i modlił się za jej duszę. Pożegnała braci mówiąc „Żegnajcie bracia i niech Bóg wam wybaczy, bo ja już to uczyniłam” oni sami z rozpaczy prawię się pozabijali od czego powstrzymał ich mnich. Chcąc odpokutować zapytali mnicha co mogą uczynić ten powiedział im że nic nie zmyje ich winy choćby wtaszczenie wielkich głazów na „Dębową Górę”. Bracia pozwolili odjechać mnichowi wraz z relikwiarzem przysięgając poprawę. Po odjeździe mnicha pochowali siostrę w grobowcu który kopali dzień i noc. We wnętrzu grobowca zostawili wszystkie kosztowności jakie posiadali, następnie zasypali go i posadzili kilka młodych drzewek. Po pochowaniu siostry bracia zaczęli wtaczać głazy z gościńca na szczyt Dębowej Góry. Mnich wracając z Starogrodu do Gdańska dowiedział się że piciu braci umarło na wskutek potężnego wysiłku wtaczając głazy na szczyt Dębowej Góry gdzie padli z wycieńczenia. Od tamtych czasów osada mieszcząca się w miejscu tych wydarzeń została nazwana Orana gdzie z biegiem czasu została nazwana Orunia.

View On WordPress

View On WordPress

View On WordPress