#maspero

The all-encompassing Egyptian state is architecturally symbolized by huge buildings all across the vastness of Cairo. Many of these date from the earliest years of the post-monarchical, post-colonial Republic—the optimistic era of Gamal Nasser’s socialism, which promised to propel Egypt into the modern era of the mid-20th century, and carry the rest of the Arab world with it. Here is one of those primary symbols, both of yesterday’s optimism and today’s tyranny: the State Radio and Television Headquarters, built in 1959-60 to the highest standards of international production and broadcasting. Informally known as the Maspero (the name of a nearby street that honored a French archaeologist), it rose as a skyscraping symbol of Arab modernity and unity—Cairo had long been the media, publishing, literary and theatrical capital of the Arab world, and the Maspero, its proud tower’s reflection glistening in the waters of the Nile, promised to refresh this status in a new technological age. What was decades ago a symbol of the Arab world’s embrace of progress has over time come to embody the intentional abandonment of those hopes. What had momentarily been a socialist pan-Arab miracle is today a shabby and suffocating state bureaucracy, functioning only to disseminate propaganda. In its immense dimensions, especially of its horseshoe-shaped lower portion as much as its encrusted tower block, it physically manifests the bland, decrepit brutality conjured by the term Kafkaesque.

سعاده مطلقه، كل ثانيه فى اليوم ده كان نفسي أوقفها و أكتب عنها كان نفسي اتصور عشان كده حاولت كتير أتصور بعيداً عن تصوير اليوم ده و التعب و المجهود اللى اتبذل و كان كله كوم و الساعه تلاته العصر لما طلعت استوديو " ٤١ " عشان أخد أول شهاده ليا فى مجال التليفزيون، من مكان يمكن عشت عمرى كله عشان أبقي و لو مجرد جزء منه.. بغض النظر عن كل لحظه كانت مرهقه بالنسبالى إلا إن كل التعب راح فى الثانيه دى، الثانيه إللى لو ليا وقت فى الدنيا هأتمنى أكررها كل ثانيه فى عمرى

مش هقدر أنسي الوقت اللى عيشته فى المبنى ده حتى لو كان مجرد ساعات معدودة، انا بلخص عمرى كله من اول ما دخلته لحد ما اخدت شهاده منه ، حافظه فى استديو. كل كلمه اتعلمتها هناك كل فنجان قهوة شربته فى كافيه الدور العاشر، ريحة كل كورنر فيه و وشوش الناس المألوفه، المكان ده انا و أنا هو و هو الهدف الأول و الاخير بالنسبالى مهما رحت و جيت، المكان اللى طموحى كان على حِسه، بغض النظر أنا واقفه فين دلوقتى لكن هرجعله.. و أنا حاجه أكبر بكتير من اللى بتخيلها