#mtulap

"HINDI MO KAKAYANIN YUN STAN, ANTABA MO AT SUPER MAREKLAMADOR KA PA".

Those were the words that I always hear everytime I express my interest in climbing a mountain someday. Nilista ko kasi yun sa bucketlist ko pero dahil I am on the heavy side, may mga ilang taong nagsasabi sakin na hindi ko kakayanin. Mataba daw ako masyado so baka hingalin lang. I understand na concerned lang dn naman siguro sila sakin coz lampa kasi ako but TBT, mejo masakit yun. Gusto ko sana talaga kasi makaakyat ng bundok. Marahil sa iba mababaw to kesyo Mt. Ulap lang naman ndi naman yan malaking achievement but for me, this is one of the bravest things I've ever done. I challenged myself and finally last year, I decided to do it. Sumama ako sa mga kaibigan ko sa pag-akyat.

I am not going to say that it was a piece of cake BECAUSE IT DEFINITELY WAS NOT. Hingal na hingal ako. I struggled so much lalo na nung paakyat. Nakakapagod, nakakatuyo ng lalamunan at nakakaubos lakas but when we reached the peak, I couldn't be happier.

Pag nasa taas ka kasi you will have a better glimpse at the marvelous creations of God. The view was breathtaking but the satisfaction of being able to climb the mountain, more so.

I was overwhelmed with emotions. Ayun na eh. Nasa taas nako ng bundok. Yung mataba at mareklamong si Stan. Ayun na tick off na yung 📍climb a mountain sa bucketlist nya.

Kung tatanungin ako kung iisa pa ako. I would gladly say yes. Basta walang mga creepy crawlies na bundok ha. I kennot. Nyahaha.

Sana makakyat pako ng madaming madaming bundok.

Alanganing sunrise. Alanganing sunset.

Para sa mga bagay na alanganin. Para sa mga feelings na laging hanging.

Para sa mga simulang patapos na. Para sa tapos nang sinimulan pa.

Sakto.

Sapat na linaw. Sapat na labo. Sapat na lapit. Sapat na layo.

Saktong agwat. Saktong dikit. Saktong hiyaw. Saktong imik.

Mula sa saktong sapat lang, Papunta sa sobrang wagas na. Medyo labis, walang kulang. Sa ngayon handang sulitin, Mga sandaling saktong sapat lang.