Ik heb laatst mogen meelopen op de webredactie van Omroep Zeeland. Eerder heb ik op de webredactie van de PZC gewerkt. Omdat ik me na de gesprekken met de loopbaancoach afvroeg hoe het hier op de webredactie zou zijn, heb ik een meeloopdag aangevraagd.Â
Dat was verhelderend. Er zijn verschillende overlegmomenten op een dag, veel bellen en schrijven. Ook is het veel schakelen met collegaâs: wie maakt een video, zijn er radiofragmenten bij een verhaal? Kunnen we de potentiĂŤle âtegenpartijâ ook even spreken voor we het verhaal publiceren, etc. Ik heb zelf een bericht over stroomdiefstallen mogen schrijven.Â
Ik merkte dat ik het vrij hectisch vind, vergeleken met mijn huidige job. Veel schakelen, veel afstemmen, afhankelijk zijn van of mensen opnemen of je terugbellen. Deze elementen komen in mijn huidige functie zeker ook voor, maar dan binnen een paar dagen i.p.v. twee uur. Ik merkte/herinnerde me ook dat je soms veel moeite doet, maar toch (voor dat moment) zonder verhaal eindigt. Ook vind ik het fijn om me voor te bereiden, maar dat gaat hier niet: je wordt geleefd door het nieuws dat binnen jouw dienst ontstaat.
Met radio en televisie erbij is het nog meer ballen hooghouden dan op de webredactie van de krant. Jij bent namelijk de enige (met je twee webcollegaâs van de dag) die artikelen schrijft. En dan gelijk 15 tot 30 per dag. Ook was de druk om snel te publiceren wel weer wennen. Zo vind ik het veel fijner me goed in te lezen in een onderwerp, dat te laten bezinken en daarna met een gedegen plan/publicatiestrategie te komen.Â
Ik ben het laatste jaar qua schrijven gewend dat ik ik een tekst schrijf, die even naast me neerleg. Nog eens kijk, zaken kan perfectioneren. Een collega nog eens laat lezen en dan pas tot publiceren overga: als ik zeker weet dat de tekst helemaal af en naar mijn zin is. Dat gaat vaak niet op de internetredactie, daar ligt het tempo simpelweg een heel stuk hoger. Ik merkte dat ik dat niet echt prettig vind: een bericht moeten publiceren als je nog niet zeker weet of het wel âafâ is. Het past ook minder bij mijn competenties ânauwkeurigheidâ en âkwaliteitsgerichtheidâ.Â
Het was een leerzame dag voor me, waarin mijn eerdere idee over de richting waarin ik me wil ontwikkelen wederom bevestigd is. Ik kwam tot de conclusie dat journalistiek een goede opleiding is geweest voor mijn algemene ontwikkeling en om te leren onderzoeken, doorvragen, schrijven en dat alles in een hoog tempo. Maar dat ik het 24/7 journalist zijn niet in me heb. Ik wil me ontwikkelen als bedrijfsjournalist. De combinatie van journalistiek ĂŠn communicatie. Hier heb ik ook een minor in gevolgd tijdens de opleiding: dit bleek een gouden combinatie voor mij. We hebben toen onder andere een landelijke derde prijs gewonnen voor het magazine Onbeperkt. Hierna heb ik een stage bedrijfsjournalistiek gevolgd bij Het Inventief. Je zou kunnen zeggen dat ik âback to my rootsâ wil.Â
Bedrijfsjournalistiek is dan ook onderdeel van mijn huidige functie. Zo ben ik naast schrijven en publiceren veel bezig met plannen en organiseren, samenwerken, de voortgang van projecten bewaken en een stukje relatiebeheer. Dit past eigenlijk hartstikke goed bij me, dus ik ga voorlopig lekker verder op dit pad. En het pad van de keiharde (regio)journalistiek laat ik lekker links liggen. ;-) Been there, done that.