#museumm

Museum M: Nel Aerts

31/10/2019

Samen met mijn mama en kleine zus ging ik naar Museum M in het hartje van Leuven. De inkom was gratis voor studenten onder de 18, ideaal dus. Museum M is een hip museum in het centrum van Leuven met meerdere tentoonstellingen. Maar ik was vooral geïnteresseerd in de expo van Nel Aerts.

We gingen op ontdekking doorheen het museum en kwamen erna terecht bij Nel Aerts. De toegang naar de zaal was echt origineel; een slangenbezweerder, die ook terugkeert in haar schilderijen. De expo zelf was niet heel groot. Aan de muren hingen lukraak schilderijen en in het midden stonden enkele kunstwerken. Je merkte wel meteen op dat de slang centraal stond in haar expo, letterlijk en figuurlijk. Zo stond in het midden van de zaal een slangachtige bank waar de kunstwerken van haar ‘Waddle Work’ stonden op tentoongesteld.

De schilderijen vond ik persoonlijk wel mooi. Heel kleurrijk en daar houd ik wel van. Mijn mama zei ook: ‘Precies een beetje invloed van Magritte, niet?’ Later lazen we dan ook dat invloeden van Jean Brusselmans en René Magritte nooit veraf lijken. Goed gezien dus van mijn mama.

De schilderijen lijken mooi afgewerkt, maar wanneer je iets dichterbij gaat kijken, kun je de potloodlijntjes nog zien. Dat is ook de bedoeling van Aerts, zo zegt ze zelf in een interview met De Tijd: ‘Als het maar vuil is. Gewoon een mooi beeld maken interesseert me niet. Waarmee ik niet wil zeggen dat je mijn schilderijen niet mooi mag vinden.’ We merkten ook op dat de schilderijen op goedkope materialen waren geschilderd en dat op 1 kunstwerk na, geen enkel kunstwerk een kader had. Ze gebruikt ook niet echt een canvasdoek, maar eerder een houten plank.

Zelf interesseerde de schilderijen me meer dan de 5 kunstwerken in het midden van de zaal, genaamd ‘Waddle Work’. Een paar mokken en andere voorwerpen (plakband, versierlint, …) op elkaar gestapeld of zoals mijn zus het zei: ‘Het lijkt precies of oma haar garage heeft opgeruimd en al haar mokken op elkaar gestappeld heeft om naar de Kringloopwinkel te brengen.’ Deze kunstwerken vond ik dus op zich niks speciaals, maar het verhaal erachter vond ik wel bijzonder. ‘Het zijn objecten die oorspronkelijk niet gemaakt zijn om gestapeld te worden. Op die manier belichamen de sculpturen een proces van risico nemen en mogelijk falen.’

Hierna zijn we ook nog even gaan kijken naar de expo over ‘Borreman en Zonen’. Borreman stond bekend als de beste beeldsnijder van Brabant, blijkbaar de moeite waard om een kijkje te nemen. Nu we er toch waren konden we deze kans niet laten voorbijgaan. Maar toen we de zaal binnenliepen, zagen we meteen al dat dit niets voor ons was. Allemaal oubollige beeldhouwwerken die precies gestolen waren uit een kerk. Toen ik iets dichter ging kijken, zag ik wel dat deze werken heel gedetailleerd waren. We hebben snel eens rondgekeken, maar na 5 minuten waren we er dan ook wel klaar mee.

Als afsluiter zijn we nog eens naar het dakterras gegaan, waar we een mooi uitzicht hadden over de daken van Leuven. Daar ontdekten we in de verte ook de gigantische kever die doorprikt werd door een naald, een werk van Jan Fabre op het Ladeuzeplein.

Museu da Luz, 2003

Pedro Pacheco + Marie Clément