Ανάβω το ενα τσιγάρο μετα το αλλο χωρις να με ενδιαφέρει η δυσκολία που εχω να αναπνεύσω ή εκεινη η περίεργη ενόχληση στον λαιμό,οχι δεν προσπαθω να κανω κακο στον εαυτο μου...οχι συνειδητά τουλάχιστον απλα ειναι που...σε καθε τζούρα σε νιώθω λίγο πιο κοντα μου και τα χαρακτηριστικά σου που αρχισα με τον καιρο να ξεχνάω αρχίζουν να ξεθωριάζουν καθε φορα που ξεφυσαω λες και ο καπνος χτυπαει στο πρόσωπο σου και διώχνει την νοητή ομίχλη που δημιουργήθηκε με τον καιρό.

Πονάω, γιατι ποτε δεν κατάφερα να σε έχω..και ας σε έλεγα δικό μου

Πονάω, γιατί πάντα θεωρούσα πως το μονο που μπορώ να κανω για εσενα είναι αυτό..

Δεν δακρύζω πλεον ακους; το συνήθισα.

Συνήθισα να εισαι απών, και ας είσαι ακομη στην ζωη μου, καταλαβαίνεις;

Συνήθισα το σφίξιμο στην καρδιά και το μούδιασμα σε ολο το σώμα επειδή θα σε έβλεπα τυχαία στον δρομο με αλλη..

Αυτο που δεν θα συνηθίσω ποτέ ματια μου όμως ειναι το πως με κάνεις να νιώθω οταν είμαστε εγω και εσυ σε ενα γυμνό δωμάτιο μόνοι και ρημαγμενοι απο τις σκέψεις τις επιθυμίες και την ερώτηση " τι θα γινόταν αν...;" να παιζει σε λουπα στο κεφάλι μας και μονή μας επιθυμία....ενα φιλί

Εχουμε ζήσει τοσα πολλά κι όμως τόσο λιγα. ..

Αν θα μπεις σε λάθος τρένο θα ‘μαι εκεί, θα περιμένω.