#nijhoff

Ik ging naar ’t oosten om de markt te zien. Je zag je me niet meer terug. Te onderscheiden was alleen een knal die daar voorbij kwam rijden het leek wel uren. Een minuut of tien dat ik daar lag, in de kou, mijn moed gezonken mijn hoofd vol van de wereld, kil en wreed laat mij daar badend in mijn bloed en zweet geluid vernemen dat daar bellen klonken.

Het was al kerst. De lampjes die zij bracht hingen langzaamaan al hier sinds haar kinderjaren, op de grond gevallen, gedoofd voortaan,

M. NIJHOFF (1894-1953) Een geur van hooger honing verbitterde de bloemen, een geur van hooger honing verdreef ons uit de woning.

Die geur en een zacht zoemen in het azuur bevrozen, die geur en een zacht zoemen, een steeds herhaald niet-noemen,

ried ons, ach roekeloozen, de tuinen op te geven, riep ons, ach roekeloozen naar raadselige rozen.

Ver van ons volk en leven zijn wij naar avonturen ver van ons volk en leven jubelend voortgedreven.

Niemand kan van nature zijn hartstocht onderbreken, niemand kan van nature in lijve den dood verduren.

Steeds heviger bezweken, steeds helderder doorschenen, steeds heviger bezweken naar het ontwijkend teeken,

stegen wij en verdwenen, ontvoerd, ontlijfd, ontzworven, stegen wij en verdwenen als glinsteringen henen. --

Ik heb mijn handen om zijn hoofd gelegd, Ik heb maar stil zijn blonde haar gestreken. Hij vroeg mij weer, maar ik heb niets gezegd, Der teere woorden stuk gaan bij het spreken.

Jongen hebben wij niet hetzelfde bloed? Zie hoe mijn handen hunkren naar je haren - Er is maar één hoop die mij leven doet: Dat jij de droomen droomt, die de mijne waren.

Ik droeg nog kleine kleeren, en ik lag Lang-uit met moeder in de warme hei, De wolken schoven boven ons voorbij En moeder vroeg wat 'k in de wolken zag.

En ik riep: Scandinavië, en: eenden, Daar gaat een dame, schapen met een herder - De wond'ren werden woord en dreven verder, Maar 'k zag dat moeder met een glimlach weende. Toen kwam de tijd dat 'k niet naar boven keek, Ofschoon de hemel vol van wolken hing, Ik greep niet naar de vlucht van 't vreemde ding Dat met zijn schaduw langs mijn leven streek.

- Nu ligt mijn jongen naast mij in de heide En wijst me wat hij in de wolken ziet, Nu schrei ik zelf, en zie in het verschiet De verre wolken waarom moeder schreide -

Een geur van hooger honing  verbitterde de bloemen,  een geur van hooger honing  verdreef ons uit de woning.

Die geur en een zacht zoemen  in het azuur bevrozen,  die geur en een zacht zoemen,  een steeds herhaald niet-noemen,

ried ons, ach roekeloozen,  de tuinen op te geven,  riep ons, ach roekeloozen  naar raadselige rozen.

Ver van ons volk en leven  zijn wij naar avonturen  ver van ons volk en leven  jubelend voortgedreven.

Niemand kan van nature  zijn hartstocht onderbreken,  niemand kan van nature  in lijve den dood verduren.

Steeds heviger bezweken,  steeds helderder doorschenen,  steeds heviger bezweken  naar het ontwijkend teeken,

stegen wij en verdwenen,  ontvoerd, ontlijfd, ontzworven,  stegen wij en verdwenen  als glinsteringen henen. --

Het sneeuwt, wij zijn gestorven,  wij dwarrelen naar beneden.  Het sneeuwt, wij zijn gestorven,  het sneeuwt tusschen de korven.