Hesabımı çok özledim

Ortada büyük bir sevgi, korkak bir adam, cesur bir kadın var..

Bir daha o kalemi eline almayıp, söz yazmayacağına yeminliydin. Ne oldu? İçinin sesleri, duramadı değil mi?

Herkesin vardır derin bir bıçak yarası. Kiminin babasından, kiminin sevdiğinden, arkadaşından, kardeşinden.. benimkisi ise annemden. Annem diyorum çünkü ona olan öfkeme rağmen hala kalbimde büyük bir çoğunluğu kaplamakta. Canımı her yakışında biraz daha nefret ediyor, gözyaşlarımın her düşüşünde nefretimi biraz daha azaltıyorum. Onun kalbinde bana yer olmadığını anlayalı uzun zaman oldu. Ama insan işte umut ediyor. Her seferinde biraz daha çabalıyor. Bunu da başarırsam sever. Şunu da yaparsam olur. Olmuyor. Sevmiyor. Her ne olursa olsun anneler çocuklarını sever diyorlar. Yalan. Yalan bilmiyorlar ki bazı anneler çocuklarını yalnızca fazlalık, hayatlarının karası olarak görürler. Evet, ben annemin hayatının pisliği olarak kalıyorum gözünde. Bütün yaşadığı ve yaşayacağı şeylerin günahı suçu olarak kalıyorum. Ben annemin gözünde yanlışlıktan ilerisi olamıyorum.

İçimdeki bu his neyin nesi bilmiyorum. Aşk denen saçmalık mı. Boş bir heves mi. Öylesine gelen bir heyecan mı bilmiyorum. Belki de çok şiir okumamdandır. Aksi halde, aşk denen saçmalık ne arasın bende.

Anlaşılan onu benden kazımanın en zor yolu buymuş. Senin ihanetin, ona olan sevgimle çarpıştı. Şimdi ikiniz de pislikten farksız. Bense sizden arınmış.

Doğruyu söylemek gerekirse, beklenmedikti. Uğruna ruhumu zedelediğim adama gitmen. Aklımın ucundan dahi geçmemişti. Her gün gözlerimin içine bakarak bana yakınlığını gösterirken. Aslında amacının sevdiğim adamı almak olduğunu bilemezdim. Salak yerine konulduğumun farkındayım. Ama sizin düşmüş olduğunuz iğrençlik karşısında benimki hafif kalıyor.

Çıplak bir gerçeklik bir kez vurdu ruhuma. Yaralıyı yaralı dahi anlamazmış.