#nuruayn

Filizlenmez mi dalların!

Ezildikçe yenilendim...

Yaş aldıkça gençleştim..

Özledikçe güzelleştim..

En yorgun olduğumu sandığım zamanlarda bile ayağa kalkıp yürümesini de bildim..

Bazen düz yolda , bazen yokuş yukarıya, bazen tepeden en aşağıya çakıldım..

Herşeyi bıraktığım zamanlarım oldu, kendimi boş verdiğimde, sebepsizdi herşey..

Koşmadım hiç, yavaş yavaş vardım yolun sonuna. Bekledim..

İpini çekmedim hemen kimsenin.. Yaşamayı, yaşayarak öğrendim.. Hatalarımı da sevdim.. Yanlışlarımdan büyük tecrübeler edindim..

Bazen adres sordum, bazen ezberlerim oldu yalan yanlış..

Bazen nefesimin yetmediği kelimelerim.

Boğazımda düğümlenen eksiklerim de oldu.

İnkar etmedim ki, boşluk neredeyse orayı çoğaltıp, eksiklerimi düzelttim..

Kırdığım kadar kırdıklarım olmuştur elbet

İnsanım sonuçta kusursuz değilim ki ben.

Özürlerim de oldu, özür beklediklerim de.

Sevenlerim de oldu, sevmeyenlerim de.

Öyleleri vardı ki, içlerindeki öfkeyle savaşmak yerine, oldukları yerde saysınlar istedim bir süreliğine.

Benim geçtiğim yerlerden geçsin, benim yaşadığım hayattan pay alsınlar.

Bazı şeyleri zamanla, bazı şeyleri yaşayarak öğrendim.. İyi de oldu...

İçindeki iyiliği bulanların, insan yanlarına dokundum. İçindeki kötülüğün farkına varmayanları ise kendi haline bıraktım. Ve görüyorum ki, değişen pek birşey yok onlarda.

Köküm sağlamdır sarsılsam da kopmam dalımdan...

Öyle kolay değil, rüzgarın önüne kapılıp gitmem...

Son ana kadar `vazgeçmem` yaşamaktan...

Ne fırtınalar koptu, benim hayat dallarımda...

Hiç birinde vazgeçmedim umutlarımdan...

İçimde kıyametler kopsa da.

Ben baharıyım yarınlarımın,

Çiçek açarım her kışın ardından!

Gönlünde ...

Sonra hiçbir rüzgar ilgilendirmez artık

Olanı ..

Olmayanı ..

Gitmen de tüketti yüreğimi kalman da

Hic ortası olmadı

Varlığında yokluğuna

Yokluğunda varlığına ağlattın

Sevdin mi? Sevmedin mi?

Birleştik mi? Ayrıldık mı?

Ben hiç bilemedim

Hep iki ayrı noktadaydık biz

Baharda varsan güzde yoktun

Dilde varsan sözde yoktun

Ne Başı Oldun Sevginin ne de Sonu