The Color of Paradise / Mecid Mecidi
Her türlü şükür önce ve sonra düşünmenin özsel alanına aittir. Düşünme kendisini, özü gereği, bir şeyi düşünerek ona geri dönmemizi [hatırlamamızı] talep edene adar. En ziyade düşünce uyandıranı düşündüğümüzde asli [hakiki] manada şükredebiliriz. Düşünerek, tek bir noktaya toplanıp yoğunlaştığımız zaman her türlü hatırlatıcı düşüncenin demlendiği yerde konaklarız.
Şayet inanmak bizatihi görmek olsaydı da görebilmemiz ancak ilahi bir yolla mümkün olabilirdi. Tıpkı Muhammed’in söylediği gibi…
“Allah’ı bulana kadar ellerimle her yere dokunacağım ve bulduğumda da kalbimin bütün sırları dahil her şeyi anlatacağım.”
Kimi elleriyle her yere dokunarak bulur, kimi susarak, kimi resim yaparak, kimi odun taşıyarak; neticede nereye dönersek dönelim orada değil midir?
Celali ve cemali bir insanda cem eden Allah’a, ve bizi seven, ve başkalarına sevdiren, “Ol!” deyince her şeyi olduran Allah’a şükürler olsun.
