abi bizim binada hatta bizim katta bi çocuk var, bebe daha 3'ten büyük olmasına imkan yok. yavrum HER ağladığında uzun uzun ağlıyor ve KAPININ ÖNÜNDE. bazen içeride kapının önünde bazen dışarıda kapının önünde. ve yemin ederim benim odamda ağlıyormuş gibi duyuluyor ses. iki gözüm önüme aksın ki derdim ses mes değil, bebek ağlaması çocuk ağlaması eğer çocuğa erişimim varsa beni germez, onun duygularını ifade etmesinin yolu olduğunu bilirim severim öperim kucaklarım iyi hissetmesi için elimden ne gelirse yaparım. ama erişimim olmayan bi bebeğin, çocuğun ağlamasını duyduğum zamanda bende bir panik bir stres bi bunalım yükseliyor ki sormayın gitsin. yani annesini babasını ya da kimleyse onu asla suçlamıyorum ev içinde çocukla nasıl bir dinamik oturttular nereden bilebilirim sonuçta belki doğru iyi bir şey yapıyorlar. ama ruhum diyor ki GİT KAP O ÇOCUĞU KOYNUNDA SAKLA ÇABUK. ve sakinleşemiyorum yani. büyük bir sorun değil gibi gelebilir kulağa ama zaten panik ataklar eşiğinde yaşayan bana hiç iyi gelmiyor. keşke annesiyle babasıyla tanış olsam veyahut çocuk ağlayınca beni çağırsalar filan :(
