#midnightutot

Ang hirap mong abutin dahil sa isang malaking pader ang nakaharang sa pagitan namin, at kahit anong tigas ng dala kong martilyo ay hindi pa rin kayang sirain nito. Hindi ko alam kung ano ang problema, ibinuhos ko naman ang lahat ng lakas ko pero nanatiling matibay at nakatayo ang pader. Ngunit hindi ako sumuko, nag ipon muli ng lakas at pwersa para ihanda ang sarili ko sa susunod na palong gagawin ko sa pader na ito. Nang panatag na ako, bumwelo para makasigurado at saka ko sinimulang pataubin ulit ang pader. Ganoon ko kagustong alisin ito sa pagitan natin, ganoon na lamang ang pagnanais kong mawala ito para makita ka at makasama. Saan ba gawa ang pader na ito at ganito na lamang kahirap tibagin? Muling naubos ang lakas ko, kaya minabuti kong magpahinga habang nakasandal sa pader na siya ring dahilan ng pagod ko. Napatingala ako at nakitang hindi naman pala ganoong kataas ito, sa tantya ko ay kayang akyatin. Walang mawawala kong susubukan kaya kahit hindi ko pa gaanong nababawi ang nawala kong lakas ay nag simula na akong umakyat. Narating ko ang dulo, at hindi ito gaya ng inaakala ko. Nakita kita sa kabilang bahagi ng pader, nakangiti ka habang nakatingin sa ginagawa mo. Nakakatawang isipin na kaya pala ang hirap tibagin ng pader na ito ay dahil ikaw ang nagpapatibay nito. Ikaw mismo ang bumubuo ng pader na pilit kong tinitibag, at ikaw ang dahilan kung bakit ako nasasaktan. Dahil kahit ano palang bagay ang gawin ko upang malapitan ka, ikaw naman ang gumagawa ng bagay para hindi kita abutan pa.