Op het dak van ‘t Schieblock, naast het Hofplein, zou een bijzonder project lopen. Een heuse dakakker. Tja, wat moest ik daar nu van vinden? Afgezien van dat ’t een leuk woord is, zeker als je het met een licht Duits accent snel zes keer hardop achter elkaar zegt, had ik zo mijn twijfels. Het leek me een beetje een hobbyproject. Toch maar eens langsfietsen tijdens de Open Dag. Pardon, Open Dak. 

Taart, dat is een goed teken De bloemenzee waar je vanaf de trap inloopt ziet er in ieder geval goed uit. Maakt het nog geen akker, maar wel gezellig. Bijen zoemen, de lucht is strakblauw, dus maar even verder gelopen. En daar is ‘ie. Een echte akker. Groter dan ik had verwacht eerlijk gezegd. Al helemaal een bonus, er is een pop-up theehuis mét taart. En koekjes, scones, veel thee uiteraard en ouderwetse koffie. Gebakken door vrijwilligers met verstand van zaken, dat blijkt. En met onder andere rabarber die geoogst is op het dak. De proof of the DakAkker is in the eating. 

Wouter Bouman, degene die de boel organiseert vanuit het Rotterdams Milieucentrum wil me verder wel wat uitleggen. De passie straalt er vanaf en op elke korte vraag volgt een lang antwoord. Hij vertelt dat ze vorig jaar zijn begonnen en, na veel leermomentjes waarbij de boel minder goed groeide dan de bedoeling was, dat het nu lekker loopt. De boel groeit inderdaad als kool, niet alleen de kool zelf. Populaire kruiden “Elke vrijdag lopen we hier rond met een groep vrijwilligers, dat mag je wel vertellen, want die doen veel.” Wie de groenten en kruiden kopen, wil ik weten. “Als we hebben geoogst laten we het in het pand weten, dan kunnen ze spullen kopen. Maar verder verkopen we vooral aan horeca.” Het blijkt dat onder andere de kok van Restaurant Bird, aan de andere kant van het spoor enthousiast is over wat ze leveren, vooral de kruiden slaan aan. “Vooralsnog is de vraag groter dan het aanbod, dus dat is luxe.”

Thuis dakakkeren Een dakakker was een idee waar het Rotterdams Milieucentrum al een tijdje mee liep. Toen ze in het Schieblock kantoor gingen houden, bleken de buren van Architectenbureau ZUS een vergelijkbaar idee te hebben. 1 + 1 werd dus de DakAkker. Eén van de twee in Nederland. “We willen laten zien dat het werkt en uiteraard is het de bedoeling dat mensen het thuis ook gaan doen.” Dan wil ik natuurlijk wel weten of de gemeente dan bijspringt. “Zeker, je krijgt vanaf 10 m2 een vergoeding. Dat is min of meer de helft. Het scheelt de gemeente weer in kosten, want je hebt minder afvalwater.”  Veel interesse Of er veel aanloop is? “Normaal zijn we niet open voor publiek, maar omdat er zoveel interesse is, houden we regelmatig Open Dak.” Over interesse hebben ze sowieso niet te klagen. De VPRO had net gefilmd en afgelopen week hadden ze een Vietnamese tv-zender op bezoek. Oh ja, en de New York Times komt over een paar dagen kijken. Dan moet je als blogger toch toegeven dat ze het goed doen...