#michelau

Jean Nelissen Classic

Vrijdag 24 mei/zaterdag 25 mei

Lang had ik er naar uitgekeken. Maar nu ik een dag vantevoren, zittende in de auto, voor me uit aan het dommelen was bij een stralende zon, moest ik bekennen dat toch ook wel aantrekkelijk te vinden. We waren opweg naar Luxemburg. Voor ons het lag het uitnodigende landschap van de Belgische Ardennen. Grote billboards gaven aan waar je kon parkeren bij het circuit van Francorchamps, en daarna kregen we nog de kans om patat te eten bij de laatste frietkot voor de Belgische-Luxemburgse grens. Wij reden echter door naar Michelau. Een klein dorpje, met een paar huizen, waar hangouderen zaten op de stoeltjes van de bushalte en het hotel waar wij zouden overnachten. Waar was ik weer eens aan begonnen? Om morgen deel te nemen aan de Jean Nelissen Classic. Een toertocht van 125 km, waarbij 14 beklimmingen en een hoogte van tenminste 2200 meter te overbruggen zou zijn...

Deze gedachten vielen echter weg toen ik samen met 1.500 deelnemers op de fiets zat. Al heel snel wist ik mijn cadans te vinden. In een soort van cocon beleefde ik de tocht. Het weer was heerlijk. De hele dag zonneschijn bij een graad van 18, en nauwelijks wind. Gaandeweg wist ik helemaal niet waar we waren, het ging op- en neer. Ach wat kan klimmen toch mooi zijn. Ik ondervond het als behoorlijk pittig en voelde op een gegeven moment al mijn spieren, maar toch was daar vlak voor de finish nog even een uitdaging. Je kon kiezen voor een wegverkorting of om alvorens weer in Vianden te belanden, toch nog de Mont St Nicolas te beklimmen. Uiteraard voelde ik de beklimmingen van vanmorgen half negen tot nu even voor vijfen in de middag, toch koos ik voor de beklimming. Nog even genieten van weer zo’n klein charmant weggetje in het groothertogdom. Maar oei....hier kreeg je helemaal niets cadeau, met een maximale stijging van 21%, was het niet de stijlste beklimming van vandaag, maar toen ik éénmaal op de top, her en daar andere fietsers voor Pampus zag liggen in de wei, zei dat alles. De beloning volgde...het uitzicht op het gave kasteel van Vianden was femonaal. Nog een klein eindje door de klinkerstraatjes van het stadje moest ik op weg naar de finish. Ondanks dat het een dagetappe was, was ik er helemaal uit. Uiteindelijk bleek ik na 125 km, iets meer dan 2500 meter aan hoogte overbrug te hebben in het fietsparadijs dat Luxemburg heet.