#medyorandomreflection

Sasaktan ka nila, pero ayos lang, ganon naman talaga.

Sasairin ka nila, pero ayos lang, kinakaya pa.

Iiwan ka nila, pero ayos lang, may darating namang iba.

At sa pagtatapos ng araw, may tanong na maiiwan sa iyong isipan,

Dumating nanaman ang panahong naiipit ka

Sa kung ano nga ba ang dapat pairalin; tiyaga o pahinga?

Sa kung ano nga ba ang dapat sa utak ay ulit-ulitin; “suko na” o “kapit pa”?

Dumating na naman ang panahong 'tila ang pagpili ng isa sa pagitan ng dalawa ay maaaring magkulang o sumobra.

  Malinggit-linggit na kinakain ng sistema ang iyong isipan;

Lingon sa kaliwa, lingon sa kanan.

Naghahanap ng sagot sa mga tao, mga bagay na nakikita, at sa kapaligiran

Isa...dalawa...buntong-hininga, naghahanap ng makakapitan.

  Namulat ka sa mga katagang,

"Less walwal, more aral",

"Acads is life",

"Laude bago lande",

At sa mga tanong na,

"Isang gabi o isang taon?",

"Bagsak katawan o bagsak grades?",

Pero mas marami pa ata ang katumbas ng "minsan" sa mga pagkakataong inisip mong magpahinga o magpakasaya.

  Sa pag-iisip kung paano makaaahon sa dagok na hinaharap,

Napaguhit ka ng mga hinuha patungkol sa kinabukasan,

Senyales na dulot ng mga nakalulungkot na kaganapan;

Na tila para sa iyo ay huli na at hindi na maaagapan:

  Markang katumbas ng wala sa pagsusulit,

Propesor na tila sa literal na hinulog ng langit,

Mga asignaturang "pa-major" ayon sa karamihan,

At mga kaibigang 'di sinasadyang napalayo dahil katulad mo, sila ri'y humaharap sa hamon ng kinabukasan.

  Pero, kaibigan, kahit na panandalian pilitin mong limutin muna ang lahat;

Isang araw, isang oras, o kahit labintatlong minuto,

Sarili mo muna ang isipin mo.

Magtiwala ka, hindi ka agad babagsak dahil dito.

  Para sa'n pang mga matataas na marka kung ang kalusugan mo'y naiaalay na?

Katawan mo'y mas bagsak pa sa halamang nalalanta;

Pagod nang mag-isip at gumalaw pa;

Na tila isang tulak na lang ng nakababahalang gawain ay literal na bibigay ka na.

  Magbigay ka ng sapat na pagod at ilaan ang natitirang lakas sa ibang bagay;

Mga bagay na napasasaya ka, na bumubuhay sa isipan mong pagod na.

Magpakasaya ka dahil ito'y naaayon lamang sa lahat ng pagod, hirap, at pawis na nailaan mo na.

Gawa...hinga...pahinga.

 At pagkatapos mong mag-ipon ng lakas,

Bumalik ka.

Balikan mo ang mga naiwan na gawain nang may sapat na inspirasyon at lakas

Nang sa gayon ay mas makabuluhang likha ang iyong maibubunga.

  Gawa, hinga, tapos pahinga.

Sa tamang panahon at pagkakataon,

Kapag isinama sa sistema ng pag-aaral ay magdudulot ng maganda.

At sa huli, masasabi mo sa sarili mo,

Kapag iniwan ka na niya ‘wag mo na siyang habulin pa. Hindi maiibsan ang sakit ng mga salitang nabitiwan niya kapag lumingon siyang muli sa ‘yo. Hindi iinit muli ang nanlamig na damdaming sa puso niya'y bumabalot. Kailangan mong tanggapin na wala na, na tapos na, na kailanma'y hindi na muling maibabalik pa.

Kapag iniwan ka na niya at hinabol mo siya’t naabutan mo pa ‘wag kang magmakaawa. Bagkus ay magpasalamat ka dahil sa wakas ngayon hindi ka na nakatali sa maling lubid. Magpasalamat ka dahil malaya ka na. Magpasalamat ka dahil may pagkakataon ng muli upang matagpuan mo ang taong karapat-dapat na ibigan ka.

Masakit maiwan ngunit mas masakit ang mamuhay habambuhay sa mapanlinlang na pag-ibig. Darating ang panahon at maiibsan din ang sakit, maghihilom ang sugat, at matutuyo ang luha. Darating ang panahon na magiging maayos ka rin. Darating ang panahon na ang walang hanggan na napunta sa wala ay muling magsisimula…pero sa pagkakataong ito iba na ang iyong kapiling.

Kapag iniwan ka na niya ngunit mahal mo pa rin siya, kamuhian mo siya. Kahit labag sa kalooban mo kamuhian mo siya. Palitan mo ng galit ang natitirang pag-ibig kahit na saglit. At sa mga oras na iyon unti-unting mag-iiba ang iyong nararamdaman para sa kanya.

Huminga ka. Malalim. Ipikit ang iyong mga mata At mag-isip.

Puso mo pa ba ang umiibig o ang utak mo na lamang? Mahal mo pa ba talaga o iniisip mo lang na mahal mo pa dahil nasanay ka? Mahal mo siya, Eh ikaw, mahal ka ba?

Ang sagot, hindi na. Kaya sa mga oras na ito ‘wag mo nang ipilit pa. Maaaring mahal mo pa siya pero siya tapos na. Masaya na siya sa piling ng iba.

Hindi ka na niya mahal. Ang apoy ng dati ninyong pag-ibig ay namatay na. Ang musikang nagsisilbing tagusan ng pag-ibig ninyong dalawa noon ngayo'y ingay na lamang. Ang dating “Mahal kita” ngayo'y naging “Paalam na.”

Ang dating “Hindi kita iiwan” ngayo'y “Kailangan ko nang lumisan.” Ang dating umagang puno ng pagmamahalan ngayo'y ordinaryong araw na lamang. Ang dating “kayo” ay naging “siya at ikaw” Ang dating walang hanggan ay nagkaroon na ng hangganan.

Isa na siguro sa mga pinakamasasakit na bagay sa mundo ay ‘yung alam mong handa ka na pero bumigay na siya. 'Yung kaya mo nang ibigay lahat kaso nainip na siya. 'Yung kaya mo nang magmahal ulit…ng buo; kaya lang nung oras na dapat sasabihin mo na siya na ang itinitibok ng puso mo nakahanap na siya ng iba. Huli na pala ang lahat. Wala ng pag-asa. Kaya nanamnamin mo lahat ng sakit. Iisipin mo lahat ng mga oras na nasayang. Iiyakan mo siya at 'yung mga oras na dapat sana masaya kayong dalawa. Tangina. Tanga ka. 

Hindi iniiyakan ang taong sumusuko. Alalahanin mong siya ang natalo at hindi ikaw dahil siya ang sumuko. 

Tumahaan ka at magpasalamat kasi siya na mismo ang umalis at ngayon pa lang nalaman mo na kung hanggang saan niya kayang maghintay sa'yo. Tumahan ka kasi siya ang nagsayang ng oras at hindi ikaw. Sinayang niya ang pagod niya kasusuyo at kahihintay. Para kang dyamante na malapit na sanang mahukay mula sa kailailaliman ng lupa pero dala ng pagod ay natigilang makuha. Isa lang ang ibig sabihin niyan. Hindi para sa kanya ang dyamante. Hindi ka para sa kanya. Kaya maging masaya ka dahil hindi ka napunta sa kamay ng maling tao. 

Sa kalagitnaan ng pakikipaglaban upang makalimot sa nakaraan, natagpuan kita.

Tadhana nga naman at nalaman kong nagpahimakas ka na rin sa huli mong sinisinta

Kaya noong gabing nakasalamuha at narinig kita

Ninais kong tuluyan nang umalpas sa rehas ng dating pag-ibig na ibinasura.

Nabighani ako nang marinig ko ang unang bahagi ng kanta

Na tila musikang bumuhay sa puso kong nahihimbing at nahihimlay.

Nagkakulay bigla ang sansinukob sa pagkakaalala ko

At nagningning ang buong paligid dahil sa tinig na nagmula sa mga labi mo.

Dumaan ang mga araw at gabi at tila bago pa rin sa aking gunita ang lahat.

Nahiwagahan na ako ng tuluyan at nabalot ng silakbo ang aking isipan

Sa kagustuhang muling makasama o kahit makita ka man lang sa kalayuan.

Kaya’t patuloy ang pagsumamo ko sa kapalaran na sana’y pagtagpuin tayong muli at doon na tuluyang magkakilanlan.

Magkalayo man tayong dalawa at kahit alam kong hindi ka abot-kamay,

Sa isipan ko naman ika’y naninirahan.

Baduy mang isipin o paniwalaan,

Ikaw ang tanging liwanag na nakita ko sa gitna ng kawalan at kadiliman.

Ikaw ang muling nagbigay kahulugan sa mga salitang “pag-asa” at “masaya.”

Ikaw ang tono na bumuhay sa dating tula na naging musika.

Ikaw ang apoy na muling nagpainit sa puso kong nanlalamig.

At ikaw na rin sana ang maging himig ng pag-ibig.

Patawad dahil alam kong lubhang napakabilis ng bugso ng aking damdamin,

Na isang araw ay narinig ka lang at ako’y nabighani.

Pero sana’y huwag kang mag-alangan dahil wala naman akong balak na gawin.

Sapat na sa akin ang pasimpleng silip at ang tanging nais ko lang ay masilayan ka kahit saglit.

Hindi ko na pangangaraping mapunta pa sa kung saan ang simpleng paghanga

Kaya idaraan ko na lang sa tula ang mga batid kong ipaalam,

Salamat dahil sa’yo ay patuloy akong nakawala sa yapos ng aking nakaraan.

Salamat dahil nakahanap ako ng inspirasyon sa tulad mong minsan ring nasaktan.

Natagpuan ko ang sarili kong muli,

Nag-iisip, nagtatanong, nagmumuni.

Tama nga bang manatili ka pa sa aking tabi?

Ganung ikaw na mismo ang may nais umalis at umiba ng gawi.

Sinagot ko ang sarili kong katanungan at “oo” ang aking sinambit.

Marahil hindi na nga tama na sa piling ko’y manatili ka pa,

Na sa piling ko’y manirahan ka,

Na ang “mahal kita” ay paulit-ulit na sambitin pa.

Marahil ito na ang oras na iyong hinihintay:

Ang oras na ang pahintulot kong ika’y kumalas na ay aking maibigay.

Paalam na lamang ang huli mong binanggit

Wala man lang pasalamat o kahit huling sambit ng mga salitang minsan nating pinagpalitang bigkasin.

Dalawang salita, siyam na letra,

Ganun nga bang kahirap para hindi mo na muling sabihin pa?

Nais ko lang naman na sa huling pagkakataon ay marinig ang mga salita

Habang ang mga mata mo ay sa aking mga mata ri’y tumatama.

Pero katulad nga ng sinabi ko, mahal.

Pinararaya na kita.

Pero hindi ibig sabihin ay binitiwan na kita.

Pinararaya kita dahil alam kong sa akin ay hindi ka na masaya.

Pinararaya kita dahil sabi mo na nahihirapan ka na.

Pinararaya kita dahil pakiramdam mong ang dating mainit na yapos sa pagitan nating dalawa ay nanlamig na.

Pinararaya kita dahil para sa’yo ang ating walang hanggan ay patapos na; na ang tatapos ay ikaw mismo pala.

Pinararaya kita dahil sabi mo hindi ka na masaya.

Pinararaya kita dahil sa lakas ng sigaw ng puso mo sa pangalan ng iba.

Pinararaya kita, mahal.

Pinararaya kita dahil mahal kita.

Pero uulitin ko sa huling pagkakataon.

Pinararaya kita, pero hindi ibig sabihin ay binitiwan kita.

Kung pahihintulutan mo ako sa aking hiling

Nais ko lamang na kahit ngayon na lamang ay marinig mo ang aking mga saloobin.

Mahal, sandali. Sandali lang.

Pahiram ng kaunting oras, pahiram ng isang saglit.

Kahit isang saglit, mahal, makinig ka.

Pakinggan mo ang boses ng taong inibig mo noon na hanggang ngayo’y iniibig ka.

Mahal, mahal kita.

Mahal pa rin kita.

Ikaw pa rin ang hinahanap ko sa tuwing gigising ako sa umaga

At ikaw rin ang huling dalangin ko kapag ako’y hihiga na sa aking kama kung saan hinehele kita gamit ang malaanghel na musika.

Ikaw ang tinta na humahalik sa aking papel sa tuwing ako’y gagawa ng tula dahil mahal, ikaw ang laman at ang inspirasyon ko sa bawat obra.

Ikaw ang hangin na sa aki’y bumubuhay.

Ikaw ang liwanag sa madilim kong tulay.

Ikaw ang init sa apoy ng pag-ibig na sa puso ko’y namuhay.

Ikaw na sana ang habambuhay.

Sa pagitan ng paalam at pahiram mahal nakatayo ako.

Litong-lito sa kung anong daan nga ba ang dapat na tahakin ko.

Sa paalam na tuluyan ng magtatapos ng walang hanggang ating ipinangako?

Nakipaglaro ako sa tadhana ng taguan.

Magiliw na hinamon siya sa larong tila mahirap magkakitaan.

Matapang na sumugal sa walang kasiguraduhan.

Tiniyak sa puso’t isipan na gagawin ang lahat ng paraan.

“Tagu-taguan maliwanag ang buwan…”

Sa liwanag ng buwan natanaw kita mula sa kalayuan.

Sinliwanag ng araw sa kalangitan.

Ngiti ko'y tila nabalot ng kasabikan.

“Wala sa likod, wala sa harap…”

Laking gulat ko ng nasa gilid kita.

Sa wakas! Nasa gilid na kita.

Katabi, kapiling, kasama.

“Pagbilang kong tatlo nakatago na kayo…”

Pwede bang ‘wag na lang umabot sa linyang ito?

'Wag ka nang lumisan, 'wag ka nang magtago.

Dito ka lang at mahimbing, pangako hindi ako hahayo.

“Isa, dalawa, tatlo…”

Ang bilis.

Simbilis ng pagpatak ng bawat segundo.

Ang kinabilis ng pagdating ang siya ring kinabilis ng paglaho mo.

Mapait man ang kinahantungan, 'di ko pa rin pinagsisihan.

Hindi lahat ng taguan hatid ay kalungkutan.

Muli ako'y susugal at tadhana'y hahayaan.

Hanggang sa ang tinatagong hinahanap ay sa wakas matagpuan.

Alas tres ng umaga naisip kita. Kamusta ka na? Tulog ka na kaya? Naging masaya ba araw mo? Ewan ko. ‘Di ko alam.

Alas tres ng umaga naramdaman kita. Ang lambot ng kamay mo sa tuwing sinusukat mo ang mga daliri mo sa daliri ko’t didikit sa palad kong basa. Ang mahigpit na yapos mo noong mga araw na nakakapit pa tayo sa isa’t isa. Magkasama, masaya, maligaya.

Alas tres ng umaga narinig kita. Ang boses mo na tila ba'y himig sa tainga kong nasasabik sa musika. Ang tinig ng pag-ibig sa bawat “mahal kita” na salita. Ang tono ng awiting palaging mong inaawit noong tayo pa.

Alas tres ng umaga, mahal. Ganun nga bang kaaga para matawag na ‘umaga’? O ‘di kaya'y masyado ng gabi para isipin ka pa? maramdaman ka pa? at marinig ka pa?

Ibalik natin ang oras saglit. Sa panahong maayos pa ang lahat, Sa panahong tila ang dalawampu’t apat na oras ay 'di sapat Para sa ating dalawang umiibig ng tapat.

Dati-rati masyado pang maaga ang alas-tres bago tayo magpaalam upang matulog at magpahinga. Hindi alintana ang pagsikat ng araw para sa mga walang kapararakang bagay na nais nating ibahagi sa isa’t isa. Lumaki man pareho ang mga bagahe sa ating mga mata, Para sa atin masyado pang maaga ang alas tres ng umaga.

Naaalala mo pa ba? 'Yung mga umaga na sinubukan nating pasukin ang puso ng isa’t isa? Tinanong mo ako kung mahal kita at tinanong rin kita. Hindi tayo nabigo sa sagot ng isa’t isa dahil pareho pala talaga.

Sa tagal ng ating samahan napuno ng mga magagandang alaala ang bawat alas tres ng umaga. Sinimulan natin sa pagpaplano sa ating hinaharap, Sa pagbibigay solusyon sa mga pagsubok na ating tinatahak, Sa pagtama ng mali nating dalawa, Hanggang sa pagtatapos sa istoryang “Tayo” ang pamagat.

Alas tres ng umaga ng nagkasagutan at nagkasumbatan. Napuno ng masasakit na salita ang puso nating dalawang nagmamahalan. Wasak, bigo, lito, at luhaan. Alas tres ng umagang iyon, mas pinili mong sumuko kaysa lumaban.

Taliwas man sa nararamdaman pinili kong ika'y pakawalan. Kumalas sa hindi na nakayapos mong katawan. Humihingi ng pag-asa sa kawalan. Naghahanap ng rason at mapaninindigan.

Saksi ang haring araw at ang buwan Sa lahat ng luhang aking pinakawalan. Patuloy pa rin sa paghilom sa puso kong sugatan Kahit na ang dating ipinaglaban ay tuluyan ng lumisan.

Alas tres ng umaga, dati masyado pang maaga. Pero ngayon iibahin ko na. Kung dati'y maaga pa para maisip, maramdaman, at marinig ka, Ngayo'y masyado ng gabi para sa isipan ko'y sumagi ka pa.

Alas tres ng umaga masyado ng gabi; Gabi na para isipin ka’t maramdaman ka’t marinig ka. Sa pagkakataong ito, alas tres ng umaga, Hayaan mong ako naman.

Ako naman ang kakalas sa 'tayong’ una mong binitawan. Ako naman ang magbabaon sa pangako nating hindi tayo mag-iiwanan kailanman. Ako naman ang tatapos sa ating walang hanggan. Kahit na alam kong nauna ka na, hayaan mong ako naman.

Alas tres ng umaga ngayon, pasensya na kung hindi ko maipapangako pero susubukan ko. Sa mga oras na ito tuluyan na akong magpapaalam sa lahat ng alaala nating binuo. Paalam sa istoryang dating “Ikaw at Ako” na ng lumaon ay naging “Tayo”. Paalam sa wasak na ako at paalam sa'yo; taong minahal ko.

Hindi ako magaatubiling gawin lahat ng ito Dahil napagtanto ko na sa sugal na ito ikaw ang panalo at ako ay talo. Paalam sa iyo, sa taong minahal ko. Sana'y patuloy kang ring lumigaya dahil magpapatuloy na rin ako sa buhay ko.

Alas tres ng umaga, mahal. Alas tres ng umaga tayo nagsimula. Alas tres ng umaga rin tayo nagwakas. Alas tres ng umaga naganap ang lahat. Alas tres ng umaga, wala na, tinatapos ko na.