#monthsarry

Satu tempat suci, aman.

Tempat di mana Tuhan mengisi semua perasaan bahagia hanya untuk kita huni.

Di sini kita berlari, tertawa.

Di rumah ini tidak ada duka mahupun sedih.

Malah, dua perasaan itu tidak sesekali bisa singgah ke sini.

Sejauh mana pun aku pergi, rumah ini pasti aku rindui. Lantas suaramu sayup memanggilku, menyuruhku pulang ke rumah ini.

Nadhirah, demi Tuhan, kamu adalah rasa kepulangan yang paling nyaman buatku.

It’s been 6 months since we’re together. Sabi nila between 3-6 months doon nagkakasubukan ang magkarelasyon. Madalas sa ganitong time span ay nagkakasawaan na. Pero after all the fights, kalokohan, problema at kung ano pa man, I realized that I’d still love him the way I feel the first day I realized na mahal ko na pala siya. Walang nagbago. Walang nabawasan. Mahal na mahal ko pa rin si Milo. Despite of being hard-headed, lazy and pasaway? Hindi pa rin nawawala ang pagmamahal ko sa kanya.

Katulad na lang sa mga nakaraang monthsarry, nagcelebrate kami sa North Edsa. Nauna ako doon dahil magkaiba kami ng pinanggalingan. Pagkatapos kong i-check ang schedule ng movie na papanoorin namin ay pumunta muna ako sa National Bookstore tutal at nasa ibabang floor lang naman ito ng cinema. He texted me na malapit na siya so I replied him about my whereabouts. Nilibang ko muna ang sarili ko sa pagtitingin tingin sa mga bagong labas na novel. Sa sobrang paglilibang ko ay hindi ko namalayan na si Milo na pala ang katabi ko na tumitingin tingin din. He’s always like that. Pretending someone and waiting for me to noticed him.

He hold my hand and greeted me a happy monthsarry.

Pumunta kami sa Mcdo to grab some lunch. Siya ang umorder at habang naghihintay ako ay inilabas ko ang tatlong chocolate na nakalagay sa isang hugis puso na lalagyan. Mumurahin lang ito dahil ito lang ang nakaya ng budget ko. I hoped he will like it and so he did. When he came back dala-dala ang order namin, kaagad kong inabot sa kanya ang chocolate and greeted him a happy monthsarry. He smiled like an idiot. Oh, God. I really love that smile.

I’m about to stir our coffee float like we used to nang bigla siyang may inabot sa akin. A white chocolate flavored Toblerone. Halos mapatili ako sa kilig at tuwa dahil sa inabot niya. I  want to hug him tight pero dahil alam kong ayaw niya ng PDA, nagthank you na lang ako sa kanya. First time niya akong bigyan ng chocolate and it was everything! Nahihiya pa daw siya dahil yun lang ang nakaya niyang ibigay gayung 6 months na kami pero para sa akin, daig ko pa ang sinurpresa ng malaking teddy bear.

Pagkatapos naming kumain ay pumunta na kami ng Cinema to buy some tickets of Max Steel. 2:55 pa naman ang palabas so naglibot muna kami. Tumingin kami ng vape na gustong gusto niya, ng tuta, at ng ilang damit. Bandang 2:40 ay bumalik na kami sa cinema at nalaman namin na sa The Block pa pala ang Cinema 2. Halos patakbo kaming pumunta doon and we’re running out of breath when we got there. Ang daming nanonood dahil libre ang Seniors that day.

Hindi kami masyadong nagandahan sa pinanood namin lalo na si Milo. Masyadong mapanuri pa naman tong boyfriend ko. Hahaha. After watching the movie ay naglibot kami ulit para bumili ng damit kaso wala rin kaming magustuhan kahit na sale sa halos lahat ng stores kaya kumain na lang kami sa Krispy Kreme.

Habang nasa byahe kami pauwi ay natanong ko sa kanya ang tungkol sa phone niya. Napansin ko kasi na this past few days at magkasama kami, hindi na niya kinakatikot ang phone niya like he used to. As a paranoid person, naisip ko na baka may itinatago siya sa akin. I hate thinking about it pero hindi ko mapigilan.

“Bakit hindi mo na ata kinakatikot ang phone mo pag magkasama tayo?”

“Wala lang. Mahirap na baka may iba ka pang makita,” pabiro niyang sagot.

Pero kahit na pabiro yon ay parang dinamdam ko pa rin to. Sinubukan kong hindi sirain ang mood namin hanggang sa kailangan na niyang bumaba. He kissed my forehead bago siya tuluyang bumaba ng bus.

Nagtext siya na ingat ako and that he loves me. Hindi ako nakapagreply kaagad dahil iniisip ko pa rin ang sinabi niya. Monthsarry namin pero kung ano ano ang naiisip ko until nagtext siya ulit. Naglalambing. Nagreply na ako and sinabi ko sa kanya na naiintindihan ko kung wala na siyang tiwala dahil madalas ko nga naman katikutin ang phone niya dati pero that was before. When he got mad about it ay hindi ko na inulit. Sinabi ko rin na may tiwala ako sa kanya at sana nag enjoy siya sa date namin. I told him how much I love him at ganoon din ang reply niya. Somehow I felt relieve.