#maniakos

μα απ' τη γη κρατήθηκες —

Πετούσαμε στο κενό, σαν Ήλιου ακτίνες,

μα παράλληλα

Γι' αυτό και μαζί μου δε συναντήθηκες

Ψήνομαι στον πυρετό.

Το φως με νίκησε —

Μα βγήκα τελικά απ' τον βυθό.

Και πίσω γύρισες.

Μπορώ να δω την αλήθεια που δεν προτίμησες,

Γιατί καθώς την αντιμετώπισες, νεύρο χτύπησε.

Απόψε γίναμε σιωπή μαζεύουμε όνειρα

Είμαι σε τόπο μαγικό κι εδώ ξεχνιέμαι

Γίνομαι στάλες βροχής και πέφτουμε απότομα

Σπάμε θεούς και είδωλα

Τόσο παγωμένη η καρδιά μου δεν νιώθει τίποτα

Η πόλη μου νεκρή μαλάκες δίχως συναισθήματα

Το διορατικό μου μυαλό δαμάζει τα κύματα

Όταν στα μέρη μου νυχτώνει απλώνω

Το μαύρο σεντόνι και μεθώ τα βήματα

Και εκεί ήταν που χώρισαν οι δικοί μας οι δρόμοι

Κι αν ήταν να πεθάνω για σένα πέθαινα σήμερα

Απόψε θέλω να σε δω μα δε γαμιέται

24 μπάρες μετά τη γύρα μου

Κι αν είμαι απόμακρη πλέον συγχώρεσε με

Πέρα απ’τις μαλακίες ποτέ δεν σε ένιωσα δίπλα μου

Κι’όλα αυτά για το εγώ μας

Όσο κινείται η γη γύρω απ’τον εαυτό μας

Όσο κρατάμε αποστάσεις μένουμε μόνοι μας

Στην τελική δεν είναι τίποτα δικό μας

Κοίτα που φτάσαμε ως εδώ τώρα

Άντε στο διάολο να δεις αν έρχομαι και πάρε φόρα

με αισθάνεσαι

δεν ήσουν ποτέ σαν εμάς και ούτε που

Αυτα τα πουστριλικια σου δεν μ'αγγιξαν καθολου

Τώρα δεν ακούνε την φωνή μου καν