#nefesimdin

Eskiden insanlar beni anlasın diye her şeyi yapardım. Bazen hayatım, şakalarımın arasına gizlenirdi.. gülüp geçinildi. Sonra sustum yavaş yavaş. Anlaşılmadığım için değil. Anlasalar da geçmediği için.

Karanlık karanlık karanlık. Her yer, her şey karanlık. Yüzünü göremiyorum. Yolumu bulamıyorum.

Yalan olsan da olmasan da özlüyorum..

ruhum yalpalıyor. bedenim dimdik ayakta. ruhum bükülüyor. bedenim çiçekler açıyor. ruhum soluyor. içten içe bitiyorum..

İçimde bir çok veda birikti, buna rağmen giderken veda edemem, omuzlarımdaki vedaları bir başkasına yükleyemem, keşke, sessizce gidebilsem, aklına geldiğim olursa da beni bir rüya sansa, hiç olmamışım gibi gülümseyip geçse, çok düşünmese benim hakkımda, keşke sessizce veda edebilsem,

yazamıyorum abi. bana iyi gelen şeyleri yapamıyorum. alıyorum kağıdı kalemi. yazmak istiyorum. yazdıkça azalsın içimdekiler istiyorum. olmuyor. boş boş bakıyorum. iyi olduğum için mi? hayır. ruhumda fırtınalar var. aklımda anılar. yüreğimde sızılılar. ama iş yazmaya konuşmaya geliyor. boşlukta kalıyorum. koca bir boşluk.