#muezza

Peygamber Efendimizin

Osmanlı devrinde canlı varlıklara saygı .

Peygamber Efendimizin hayvan sevgisi ve canlılara şefkati Ondan sonraki Müslümanlara da örnek oldu bu örneklerin en güzeli ise Osmanlı Devleti zamanında sergilendi. Ecdadımız sahipsiz kedilere şefkat ile yaklaştıkları gibi dağlarda gezen aç kurtları bile düşünürlerdi, onlar için yiyecek hazırlayıp dağlara bırakan vakıflar kurmuşlardı .Hayvan hastaneleri yapmışlardı .Ecdadımızın kurs servisi de bambaşkaydı. Yeni yapılan binalara camilere oldukça zarif görünen kuş evleri yaparlardı .Kuşların su içmeleri için mezarlıklara küçük havuzlar yapılırdı. Orada biriken yağmur suyu ile Kuşlar susuzluğunu giderildi.

Osmanlılar zamanında insanlar ölmeden önce hayvanlar içinde mirasından pay ayırırlardı. Fırınlara kasaplara hayvanlara yiyecek vermeleri için para öderlerdi .Kimisi de mirasından kediler ve köpekler için her hafta bir miktar harcama yapılmasını vasiyet ederdi.

Kanuni Sultan Süleyman Süleymaniye Camisi'ni yaptırırken bir ferman yayınlamıştı .İnşaatta yük taşıyan hayvanlara iyi bakılacak fazla yük de yüklenmeyecekti .Daha sonra bu hayvanların Cuma günü çalıştırılmayıp dinlendirilmesi konusunda karar alınmıştı .O gün hayvanlara sahiplerinin bilmesi bile yasaktı.

Osmanlı'da savaşlarda top taşıyan öküzler vardı Onlar yaşlanınca kesilmek üzere kasaplara satılmazdı. Aksine ölünceye dek iyi bakılmaları için maaşa bağlanırlardı.

Şehirlerde sürekli zabıtalar gezerdi. Bunlar iyi bakılıp bakılmadıklarını anlamak için sahipli hayvanların karnını kontrol ederlerdi.

Kanuni Sultan Süleyman'ın fermanı ile hayvanlar Cuma günü çalıştırılmayıp dinlendirilirdi. O gün hayvanlara sahiplerinin binmesi bile yasaktı.

💫💫💫

⚘️⚘️⚘️

Kediler

Bir gün kedilere baktım.

Yalnız yemeklerini yediler, oynadılar, yattılar. Hatırıma geldi:

"Nasıl bu vazifesiz canavarcıklara mübarek denilir?"

Sonra gece yatmak için uzandım. Baktım, o kedilerden birisi geldi, yastığıma dayandı, ağzını kulağıma getirdi.

Sarîh bir surette

"Yâ Rahîm, Yâ Rahîm, Yâ Rahîm, Yâ Rahîm" diyerek güya hatırıma gelen itirazı ve tahkiri, taifesi namına reddedip yüzüme çarptı.

Aklıma geldi:

"Acaba şu zikir bu ferde mi mahsustur, yoksa taifesine mi âmmdır? Ve işitmek yalnız benim gibi haksız bir muterize mi münhasırdır, yoksa herkes dikkat etse bir derece işitebilir mi?"

Sonra sabahleyin başka kedileri dinledim. Çendan onun gibi sarîh değil fakat mütefavit derecede aynı zikri tekrar ediyorlar. Bidayette hırhırları arkasında "Yâ Rahîm" fark edilir. Gitgide hırhırları, mır mırları, aynı "Yâ Rahîm" olur. Mahreçsiz, fasih bir zikr-i hazîn olur. Ağzını kapar, güzel "Yâ Rahîm" çeker. Yanıma gelen ihvanlara hikâye ettim. Onlar dahi dikkat ettiler "Bir derece işitiyoruz." dediler.

Sonra kalbime geldi:

"Acaba şu ismin vech-i tahsisi nedir? Ve ne için insan şivesiyle zikrederler, hayvan lisanıyla etmiyorlar?"

Kalbime geldi:

Şu hayvanlar çocuk gibi çok nazdar ve nazik ve insana karışık bir arkadaş olduğundan çok şefkat ve merhamete muhtaçtırlar. Okşandığı vakit hoşlarına giden taltifleri gördükleri zaman, o nimete bir hamd olarak, kelbin hilafına olarak esbabı bırakıp yalnız kendi Hâlık-ı Rahîm'inin rahmetini kendi âleminde ilan ile nevm-i gaflette olan insanları ikaz ve "Yâ Rahîm" nidasıyla, kimden meded gelir ve kimden rahmet beklenir, esbab-perestlere ihtar ediyorlar.