#nestorius

Numbers 6:22-27; Ps 66; Galatians 4:4-7; Luke 2:16-21

A week ago, on Christmas eve, I sang from the Martyrology, proclaiming that on the twenty-fifth day of December we celebrated “the Nativity of our Lord Jesus Christ according to the flesh.” And even as I sang those words I reflected on the theological precision of this text: that Jesus Christ, our Lord and God, is born not in his divinity for he is eternal, but born “according to the flesh”. As the same text proclaimed: “Jesus Christ, eternal God and Son of the eternal Father, longing to hallow the world by his most gracious coming, being conceived by the Holy Spirit, and nine months after his conception was born in Bethlehem of Judah as man from the Virgin Mary.” This is what we celebrate at Christmas and throughout these days: the birth of the eternal Son of God in time, born as one of us, “born of a woman, born a subject of the Law”, as St Paul says in his letter to the Galatians.

Being born “according to the flesh”, therefore, so we can say that in the person of Jesus Christ, God shares our human condition in every way but sin. So, being born “according to the flesh”, these words written by Shakespeare about our common human condition can be said of Jesus Christ who was born of a woman, born among the sons of Israel: “Hath not a Jew hands, organs, dimensions, senses, affections, passions? Fed with the same food, hurt with the same weapons, subject to the same diseases, healed by the same means, warmed and cooled by the same winter and summer… If you prick us, do we not bleed? If you tickle us, do we not laugh? If you poison us, do we not die?” So it is that during Christmastide we marvel at the implications of the Incarnation: that in the person of Jesus Christ God shares our human joys and sorrows; he laughs and cries as we do.

The temptation, though, is to think that all this only applies to the flesh, to the human bodily aspect of Jesus, so to speak, and so it does not apply to his divinity. We speak of Jesus Christ as being “true God and true Man”, but the problem is that the word “and” is used as a conjunction, and so we’re misled into thinking of Christ’s humanity and Christ’s divinity as being merely conjoined and not inextricably and substantially united. So, in the 5th-century Nestorius, the Archbishop of Constantinople, argued that the Bible “speaks of the birth and suffering not of the godhead but of the humanity of Christ, so that the holy virgin is more accurately termed mother of Christ than mother of God.”

But this cannot be because Christ is one unified person, not a split-personality; the human and divine natures are not conjoined in him but are rather, hypostatically or substantially or fundamentally always united in the one person, and not just accidentally as one would take clothing on and off. Christ cannot divest himself of his humanity, but rather, the marvel and scandal and wonder of the Incarnation is that the eternal Word of God has truly and substantially become flesh, born of a woman, born for us men and for our salvation.

Thus St Cyril of Alexandria wrote to Nestorius and said: “we adore one Son and Lord, Jesus Christ. We do not divide him into parts and separate man and God in him… For, as we have already said, the Word of God was united hypostatically with the flesh and is God of all and Lord of the universe… For the one and only Christ is not dual, even though he be considered to be from two distinct realities, brought together into an unbreakable union. In the same sort of way a human being, though he be composed of soul and body, is considered to be not dual, but rather one out of two. Therefore, in thinking rightly, we refer both the human and divine expressions to the same person… Therefore, because the holy virgin bore in the flesh God who was united hypostatically with the flesh, for that reason we call her mother of God… because, as we have said, [the eternal Word of God] united to himself hypostatically the human and underwent a birth according to the flesh from her womb.”

The theological precision of the Christmas proclamation we heard a week ago, therefore, safeguards the uniqueness of Christ’s person: that Jesus Christ is always both God and Man, divine and human. Likewise today’s Solemn feast day, which has its origin in the Council of Ephesus on 431 when the Church adopted as her own the explanations of St Cyril of Alexandria concerning the unity of Christ’s person as both God and Man, and so declared Mary to be not only Mother of Christ but rather Theotokos, the God-bearer, the Mother of God. Today’s feast, falling on the Octave Day of Christmas, is therefore not a pious Marian insert into the Christmas festivities, but a fitting reminder that everything Mary does and is points to her divine Son; she always magnifies and exalts God her Saviour.

It is in this light that we read today’s Gospel, appropriately on the eighth day after the birth of Jesus, that is to say, on the day of his circumcision according to the flesh, under the prescripts of the Law. The baby born of Mary is named ‘Jesus’, which means “God is salvation”. Now, if Jesus is not fully God in the way that St Cyril and the Councils of the Church understand him to be, then he cannot save us. If Jesus is not hypostatically united as God and Man, then his blood, first shed for us at his circumcision, does not wash away our sins because it is merely the shedding of the blood of Jesus the man, and not Jesus the God-Man.

The doctrine of Christ’s hypostatic union that we celebrate today, therefore, that is expressed in the fact that we call Mary the Mother of God, is crucially important and is not just philosophical nit-picking. Rather, as with all good theology, good philosophical thinking and reasoning matters otherwise we get mired in heresy and confusion. So, St Cyril explains that God is born according to the flesh, born in time and born of a woman “in order that he might bless the beginning of our existence, in order that… the curse [of sin] against the whole race should thereafter cease which was consigning all our earthy bodies to death [and in order that, by Christ’s removal of the curse of sin and death, the words of the prophet might be fulfilled, that] ‘God has wiped every tear away from all face’.” Hence, on the first day of the year, together with Mary the Mother of God, we behold, in the person of Jesus Christ, the face of God; the God who is with us, who is so united to our humanity that he saves and elevates us to heaven, according to the flesh. Let us mull upon this awesome truth, and so let us be consoled and filled with joy this new year.

Was Mythicism or Historicism More Dominant In the Early History and Development of the Christian Church?

By Goodreads Author Eli Kittim

——-

Preface

There are certain things in the Bible that we all take for granted today, such as the historicity of Jesus, his execution by Pontius Pilate, and the like. We think that these “facts” were written in stone and have been known since Christianity’s inception. How can anyone seriously challenge them?

——-

Christian Origins

But early Christianity was not monolithic. It was diverse. There were many different sects that held very different views both about Jesus and the interpretation of the New Testament. Orthodoxy eventually won the day but that doesn’t mean that they necessarily represented the sect that held the hermeneutically-correct and valid Bible interpretations or that they had the correct view about Jesus. Far from it. There were, in fact, diametrically opposed views that ranged from one extreme to another, from a completely human Jesus to a phantom or a ghost that never really existed. But, as we will see, there is a middle ground where mythicism and historicism meet.

——-

Gnosticism

The New Testament is a literary creation. So it’s difficult to probe its historical antecedents. What were some of the opposing views to “Orthodoxy”? One of the most vocal of these Christian sects was centred in Alexandria, Egypt: the Gnostics. They were the first advocates of the “you-don’t-need-religion, you-need-a-relationship-with-Jesus” pitch. Although there were many splinter groups, they all emphasised a personal “gnosis” (knowledge) and acquaintance with spiritual realities rather than a preoccupation with dry religious discourses and traditions. They originated in the first century C.E. and flourished until the second century, during which the Patristic Fathers denounced them as heretics. But were they? According to Bart Ehrman and Elaine Pagels, they were the genuine Christians of that early period whom the Orthodox Church tried to suppress!

——-

To be sure, their theology was influenced by Greek thought, but the focal point of their doctrine and practice was not based on rhetoric or dogma but rather on personal existential experience. And based on their own inimitable style, one can infer that they had better insights into the divine than their orthodox counterparts who did little more than debate the issues.

——-

Docetism

Then there were the Docetists, who held the “heterodox” (i.e. “at variance with orthodoxy”) doctrine that what appeared to be a historical Jesus was nothing more than an apparition or a phantom, and that his phenomenological bodily existence was not real. This is actually more in line with Scripture, which repeatedly talks of visions and apparitions in one form or another (cf. Lk 24.23–24; Gal. 1.11-12). These are the first mythicists who believed that Jesus never existed! There’s a great deal of Biblical evidence that supports this view. This early Christian view called “Docetism” (derived from the Greek term “Dokesis,” meaning “to seem”)——which held that Christ did not really exist in human form, an idea that was later picked up by Islam——attracted some of the greatest Biblical thinkers of Antiquity:

“According to Photius [a 9th century Byzantine Patriarch], Clement of Alexandria held at least a quasi-docetic belief regarding the nature of Christ, namely that the Word/Logos did not became flesh, but only ‘appeared to be in flesh,’ an interpretation which directly denied the reality of the incarnation” (Ashwin-Siejkowski, Piotr. “Clement of Alexandria on Trial: The Evidence of ‘Heresy’ from Photius’ Bibliotheca.” [Leiden: Brill, 2010], p. 95).

As would be expected, Docetism was eventually rejected as a heretical doctrine at the First Council of Nicaea in 325 C.E. But this verdict was issued in the 4th century. And there is a very good reason why mythicism had thitherto been on the upswing. In fact, despite this setback, the hermeneutical doctrine that gave rise to Docetism continued to hold sway over most of the church until the Reformation.

——-

The Monophysite Christian church

According to tradition, the Coptic Church of Egypt was founded by Mark the evangelist in the first century CE. Due to a Christological dispute, this “Monophysite” Christian church was condemned as heretical by the Council of Chalcedon in 451 CE. Instead of accepting the doctrine that Christ was fully human and fully divine, the Coptic church asserted that Christ had only one nature, and that nature was divine. In other words, just like the Docetists they denied the incarnation and therefore they can be technically defined as mythicists! A similar monophysite explanation of how the divine and human relate within the person of Jesus is Eutychianism. Eutychians were often classified as Phantasiasts by their opponents because they reduced Jesus’ incarnation to a phantasm or an illusion of some kind. Their Christology was along the lines of Docetism in that they, too, denied the full reality of Jesus’ humanity. Thus, we find that there were quite a number of sects that denied the historicity of Jesus during the early period of the church. Things started to change with the onset of the first ecumenical councils!

——-

The Alexandrian School

The early Christian church held to an allegorical (theological) Interpretation of the Bible, not a historical one. Philo’s essential approach to Biblical interpretation influenced the Christian School of hermeneutics, which also developed in the city of Alexandria, Egypt. One of its principal leaders was the Great Bible scholar, Clement of Alexandria (150-215 CE), who while acknowledging that the Bible contained various levels of meaning also realized that the non-literal (i.e. the allegorical/mystical) interpretations contained the ideal spiritual insights. Alexandrian hermeneutics were so popular that they eventually became the dominant force in Biblical interpretation up until the time of the Protestant Reformation. So, the allegorical/theological Biblical interpretation that gave rise to such views as Docetism was the mainstay of early Biblical scholarship. This method was obviously more inclined towards the spiritual, the metaphorical, and the metaphysical, dare I say the Gnostic!

——-

The School of Antioch

Sometime towards the end of the 3rd century CE, the School of Antioch was founded. It was the first Seminary, so to speak, founded in Syria that overemphasized the literal interpretation of the Bible and the humanity of Christ. This so-called “exegetical school” interpreted Scripture primarily according to its historical and grammatical sense. In an attempt to offset the earlier excesses of Biblical interpretation that could lead to various questionable doctrines, such as those of Docetism, the Antioch school became increasingly dogmatic and heavily involved in overemphasizing the literal interpretation of the Bible and the full humanity of Jesus. This led to the so-called “Nestorian Heresy,” namely that Jesus possessed two hypostases, one human and one divine! As a result of the condemnation of Nestorius (386 – 450 CE) at the First Council of Ephesus in 431, the Antioch school’s influence declined considerably and never really recovered. Many followers abandoned the school and it eventually moved to another location further East in Persia. Even though the Antiochian school’s tenets had lost traction, they were eventually taken up again by Martin Luther and John Calvin, who restored them to their former glory.

——-

Conclusion

So, the earlier Alexandrian School of allegorical interpretation at least allowed the possibility of mythicism to be considered as a viable option, whereas the later Antiochian school of literal interpretation——which influenced not only “the dogma of Christ” in the early ecumenical councils, but also modern Bible scholarship——eventually became the dominant school of hermeneutics that held to a rigid form of literalism and overemphasized the historicity of Jesus. In other words, the early church was not as adamant about the historicity of Jesus as the later Church! Thus, up until the end of the third century (the Ante-Nicene Era), and just prior to the onset of the first ecumenical council, the allegorical/metaphorical Jesus dominated the Biblical landscape. It was not until much later that the literal, historical interpretation of Jesus became the prevalent view that it is today!

Antiochealı Ioannes Chrysostomus 397 yılı sonlarında imparatorluk emirnamesi ile Constantinopolis’e getirtildi ve 26 Şubat 398’de bürokrasinin de desteği ile başkent Yeni Romctnın piskoposu olarak atandı. İskenderiye patriği Theophilus bu atamayı çok gönülsüz bir şekilde onayladı. Chrysostomus kendisi için tamamen sürpriz olan bu atamada ilk başlarda imparatorun (ve İmparatoriçe Eudoxia’nın) ve başkent bürokrasisini tam desteğine sahipti.

Buradan onun uzun bir piskoposluk kariyerine sahip olacağı sonucuna varmak mümkündü. Ancak, daha piskoposluğunun altıncı yılında (403 yılı sonbaharında) imparatorluk ailesinin girişimleriyle Chrysostomus ’un rakipleri tarafından oluşturulan bir sinod onu ilk kez sürgüne gönderdi. Sahip olduğu çok geniş popüler desteğin başkentte yaratabileceği potansiyel tehlike ve aynı zamanda imparatorluk ailesinin yaşadığı bir kazarım da etkisiyle imparator Ioannes’in sürgün fermanım imzaladığı günün ertesinde onu geri çağırmak zorunda kaldı. Ne var ki, aynı yılın sonuna doğru imparator, Ioannes ile ilişkisini tamamen kesti ve 20 Haziran 404’de tekrar sürgüne gönderdi. Ioannes Chrysostomus bulunduğu sürgün yeri Cucusus’tan (Cappadocia’da) bir başka yere, Karadeniz kıyılarında bir noktaya taşınırken yolda, 14 Eylül 407’de, Tokat civarında öldü.

Başlangıçta çok gelecek vaadeden Ioannes Chrysostomus’un kariyeri böylece kısa süre içerisinde felaketli bir şekilde sona erdi. Bu nasıl oldu? Ioannes’in kısa kariyerinin sonunu getiren pek çok faktör olmakla birlikte, burada İskenderiye patriği Theophilus’un rolü özellikle anılmaya değerdir, çünkü Ioannes’in seçimi, daha baştan İskenderiye ve Constantinopolis arasındaki diplomatik tansiyonun yükselmesine yol açmıştı.

Bu gerilimde İsa doktrinine ilişkin bir tartışmanın siyasal çalgı aleti olarak kullanılması veya kullanılmaya teşebbüs edilmesi bir yönüyle çok şaşırtıcı değildir, çünkü Geç Antikçağ’da kiliselerarası diplomatik gerilimlerde, birbirlerini Ortodoks olmamakla suçlamak yaygındı. Dolayısıyla bu bölüm çerçevesinde, Constantinopolis patrikleri Ioannes Chrysostomus ve Nestorius’un düşüşüyle sonuçlanan iki büyük gerilimde İsa doktrininin nasıl siyasallaştırıldığı incelenecektir. Her iki başkent patriğinin kaderleri arasında çok çarpıcı paralellikler görülmektedir.

Her ikisi de Antiochea Kilisesi çevresinden gelmişler ve ikisinin görev süreleri beklenenden çok daha kısa sürmüştür. Her ikisinin düşüşünde saraylı kadınlar aktif rol oynamışlardır. Ioannes’in ve Nestorius’un düşüşünü hazırlayan süreçte İskenderiye patrikleri çok önemli yönlendirici rol oynamışlardır. Ioannes’in ve Nestorius’un düşüşünde teoloji (farklı algılayışlar inkar edilemezse de) politik bir enstrüman olarak kullanılmıştır. Bu ikisi arasında Ioannes Chrysostomus şanslıdır, İmparator Arcadius tarafından sürgüne gönderilmiş ve orada ölmesine rağmen, ölümünden kısa bir süre sonra kutsal kalıntıları başkente getirilmiş ve Hıristiyan azizler arasındaki yerini almıştır.

Antiochealı İoannes Chrysostomus 397 yılı sonlarında imparatorluk emirnamesi ile Constantinopolis’e getirtildi ve 26 Şubat 398’de bürokrasinin de desteği ile başkent Yeni Romctnın piskoposu olarak atandı. İskenderiye patriği Theophilus bu atamayı çok gönülsüz bir şekilde onayladı. Chrysostomus kendisi için tamamen sürpriz olan bu atamada ilk başlarda imparatorun (ve İmparatoriçe Eudoxia’nın) ve başkent bürokrasisini tam desteğine sahipti.

Buradan onun uzun bir piskoposluk kariyerine sahip olacağı sonucuna varmak mümkündü. Ancak, daha piskoposluğunun altıncı yılında (403 yılı sonbaharında) imparatorluk ailesinin girişimleriyle Chrysostomus ’un rakipleri tarafından oluşturulan bir sinod onu ilk kez sürgüne gönderdi. Sahip olduğu çok geniş popüler desteğin başkentte yaratabileceği potansiyel tehlike ve aynı zamanda imparatorluk ailesinin yaşadığı bir kazarım da etkisiyle imparator İoannes’in sürgün fermanım imzaladığı günün ertesinde onu geri çağırmak zorunda kaldı. Ne var ki, aynı yılın sonuna doğru imparator, İoannes ile ilişkisini tamamen kesti ve 20 Haziran 404’de tekrar sürgüne gönderdi. İoannes Chrysostomus bulunduğu sürgün yeri Cucusus’tan (Cappadocia’da) bir başka yere, Karadeniz kıyılarında bir noktaya taşınırken yolda, 14 Eylül 407’de, Tokat civarında öldü.

Başlangıçta çok gelecek vaadeden İoannes Chrysostomus’un kariyeri böylece kısa süre içerisinde felaketli bir şekilde sona erdi. Bu nasıl oldu? İoannes’in kısa kariyerinin sonunu getiren pek çok faktör olmakla birlikte, burada İskenderiye patriği Theophilus’un rolü özellikle anılmaya değerdir, çünkü İoannes’in seçimi, daha baştan İskenderiye ve Constantinopolis arasındaki diplomatik tansiyonun yükselmesine yol açmıştı.

Bu gerilimde İsa doktrinine ilişkin bir tartışmanın siyasal çalgı aleti olarak kullanılması veya kullanılmaya teşebbüs edilmesi bir yönüyle çok şaşırtıcı değildir, çünkü Geç Antikçağ’da kiliselerarası diplomatik gerilimlerde, birbirlerini Ortodoks olmamakla suçlamak yaygındı. Dolayısıyla bu bölüm çerçevesinde, Constantinopolis patrikleri İoannes Chrysostomus ve Nestorius’un düşüşüyle sonuçlanan iki büyük gerilimde İsa doktrininin nasıl siyasallaştırıldığı incelenecektir. Her iki başkent patriğinin kaderleri arasında çok çarpıcı paralellikler görülmektedir.

Her ikisi de Antiochea Kilisesi çevresinden gelmişler ve ikisinin görev süreleri beklenenden çok daha kısa sürmüştür. Her ikisinin düşüşünde saraylı kadınlar aktif rol oynamışlardır. İoannes’in ve Nestorius’un düşüşünü hazırlayan süreçte İskenderiye patrikleri çok önemli yönlendirici rol oynamışlardır. İoannes’in ve Nestorius’un düşüşünde teoloji (farklı algılayışlar inkar edilemezse de) politik bir enstrüman olarak kullanılmıştır. Bu ikisi arasında İoannes Chrysostomus şanslıdır, İmparator Arcadius tarafından sürgüne gönderilmiş ve orada ölmesine rağmen, ölümünden kısa bir süre sonra kutsal kalıntıları başkente getirilmiş ve Hıristiyan azizler arasındaki yerini almıştır.

Antiochealı İoannes Chrysostomus 397 yılı sonlarında imparatorluk emirnamesi ile Constantinopolis’e getirtildi ve 26 Şubat 398’de bürokrasinin de desteği ile başkent Yeni Romctnın piskoposu olarak atandı. İskenderiye patriği Theophilus bu atamayı çok gönülsüz bir şekilde onayladı. Chrysostomus kendisi için tamamen sürpriz olan bu atamada ilk başlarda imparatorun (ve İmparatoriçe Eudoxia’nın) ve başkent bürokrasisini tam desteğine sahipti.

Buradan onun uzun bir piskoposluk kariyerine sahip olacağı sonucuna varmak mümkündü. Ancak, daha piskoposluğunun altıncı yılında (403 yılı sonbaharında) imparatorluk ailesinin girişimleriyle Chrysostomus ’un rakipleri tarafından oluşturulan bir sinod onu ilk kez sürgüne gönderdi. Sahip olduğu çok geniş popüler desteğin başkentte yaratabileceği potansiyel tehlike ve aynı zamanda imparatorluk ailesinin yaşadığı bir kazarım da etkisiyle imparator İoannes’in sürgün fermanım imzaladığı günün ertesinde onu geri çağırmak zorunda kaldı. Ne var ki, aynı yılın sonuna doğru imparator, İoannes ile ilişkisini tamamen kesti ve 20 Haziran 404’de tekrar sürgüne gönderdi. İoannes Chrysostomus bulunduğu sürgün yeri Cucusus’tan (Cappadocia’da) bir başka yere, Karadeniz kıyılarında bir noktaya taşınırken yolda, 14 Eylül 407’de, Tokat civarında öldü.

Başlangıçta çok gelecek vaadeden İoannes Chrysostomus’un kariyeri böylece kısa süre içerisinde felaketli bir şekilde sona erdi. Bu nasıl oldu? İoannes’in kısa kariyerinin sonunu getiren pek çok faktör olmakla birlikte, burada İskenderiye patriği Theophilus’un rolü özellikle anılmaya değerdir, çünkü İoannes’in seçimi, daha baştan İskenderiye ve Constantinopolis arasındaki diplomatik tansiyonun yükselmesine yol açmıştı.

Bu gerilimde İsa doktrinine ilişkin bir tartışmanın siyasal çalgı aleti olarak kullanılması veya kullanılmaya teşebbüs edilmesi bir yönüyle çok şaşırtıcı değildir, çünkü Geç Antikçağ’da kiliselerarası diplomatik gerilimlerde, birbirlerini Ortodoks olmamakla suçlamak yaygındı. Dolayısıyla bu bölüm çerçevesinde, Constantinopolis patrikleri İoannes Chrysostomus ve Nestorius’un düşüşüyle sonuçlanan iki büyük gerilimde İsa doktrininin nasıl siyasallaştırıldığı incelenecektir. Her iki başkent patriğinin kaderleri arasında çok çarpıcı paralellikler görülmektedir.

Her ikisi de Antiochea Kilisesi çevresinden gelmişler ve ikisinin görev süreleri beklenenden çok daha kısa sürmüştür. Her ikisinin düşüşünde saraylı kadınlar aktif rol oynamışlardır. İoannes’in ve Nestorius’un düşüşünü hazırlayan süreçte İskenderiye patrikleri çok önemli yönlendirici rol oynamışlardır. İoannes’in ve Nestorius’un düşüşünde teoloji (farklı algılayışlar inkar edilemezse de) politik bir enstrüman olarak kullanılmıştır. Bu ikisi arasında İoannes Chrysostomus şanslıdır, İmparator Arcadius tarafından sürgüne gönderilmiş ve orada ölmesine rağmen, ölümünden kısa bir süre sonra kutsal kalıntıları başkente getirilmiş ve Hıristiyan azizler arasındaki yerini almıştır.

Antiochealı Ioannes Chrysostomus 397 yılı sonlarında imparatorluk emirnamesi ile Constantinopolis’e getirtildi ve 26 Şubat 398’de bürokrasinin de desteği ile başkent Yeni Romctnın piskoposu olarak atandı. İskenderiye patriği Theophilus bu atamayı çok gönülsüz bir şekilde onayladı. Chrysostomus kendisi için tamamen sürpriz olan bu atamada ilk başlarda imparatorun (ve İmparatoriçe Eudoxia’nın) ve başkent bürokrasisini tam desteğine sahipti.

Buradan onun uzun bir piskoposluk kariyerine sahip olacağı sonucuna varmak mümkündü. Ancak, daha piskoposluğunun altıncı yılında (403 yılı sonbaharında) imparatorluk ailesinin girişimleriyle Chrysostomus ’un rakipleri tarafından oluşturulan bir sinod onu ilk kez sürgüne gönderdi. Sahip olduğu çok geniş popüler desteğin başkentte yaratabileceği potansiyel tehlike ve aynı zamanda imparatorluk ailesinin yaşadığı bir kazarım da etkisiyle imparator Ioannes’in sürgün fermanım imzaladığı günün ertesinde onu geri çağırmak zorunda kaldı. Ne var ki, aynı yılın sonuna doğru imparator, Ioannes ile ilişkisini tamamen kesti ve 20 Haziran 404’de tekrar sürgüne gönderdi. Ioannes Chrysostomus bulunduğu sürgün yeri Cucusus’tan (Cappadocia’da) bir başka yere, Karadeniz kıyılarında bir noktaya taşınırken yolda, 14 Eylül 407’de, Tokat civarında öldü.

Başlangıçta çok gelecek vaadeden Ioannes Chrysostomus’un kariyeri böylece kısa süre içerisinde felaketli bir şekilde sona erdi. Bu nasıl oldu? Ioannes’in kısa kariyerinin sonunu getiren pek çok faktör olmakla birlikte, burada İskenderiye patriği Theophilus’un rolü özellikle anılmaya değerdir, çünkü Ioannes’in seçimi, daha baştan İskenderiye ve Constantinopolis arasındaki diplomatik tansiyonun yükselmesine yol açmıştı.

Bu gerilimde İsa doktrinine ilişkin bir tartışmanın siyasal çalgı aleti olarak kullanılması veya kullanılmaya teşebbüs edilmesi bir yönüyle çok şaşırtıcı değildir, çünkü Geç Antikçağ’da kiliselerarası diplomatik gerilimlerde, birbirlerini Ortodoks olmamakla suçlamak yaygındı. Dolayısıyla bu bölüm çerçevesinde, Constantinopolis patrikleri Ioannes Chrysostomus ve Nestorius’un düşüşüyle sonuçlanan iki büyük gerilimde İsa doktrininin nasıl siyasallaştırıldığı incelenecektir. Her iki başkent patriğinin kaderleri arasında çok çarpıcı paralellikler görülmektedir.

Her ikisi de Antiochea Kilisesi çevresinden gelmişler ve ikisinin görev süreleri beklenenden çok daha kısa sürmüştür. Her ikisinin düşüşünde saraylı kadınlar aktif rol oynamışlardır. Ioannes’in ve Nestorius’un düşüşünü hazırlayan süreçte İskenderiye patrikleri çok önemli yönlendirici rol oynamışlardır. Ioannes’in ve Nestorius’un düşüşünde teoloji (farklı algılayışlar inkar edilemezse de) politik bir enstrüman olarak kullanılmıştır. Bu ikisi arasında Ioannes Chrysostomus şanslıdır, İmparator Arcadius tarafından sürgüne gönderilmiş ve orada ölmesine rağmen, ölümünden kısa bir süre sonra kutsal kalıntıları başkente getirilmiş ve Hıristiyan azizler arasındaki yerini almıştır.