#obees

Het was haar levenswerk. En ze leefde er dagelijks in. Het was niet haar huis, maar haar huid. En zoals sommige vrouwen er alles aan doen om hun huis tot perfectie te brengen, zo wilde zij niets anders dan haar huid zo vormgeven dat hij in haar ogen perfect was. Een gedetailleerd sprookjestafereel sierde bijvoorbeeld haar linker schouder. En sierlijke klimplanten kronkelden via haar enkel langs haar onderbeen omhoog tot haar knie. Ze dacht altijd dat het een voordeel was dat ze obees was, want dat betekende dat het canvas van haar lichaam meer kunst kon bevatten dan als ze klein en dun was geweest. De gedachte om af te vallen was haar dan ook volledig vreemd. Tot die dag dat ze voor iets kleins bij de huisarts kwam. Dat dacht ze althans, maar de dokter vond toch dat wat aanvullend bloedonderzoek nodig was. Ze maakte zich geen zorgen, en had alweer een nieuwe afspraak voor haar nog onbedekte rechter onderarm gemaakt. Een beekje zou het worden, met schitterend en helderblauw water en een visje dat uit het water sprong, stroomafwaarts naar haar pols.

Maar toen de huisarts haar zelf belde met de boodschap dat ze ziek was stond haar wereld opeens op zijn kop. Suikerziekte. Met als oorzaak haar overgewicht. Met andere woorden, niet alleen haar gezondheid stond op het spel, maar ook haar levenswerk. Want als de grootte van haar canvas de oorzaak was van haar ziekte, dan was dat waarschijnlijk ook wat ze op zou moeten offeren. En inderdaad, dit is wat haar arts haar zei. Het is nog mogelijk de ziekte te overwinnen, maar dat kan alleen als je binnen korte tijd veertig kilo kwijtraakt. Veertig kilo... Het echode in haar hoofd, en in gedachten zag ze voor zich hoe haar levenswerk verschrompelde. Het was te veel om te verwerken, en als enige verzachting van de schrik en het aanstaande verlies zag ze haar afspraak die middag met haar tattoo-artist, haar beste vriend.

In de stoel, de tekening klaar op haar arm, de inkt al in de naald begon ze te huilen. Snikkend legde ze uit dat ze moest kiezen voor haar levenswerk of voor haar leven. Gelukkig was haar kunstenaar niet alleen goed met inkt, maar ook met vriendschap. Hij moedigde haar aan toch voor het leven te gaan, en als beloning voor de eerste twintig kilo zou hij haar dán, niet eerder, het beekje cadeau geven. En als ze de veertig kilo zou halen zou hij haar kunstwerk proberen te herstellen, en zo nodig een abstract kunstwerk van haar maken.