#nevmekan

"...yürüyorum. Yürürken buluyor, kaybediyor ve şükrediyorum. " -Ibrahim Çolak -

‘’ يالنيزليك كيبى اما يالنيزليك دغيل. بيلديغين، چوك اييى بيلديغين بير شيين اوزاغيندا كالماك دويكوسو بلكي ‘’ ‘’ Yalnızlık gibi ama yalnızlık değil. Bildiğin, çok iyi bildiğin bir şeyin uzağında kalmak duygusu belki ‘’

Kendimi bildim bileli elim keser tutar benim. İlkokul beşe kadar okudum zaten. Askere kadar marangoz yanında durdum. Askerden sonra uzaktan akrabamız Nazif Bey dedi ki "Oğlum Yozgat'ta sana ekmek yok, gel seni İstanbul'a götüreyim." Şöyle bir düşündüm el kadar dükkan, el kadar Yozgat. Tamam dedim. Gittik İstanbul'a. Nazif Bey beni bir işe yerleştirdi. İlkin yanıma Hasan kalfayı verdiler. Tophane'de sanat galerisi var, oranın işini yapacağız. Ben 'galeri 'deyince araba satıyorlar belledim, meğersem resim, heykel satıyorlarmış. Bizde resimlerin asıldığı yerleri çakıyoruz. İşimiz bu. İşte böyle çalışırken ben O'nu gördüm. Beyaz bir elbise giymiş, boynuna kırmızı bir şey sarılı, yürümüyor sanki uçuyor. Geldi salonun en dibindeki resme bakmaya başladı. O resme bakıyor ben O'na. Ne kadar baktık bilmiyorum, Hasan gelip koluma vurdu, beni çağırıyor. "Geliyorum," deyip kafamı çevirdim ki O gidiyor. Peşinden gitsem, "Nerden çıktın sen?" desem, "Hayal misin? Düş müsün? Ciğerimi deldin," desem, "beni de götür kölesi olduğum," desem. Gidemedim. Kaldım orada öylece. O gün akşama kadar ne yaptım hiç bilmiyorum. Sabah oldu. Ben bir bahane uydurup resmin yanına gittim. Sanki O'nu bulacam. Baktım baktım, resimden bir şey anlamadım ama baktıkça hoşuma gitti. Sanki O'na bakıyorum.

#salt #nevmekan https://www.instagram.com/p/CLOYmqpgR_GMx3zuPh1oEUPzvezfQVAP2GDgcQ0/?igshid=13nq2ybi5y8ru