Obiectum nulla idea
Gevonden voorwerpen
Wie wat bewaard, heeft wat. Wie wat verzameld, krijgt steeds meer. Voor je het weet veel te veel. Daarom is het raadzaam zo nu en dan schoon schip te maken. Met ander woorden: de verzameling uitmesten. Wie dat niet doet, raakt het spoor bijster en werkt zichzelf in het ergste geval lelijk in de nesten.
Hoewel ik niet lijd aan verzamelzucht heb ik wel, van kinds af aan, een drang om dingen op te rapen en mee te nemen. In de meeste gevallen beperkt deze drang zich tot geld en ‘naturalia’, maar ook bij het grofvuil sta ik niet altijd voor mij zelf in. Bij mij thuis staat het dan ook vol met gevonden voorwerpen.
Gelukkig heb ik ergens diep in mij een intrinsieke motivatie om de verzameling op orde te houden, waardoor het geheel niet uit de hand loopt. En voor de punten op de i beschik ik ook nog over een extrinsieke motivatie: mijn vrouw.
Opruimen
Het belangrijkste deel van opruimen is afstand doen. Spullen wegdoen ruimt namelijk lekker op en schept ruimte.
Om te bepalen wat er weg kan, moet er geschift worden; wat kan weg en wat moet blijven? Zo eens in de zoveel tijd doe ik dat dan ook. Daarbij hanteer ik een streng selectiebeleid. Wat geen toegevoegde waarde heeft, en dat bepaal ik, gaat weg. Zo blijven uiteindelijk enkel de pronkjuweeltjes over.
In veel gevallen is het geen enkel probleem om de meerwaarde van een object te bepalen, maar zo nu en dan zit er een tussen waarbij de twijfel toeslaat. Vaak betreft dit vondsten uit de categorie: ‘obiectum nulla idea’. Deze objecten krijgen van mij de kans zichzelf te bewijzen en gaan in een aparte pot voor nadere inspectie of tot de volgende opruimbeurt.
Afgelopen week was het zover, de pot ging om. Ik had namelijk de ware aard van een ‘steen’ ontdekt. Puur toeval overigens.
Tijdens het opruimen van mijn tuinspullen vond ik een zak met kalk. Ooit aangeschaft om de druiven te bemesten, geloof ik. ECO-style Maerl-kalk stond op de verpakking. Maerl? Nooit van gehoord. Wat is dat? Mijn nieuwsgierigheid maakte zich meester en dwong mij het op te zoeken. De uitkomst zat in de pot: rode kalkalgen!
Roodalgen
Roodalgen vormen een oeroude en omvangrijke groep algen die op wat uitzonderingen na in zout water leven. De meesten zijn meercellige organismen. Door het gebruik van een bepaald pigment (r-fycoërythrine) voor de fotosynthese, zijn ze rossig gekleurd.
Van de meer dan 5000 soorten roodalgen heeft een groot aantal het vermogen calciumcarbonaat aan zich te binden. Hierdoor kunnen deze soorten als kolonie koraalachtige structuren vormen. Deze soorten worden ook wel koraalalgen genoemd en zijn taxonomisch ingedeeld in de familie Corallinaceae. Ze zijn in staat hele riffen op te bouwen en daardoor van groot ecologisch belang.
De meeste koraalalgen, hebben voor het vormen hun kolonie een vaste ondergrond nodig, meestal in de vorm van een rots of schelp. Er is echter een groep die daar niet om maalt, rhodolieten of rhodoiden genaamd. Deze koraalalgen vormen een losliggende knol of bol die zich als tumbleweed over de bodem van de zee voortbeweegt, totdat ze groot en zwaar genoeg zijn om zich op een vaste plek te nestelen.
De rhodolieten zijn bekend vanaf het Eoceen zo’n 55 miljoen jaar geleden en bestaan nog steeds. Ze zijn onder andere te vinden in de Middellandse Zee en langs delen van de Atlantische kust. Bijvoorbeeld in Bretagne, waar ze maerl woorden genoemd, hetgeen ook de internationale geologische naam voor de rode koraalalgen is geworden.
Opgenomen in de verzameling
Door deze wonderbaarlijke openbaring zijn mijn rhodolieten de gang naar de storthoop bespaard gebleven. In plaats daarvan zijn ze alsnog in de collectie opgenomen. Netjes in een transparante opbergdoos en voorzien van een etiketje. Want opgeborgen is opgeruimd en opgeruimd staat netjes.
Voor meer en wat wetenschappelijkere informatie raad ik de volgende verhandeling aan: Fossiele algen, stromatolieten en wat daarmee samenhangt
