#mrtblues

Hindi ko maintindihan yung pakiramdam ko kagabi. Mabigat. Malungkot. Na para bang wala na naman akong kasiguraduhan sa buhay ko. Bakit na naman? Kakapakinig ko ata ng isang bagong kanta. Sa kakapaulit-ulit, andaming biglaang desisyon. Na magseseryoso na ko. Na lilinawin ko na lahat ng malabo. Na itatama ko na yung mga mali ko. Ganito ba talaga kapag panahon ng Hunyo? 

Nagising ako ng maaga. Sa takot kong maleyt sa unang araw ng paglipat ko sa 2nd floor workstation, nagmadali agad akong naligo, nagbihis, nag-ayos at umalis ng bahay. Maaga naman ako nakapunta sa terminal pa-MRT. Maya-maya lang, pamilyar na naman yung sumakay. Nag-hello ka. Dahil hindi naman na ko lutang at inaantok, nakapag-hello din naman ako sa’yo. Pabulong nga lang ata? Hahaha. Hindi ako makalingon so hindi ko talaga alam kung san ka nakapwesto. Pero hula ko nasa southwest lang kita. Charot. Iniisip ko nga kung pwede kita kausapin. Chika lang. Chararat. Hahaha. Tipong aantayin kita bumaba saka kita dadaldalin. Kaso sa dulo ng byahe, nagbago na isip ko. Hindi ko pala kaya. Baka isnabin mo lang ako. So.. tinignan nalang kita sa malayo. Although ako yung nauna bumaba at pumunta sa MRT, nasilayan ko parin kung san banda ka. Biruin mo ‘yun, sa dami ng tao sa paligid, prisensya mo parin ang nangingibabaw at napapansin ko. Haaaaaaaaay. -_-

Nag-iisip nga ko ng malalim. Sa dami ng iniisip ko kagabi, ngayon ka pa lumitaw. Grabe naman talaga si destiny. Parang ayaw talaga ako patahimikin. Huhuhu. Tapos bigla kong naalala na martes pala ngayon. Nagcocommute ka kapag martes? Ehh 14 next week tuesday. Ako naman ‘tong si ewan na kinakabahan. Pero sana naman huwag tayong magkasabay next week. Nagmamakaawa ako kay destiny. ‘Wag talaga. 0_0