La reva fabriko.
La suno, tiu kruela, sufokanta fokuso, vekis ilin Äiumatene. La ÄirkaÅaĵo de la tendaÄo, ilia sola rifuÄejo en la koro de Los-AnÄeleso, odoris je urino, fekaĵo, medikamentoj kaj rompitaj sonÄoj. Harper leviÄis kaj faris sian rutinon de streÄado, levante siajn brakojn kaj kunigante la fingrojn de siaj manoj; liaj ripoj reliefigiÄis sub la maldika Äemizo. Li rigardis Kelly, Åian ruÄan hararon malordigita kiel birdonesto, kaj ridetis al Åi.
āAlia tago por konkeri Holivudon, karuleto āÅi murmuris, Åia voÄo raÅka pro la dormo.
Harper kapjesis, liaj okuloj brilantaj pro iluzio, kiu kontrastis kun la malpuraĵo, kiu ÄirkaÅis ilin. Dum la tago, ili estis figurantoj en malaltbuÄetaj filmoj, kelneroj en malbonaj restoracioj kaj, foje, simple almozuloj. Sed nokte, sub la stelplena Äielo de la urbo, ili fariÄis la plej brilaj steloj de sia propra filmo.
En lia fantazio, Harper estis malmola kaj turmentita detektivo, persekutita de malhela pasinteco. Kelly, fatalulino kun verdaj okuloj, delogis kaj perfidis lin, postlasante vicon da detruo.
āHodiaÅ mi havas aÅdicion āanoncis Kelly, Äustigante sian dorsosakon.
Harper brakumis Åin forte. āVi sukcesos, mi scias.
En Åia sonÄo, Kelly estis juna, naiva kaj decidema junulino, kiu alvenis al Holivudo kun la iluzio fariÄi aktorino. Åia beleco kaj talento portis Åin al la supro, sed la prezo estis alta.
La aÅdicio estis katastrofo. Kelly eliris el la intervjuo kun la okuloj plenaj de larmoj. Harper atendis Åin en malmultekosta kafejo, kie ili dividis malvarman kafon kaj ranca sandviÄon.
āNe malkuraÄiÄu āinstigis Åin Harper, kvankam lia voÄo sonis malforta.
En momento de febra imagado, Harper kaj Kelly renkontiÄis Äe domego en Beverly Hills, ÄirkaÅitaj de lukso kaj famo. Ili festis sian sukceson per granda festo, malfermante kaj trinkante grandan botelon da ruÄa vino; sendube, ili estis la envio de Äiuj.
La tagoj sinsekvis, monotonaj kaj senesperaj. La tendaÄo fariÄis pli malfirma kaj senutila en sia funkcio provizi Åirmon, la malvarmo Äiam pli intensa. La espero, iam brila, komencis estingiÄi.
Dum unu el tiom da memindulgemaj sonÄoj, Harper kaj Kelly maljuniÄis kune, ÄirkaÅitaj de siaj infanoj kaj nepoj. Ili rigardis malantaÅen kaj ridetis, memorante Äiujn obstaklojn, kiujn ili venkis.
Unu nokton, dum ili dormis, Åtormo frapis la urbon. La vento hurlis kiel sovaÄa besto, forÅirante la tendaÄon kaj trenante Äin tra la stratoj. Harper kaj Kelly vekiÄis konfuzitaj kaj timigitaj, kovritaj de koto kaj folioj.
Äe la tagiÄo, ili trovis rifuÄon sub ponto, postlasante siajn posedaĵojn kaj la restaĵojn de la tendaÄo Äuste tie. Ili ÄirkaÅrigardis, al la urbo, kiu malakceptis ilin, kaj konstatis, ke iliaj sonÄoj estis nur tio, sonÄoj.
āEble ni devus rezigni āflustris Kelly.
Harper rigardis Åin fikse, liaj okuloj plenaj de malÄojo. āNeniam.
En ilia fantazio, Harper kaj Kelly geedziÄis en intima ceremonio sur paradiza plaÄo. La suno brilis, la ondoj karesis la sablon kaj ili ĵuris al si eternan amon.
La sekvaj tagoj estis la plej malfacilaj de iliaj vivoj. La malsato, la malvarmo kaj la malespero konsumis ilin.
Tiam, unu malbonan tagon, kaj laÅ instigo de siaj najbaroj, ili konatiÄis kun la pezaj drogoj. Sinjorino, kiu Åajnis afabla, rekomendis al ili, ke heroino estas la kuraco al la fizika kaj spirita doloro, kaj la konstanta solvo al la malsato kaj la angoro. Ili ne rezistis esti injektitaj, ili estis mense detruitaj por malakcepti Äin.
Ekde tiam, la prioritatoj ÅanÄiÄis. Iluzio kontraÅ drogoj, decida libereco kontraÅ hazarda sklaveco. Ne plu estis sonÄoj aÅ fantazioj Äis la fino.
Unu nokton, alvenis tri uloj al la tendaÄo dum ili dormis, ili ne povis rezisti tian abomenaĵon. Post kiam ili ligis lin, unu post alia ili fitraktis la ankoraÅ sveltan kaj prizorgitan korpon de Kelly, kiu troviÄis en terura stato de tranco kaj mensa foresto. Ne estis rezisto, nek lamentoj.
Finita tia tranco, la malfeliÄa virino leviÄis kiel Åi povis kaj liberigis sian kunulon. Ili ne Äesis brakumi unu la alian dum la resto de la malbenita tago.
Äe la vesperiÄo, revenante de komunuma manÄejo, aÅto, kiu veturis tro rapide, tretis ilin. Harper mortis survoje al la hospitalo. Kelly postvivis, sed restis enhospitaligita kun multoblaj vundoj.
En Åia lasta sonÄo, Harper kaj Kelly promenis laÅ plaÄo Äe la sunsubiro, man-en-mane. La Äielo koloriÄis per pastelaj koloroj, kaj ili sentis sin senfine feliÄaj.
Kelly vekiÄis en hospitalo, sola kaj forlasita. La urbo, kiun Åi sonÄis konkeri, igis Åin plia viktimo de sia senkompata realeco. Åi rigardis tra la fenestro kaj vidis la surskribon de Holivudo brili en la malproksimo, kruela moko al Åiaj rompitaj iluzioj.
Fine Åi estis eligita kaj trovis la drivon. Åi decidis iri al Seatlo, serÄante la stratojn, kie komenci denove. Sed la ombro de Åia pasinteco sekvas Åin Äie, memorigante al Åi, ke la sonÄoj estas destinitaj rompiÄi.
