#offcampus1

Doordat we het thuis niet altijd even breed hebben gehad, wou ik gericht op zoek gaan naar organisaties die kansarme mensen helpen. Vooral omdat deze doelgroep me interesseert, maar misschien nog meer omdat ik er eigenlijk niet zo veel van af weet.

Als ik dit naast de opdracht van waarden en normen leg, merk ik wel dat er enkele waarden en normen in het kader van Poverello passen; Zo staat op mijn nummer 4 solidariteit wat duidelijk bij deze organisatie past, op 9 en 10 staan respectievelijk aandacht en samen zijn wat hier ook bij aansluit. Enkele andere waarden die in dit kader passen zijn zorgzaamheid, toegankelijkheid, veelzijdigheid, ontmoeten, …  Ik denk niet dat er normen of waarden zijn die significant verschillend zijn met de mijne.

Dit ligt niet gigantisch ver buiten mijn comfortzone, maar ik ben zeker ook niet vertrouwd met deze groep. Hierdoor heb ik wel wat schrik omdat ik niet weet wat te verwachten; toch haalt het niet weg dat ik enorm gemotiveerd ben om hieraan te beginnen.

Betekenis voor mijn verdere opleiding

Ik vond de off-campusdagen enorm fijn. Het was een leuke en leerrijke ervaring. Ik heb enkele zeer interessante mensen ontmoet; zowel vrijwilligers als gasten. Ik kook ook graag samen met anderen. Ik wist al dat ik dit fijn vind als ik dit samen met mama of vrienden doe, maar ik merkte dat ik dit ook in groep fijn vind. Ik leerde over mezelf dat ik niet kan stil zitten als anderen werken. Een mooi voorbeeld deed zich voor op de eerste dag. Er was niet echt meer iets te doen voor de medestudent en ik, een paar mensen waren wel nog bezig met enkele taken. Ik nam even de tijd om een drankje te drinken en een koekje te eten maar ik merkte dat ik me niet op mijn gemak voelde om niets te doen. De medestudente en ik begonnen dan maar de frigo en enkele kasten op te ruimen.

Ook van anderen heb ik geleerd. Op de website zag ik al een pagina met de titel “Kunnen wij iets leren van mensen in nood?” waar ik enkele zinnen las die ik zeker kan beamen.

“Zo vinden we bij zogezegde ‘armen’ veel meer authenticiteit dan in sommige andere middens.”

Als je een gesprekje aanknoopt met de gasten, merk je dat ze zich niet anders voordoen dan ze zijn. Ze proberen zich niet te verstoppen achter een masker en hoeven dat ook niet te doen.

“Is het omdat men momenten van miserie en ontbering gekend heeft dat men kleine dingen heeft leren waarderen, zowel op materieel als op emotioneel vlak?”

Toen ik op de tweede dag desserts aan het uitdelen was, vroeg een vrouw me wat het middagmaal was; toen ik zei dat er vis was, was ze zo blij dat ze nog eens vis kon eten. Het deed me deugd dat ze zo blij was door zo iets klein. Diezelfde dag wenste de oudste vrouw van de vrijwilligers me een fantastisch leven toe en vertelde me hoe dankbaar ze was dat ik me zo goed had ingezet. Al de hele dag door merkte ik dat ze het, vooral fysiek, niet makkelijk had. Toch gaf ze me regelmatig complimenten en dat vond ik heel fijn.

reflectie: waarden en normen

Mijn eerste momenten op Poverello waren heel geruststellend; iedereen was heel verwelkomend. Tussen het werken door, werd er af en toe pauze genomen: een koffiepauze, soeppauze, eetpauze. Vanaf 10uur gaan de deuren van Poverello open en kunnen de gasten naar binnen. Ze doen dit vooral voor de warmte en de gezelschap want ze kunnen pas eten krijgen vanaf 12u. De eerste dag stond ik aan de afwas in de zaal dus zag ik de gasten vooral van een afstand of als ze drinken kwamen vragen. De tweede dag had ik wat meer geluk en mocht ik desserts uitdelen en kon ik dus ook even praten tegen de gasten. Niet elke dag ziet er hetzelfde uit doordat de vrijwilligersgroep elke dag anders is. Toch zijn ze zijn ontzettend goed op elkaar ingespeeld en heb ik twee fijne groepen gezien.

Een eerste opmerkelijke situatie die zich voordeed was voor mij de gelovigheid die op Poverello rondhangt. Het logo is een kruis en ook in het gebouw hangen enkele kruisen. Ook wordt er gebeden voor het eten. Ik las later op de website dat de oprichter van Poverello een diep-gelovig man was die alles deed als “loopjongen van Jezus”. Dit botst best wel wat met mijn normen en waarden. Ik ben gedoopt en heb mijn vormsel gedaan en ook ben ik in mijn kinderjaren verscheidene keren naar de kerk geweest. Ook heb ik heel mijn leven op een katholieke school gezeten. Toch geloof ik zelf niet en al helemaal niet in God en is mijn norm ook niet om te bidden.

Een tweede botsmoment was toen er een vrouw met haar hond binnenkwam. Haar hond was niet toegelaten dus de vrouw werd boos en is vertrokken na een tijdje ruzie te maken met een van de vrijwilligers. Haar norm was dat haar hond samen met haar at en ze hechtte veel waarde aan haar hond. Ik heb helemaal niet die waarde. Ik hou niet veel van dieren dus daarom is het ook geen prioriteit. In haar plaats zou ik zeker een maaltijd verkiezen boven de hond. Dit vond ik wel een situatie die niet paste in mijn referentiekader.

Mijn voorstelling van de doelgroep vóór de off campus dagen

In mijn persoonlijkheid zit de karaktertrek dat ik steeds weinig van iets verwacht in alles wat ik doe in mijn leven. Mijn ingesteldheid gaat uit van nooit teleurgesteld te kunnen worden.  Als men niets verwacht of het slechtste scenario in gedachten hebben, kan men alleen maar positief verrast zijn.

situering 

Poverello is opgericht in 1978 door Jan Vermeire. Na een geslaagde loopbaan als dokter en seksuoloog, een lange zoektocht naar de zin van het leven, een ontmoeting met Gods Barmhartige Liefde gaat hij in de Marollen, een arme wijk in Brussel, wonen en richt Poverello op.

Poverello heeft verschillende centra op verschillende locaties: Brussel, Brugge, Gent, Kortrijk, Oostende, Tielt, Leuven, Tongeren, Banneux, Antwerpen, Ardennen, Heusden-Zolder en Ronse. In elk centra worden er dagelijks warme maaltijden verkocht voor een laag prijsje aan mensen in armoede. In Gent zijn er tijdelijk enkel 55-plussers toegelaten aangezien er anders teveel mensen zijn om met een beperkte ruimte en beperkt aantal vrijwilligers bol te werken. Ongeveer 70% van de gasten hebben het merendeel van hun leven een vrij normaal leven geleid en zijn door omstandigheden in armoede beland. De overige 30% is opgegroeid in kansarm milieu.

Dag 2

9u00: Ik kom aan en we beginnen met een tasje koffie

9u15: We beginnen met het eten. Ik spring overal wat bij.  

11u30: Soeppauze

12u00: De luiken gaan open om eten uit te delen.

12u15: Ik sta in voor het dessert en deel die uit. Tussendoor kan ik ook wat  praatjes maken met de bezoekers

13u30: De vrijwilligers eten

14u15: We wassen alles af en kuisen overal

15u00: Alles is klaar. Ik wordt uitgenodigd om nog een stukje taart te eten.  Doordat het een vrij drukke dag was, was het wel gezellig samen te zitten.

15u30: ik neem afscheid en vertrek huiswaarts

observaties, interpretaties en reflecties

Op de tweede dag waren we maar met 7 vrijwilligers. Doordat we met weinig waren, werd er harder gewerkt dan op de eerste dag. Het kan niet altijd feest zijn ;)

De oudste vrijwilliger, een kranige 83-jarige vrouw, was zeer lief tegen me en bestrooide me met complimentjes. Ik had enorm veel aan haar. Ik voelde me enorm gewaardeerd.

Een man was zijn jas kwijt geraakt en maakte een lichte scène. Mijn eerste reactie was “dat is toch niet zo een grote ramp” maar toen ik wat meer nadacht besefte ik pas dat dit waarschijnlijk de enige jas was die de man had en dat hij geen geld had een nieuwe te kopen.

Dag 1 

9u00: Ik kom aan en krijg een minirondleiding.

9u15: De medestudent en ik vullen zakken met brood en koffiekoeken die kunnen  worden meegenomen door de gasten. Daarna helpen we bij het eten.

10u00: We nemen een koffiepauze.

10u45: Aangezien er niet veel werk was aan het eten en er veel vrijwilligers  waren, kuisten de medestudent en ik een aantal kasten en de frigo uit.

11u30: We nemen een soeppauze

12u00: De luiken gaan open om eten uit te delen. Ik help in de zaal met het  drinken bedienen (maar vooral veel afwassen).

13u30: De vrijwilligers eten.

14u15: We wassen alles af en kuisen overal.

15u00: Alles is klaar, ik word uitgenodigd om nog even te blijven voor een  ijsje, maar ik moet jammer genoeg passen omdat ik nog andere plannen had.

observaties, interpretaties en reflecties

We waren op de eerste dag met 13 vrijwilligers waarvan 2 studenten; Fatmah en ik. Alle vrijwilligers die ik tegenkom zijn zeer verwelkomend.

Wat me opviel waren enkele kruisen aan de muren. Voor het eten werd er ook een gebed gezegd en baden we het Onze Vader en een Wees Gegroet

Er was een vrouw en ze nam haar hond mee naar binnen. Dat is niet toegelaten en een van de vrijwilligers sprak die vrouw er ook over aan. Ze verstond niet waarom haar hond niet mee naar binnen mocht en is toen maar boos vertrokken. Dit vond ik heel frappant. Het voelde aan alsof de vrouw niet heel dankbaar was, heel jammer.