Fabuła, jak fabuła - ani dobra, ani zła. Kluczowe więc będą postaci, których mamy kilka i wypadają one całkiem nieźle, na czele z głównym bohaterem. Kyousuke to przeciętny licealista, wyważony i co się okazuje, całkiem odpowiedzialny. Może na nim polegać zarówno młodsza siostra, dla której gotów jest zrobić prawie wszystko, ale i często służy radą i pomocą jej, a szybko także i jego, koleżankom. Z odpowiednim dystansem, nie dając się łatwo wyprowadzić z równowagi, a czasem rzucając nieco sarkastycznym komentarzem sytuacji - stanowi mocny punkt obsady i wokół niego budowany jest cały charakter serii.

Obok niego postawione zostało kompletne przeciwieństwo w postaci siostry. Kirino mimo swojego młodego wieku jest niezwykle utalentowana i utytułowana. Nie wiem, czego ona nie robiła, a we wszystkim, za co się złapała, odnosiła sukcesy. Wysportowana biegaczka; zarabiająca niezłe pieniądze, nastoletnia modelka; lubiana w szkole nie tylko za świetne wyniki w nauce ale i uprzejmość; raz nawet dla przyjemności napisała książkę, która z miejsca stała się hitem. Ogólnie cud-miód-i-orzeszki. Istnieje jednak jej druga strona - Kirino jest kompletnie nieznośna w swojej prawdziwej wersji, kiedy mowa o jej pasji, relacjach z bratem i otakowymi przyjaciółkami. Kapryśna, władcza, agresywna... Nie wiem, czy tak wyglądają młodsze siostry, bo takowej nie mam, ale tak chyba nie zachowuje się żadna siostra na świecie... No dobra, można by jej to wybaczyć i uznać za dobry start do rozwoju postaci, gdyby chociaż wraz z kontynuacją fabuły jakiś rozwój występował. A tu guzik. Dziwi bardzo, że teoretycznie tak obyta w świecie i obracająca się w dość poważnym towarzystwie dziewczyna czasami całkiem odlatuje, nie tylko wśród przyjaciół, ale też obcych, dorosłych ludzi. Przede wszystkim jednak jej problemem jest to, że mimo wszelkiej dobroci i poświęcenia ze strony brata, Kirino jak była wredna, tak zostaje przez całe anime i poza kilkoma pojedynczymi scenami, gdzie nieco się rozckliwia i cichym, złamanym głosem dziękuje za pomoc, nie zmienia w sobie nic.

Na szczęście jest kilka innych postaci dziewczęcych, które dają trochę wytchnienia od naszej księżniczki. Tak więc mamy niewysoką dziewczynkę miłującą gotycki styl, o pseudonimie Kuroneko, przeważnie cichą, acz może trochę wyniosłą. Poza wtrącaniem książkowo-telewizyjnych kwestii i ciągłymi kłótniami z Kirino o to, który gatunek wiedzie prym w świecie anime, odgrywa ona całkiem sporą rolę w późniejszej części pierwszego, jak i drugim sezonie. Jest Saori, nieco ekscentryczna miłośniczka kultury otaku, która organizuje i spaja całą grupę. Jest całkiem nietypową i ciekawą postacią, o kompleksowej konstrukcji, którą poznajemy dobrze, jak na postać drugoplanową, a to za sprawą wdzięcznych retrospekcji. W klasyczną rolę przyjaciółki z dzieciństwa wciela się Manami, uczęszczająca do tej samej szkoły, co Kyousuke. O dziwo nie jest tak irytująca i bezbarwna, jak znakomita większość tego typu bohaterek. Poza kilkoma typowymi cechami ma swój charakterek i generalnie nie staje pomiędzy głównym bohaterem a innymi dziewczętami serii, aczkolwiek zawsze służy radą i pomocą. Gdzieś tam czasami plącze się jeszcze Ayase - przyjaciółka z klasy Kirino, poznana na początku jej pracy z modą. Nie akceptuje ona nowo-odkrytego hobby swojej koleżanki i przez długi czas upiera się, że prawdziwa jest ta Kirino, którą do tej pory znała, ale z czasem zaczyna tolerować też jej nową stronę.

Powiedzmy jeszcze parę słów na temat fabuły i wybiegnijmy nieco do przodu - do drugiego sezonu Oreimo, który niestety powstał. Generalnie akcja pierwszej odsłony anime krążyła wokół kiepskich relacji brata z siostrą i ukazania ich stopniowej odbudowy, po drodze zahaczając o wątki komediowa, a chwilami i romantyczne związane z kółkiem otaku i otoczeniem szkolnym dwójki głównych bohaterów. Można było też dostrzec próbę przedstawienia tego, jak funkcjonuje kultura otaku i jak jest odbierana przez społeczeństwo. I to wszystko było ok, można by nawet powiedzieć, że było dobre. I poza kilkoma epizodami, które nie do końca trzymały się kupy, póki taka była konwencja, wszystko szło nieźle. Ale coś stopniowo zaczynało się psuć i było to widać już pod koniec pierwszej serii, a rozwinęło się dramatycznie w niemal całości drugiej, o czym zaraz.

Dość poważnym błędem twórców było skupienie się na haremowym charakterze anime. Owszem, od początku zaczął on się zawiązywać, jednak w akceptowalny, nieinwazyjny sposób. Ale z czasem wymknął się spod kontroli. W drugiej odsłonie w głównym bohaterze kochały się już chyba wszystkie przedstawicielki płci przeciwnej, może poza jego własną matką. A to wszystko wbrew swoim charakterom i wcześniejszym wydarzeniom. Nienawiść i uprzedzenie przerodziło się w fascynację; mocna przyjaźń w skrywane od dawna, głębsze uczucia... Litości! Nawet postać bardzo poboczna, która z samym Kyousuke rozmawiała może kilka razy, nagle wyznaje miłość na swoim koncercie, przy pełnej sali gapiów! Jedyną może zakochaną, która jest w miarę umotywowana i której uczucie rodzi się stopniowo jest Kuroneko i trzeba przyznać, że wątek jej związku z Kyousuke był rozegrany przyzwoicie. Nie wiem, może reszta panien też miała swoje powody. Może. Ale w momencie, gdy nie mamy przedstawionego żadnego rozwoju sytuacji, a tylko rozwiązanie w postaci wyznania, można zgłupieć totalnie.

Ale pal licho te wszystkie wyznania. Prawdziwym problemem stają się główni bohaterowie. Bo jeśli sam Kyousuke traci swoją osobowość, to już coś jest nie tak. Jego zachowania nie są już tak umotywowane i nie można ich wyjaśnić zwykłym przywiązaniem do młodszego rodzeństwa. Odrzuca wszystkie zaloty po kolei, bezlitośnie, jedne po drugich. I to nie dlatego, by odłożyć decyzję, uregulować relacje z siostrą i dokładne przemyśleć propozycję, co miało miejsce w pierwszej części anime i co wydawało się sensowne. Co to, to nie! Owszem, odrzuca te wszystkie dziewczyny dla Kirino, ale w zupełnie innym znaczeniu. A i ona jakaś taka bardziej na brata chętna... Prowadzi to do totalnej klapy fabularnej, jeśli chodzi o finał tego dwu-sezonowego anime (na szczęście tylko tyle...). Zakończenie jest zwyczajnie nielogiczne i... głupie. I nie, fabuły nie ratują retrospekcje, tłumaczące konflikt rodzeństwa, nie ratuje jej Kuroneko. W międzyczasie gubią się dodatkowo wątki tak dobrze realizowane wcześniej, jak kultura otaku, czy choćby kółko gier w szkole Kyousuke...

Graficznie seria nie wypada wcale najgorzej. Różnorodność projektów postaci jest dość imponująca, mamy okazję zobaczyć również sporo różnych strojów, a ewentualny brak ich zmian jest elementem charakterystycznym bohaterki, który jest uzasadniony fabularnie. Tła przeważnie są żywe i dopracowane. A przynajmniej tak było w pierwszej serii, bowiem druga była jakby nieco niskobudżetowa. O wiele bardziej raziły w oczy statyczne tła i sceny, gdzie bohaterowie potrafili rozmawiać przez dobre 10 sekund w tym samym kadrze, a w tle nie poruszył się żaden człowiek (choć teoretycznie byli ustawieni jak gdyby w ruchu). Coraz częstsze zdarzały się długie zbliżenia i ogólnie grafika traciła jakiekolwiek fajerwerki. Co do muzyki nie będę się rozwodzić, nie przeszkadzała jakoś, ani też nie wpadała wyjątkowo w ucho. Openingi i endingi na przyzwoitym poziomie.