#meestal

Er bestaat een sublieme vorm van waarnemen die zelden wordt besproken in de mainstream canon van epistemologie of esthetiek: het stiekem meekijken over iemands schouder. Het is de meest ongefilterde, subversieve manier om toegang te krijgen tot de werkelijkheid, vooral de abstracte werkelijkheid — die grillige mengvorm van ideeën, twijfels, dromen en halve zoekopdrachten die iemand typt in een…

- Mei 2014

Meestal is het door muziek, nog goed eigenlijk. Muziek of een beeld, een pakkend dan. Niet perse de lyrics, eerder de noten of de verhouding tot elkaar, de klank en de kleur, want noten zijn kleuren. Neerkomen, heet dat. Niet met een smak maar als een vallend blad. Hét vallend blad. En daar waar je valt, is wijsheid. Wijsheid in potten, potten die je opendraait en geuren naar de waarden waar ik altijd naar opkeek. Jammer dat er zo dikwijls een deksel opzit. Jammer dat ik dat vaak vergeet. Zoveel jammer, maar muziek is een sleutel naar de rust die er te vinden is. En die is het helemaal waard.

Neerkomen klinkt negatief, en ik mijd het derde woord uit de tweede alinea zo vaak als mogelijk. Het heeft met vibes te maken: natuurlijk zeg ik elke ochtend tijdens het opstaan dat ik deze dag even zo ga leven of dubbel ga beleven, maar dat is theorie en die vind je in boeken. In de praktijk plakken je ogen toe, zit je nek vast en heb je twee hoofdkussens waarvan de geur uit het ene is of je jezelf afvraagt waarom je dat ene nog bijhoudt. Het zijn de zaken die je herinneren dat je er al even bent, en al heel wat gedaan hebt. Nutteloze zaken in wezen, maar wel belangrijk. Gandhi heeft dat eens gezegd, en ik probeer zoals Gandhi te zijn, maar kijk, weer theorie. Blokken om te blokken en er dan niets mee doen. Zo ken ik me weer. 

Toch net -nét niet oud genoeg om 'erbij' te horen, dacht ik dan tot ik door had dat 'erbij' niet bestaat. Toen ik daarachter kwam, ging het plots wat beter, maar probeer dat eens uit te leggen. Onmogelijk, denkt meneer en redenen genoeg daarvoor. Zeker zonder muziek. Het gaat om terug gaan naar de basis. Minder mooi woord, mooie betekenis.

Anderzijds te oud om zich jong voor te doen. Acteren is vermoeiend en eist zijn tol. Ik beweer niet dat ik daarom hoogbejaard ben. U hoort mij dat niet zeggen...- hoorde u dat? Neen? wel, ik zei het ook niet, vandaar. 

Of ik over de helft ben dan? Ik geloof van wel. Ik kan al tien jaar over de helft zijn, in dat geval heb ik er nog twee te gaan want tweeëntwintig min tien is twaalf, en twaalf maal twee is vierentwintig en vierentwintig min tweeëntwintig is twee. Vandaar, twee. Maar misschien ben ik pas morgen over de helft, niet over datum, gewoon over de helft. We zien dat dan wel. Spannend. Benieuwd wie er zou rouwen of wie er nog kan rouwen dan. Daarover praat ik niet graag. Paarden en olifanten hebben dat ook.