#maasroute

In september 2025 fietste ik de Maasroute vanaf Maastricht tot bij de bron in Frankrijk, nabij het vestingstadje Langres. Daartussen lag te veel om op te noemen, zoals historische steden als Luik, Namen, Dinant, Charleville-Mézières en Verdun, rijk aan citadellen, kathedralen, fijne cafés en restaurants. Daarna reed ik terug via Nancy, Metz en Luxemburg-stad.

Over de Grens

Zaterdag 13 september – Maastricht – Namen

Eigenlijk was mijn vakantie gisteravond al begonnen. Ik had een BBQ gehad met de personeelsvereniging en die was georganiseerd langs de Maas. Ik had prima geslapen in de Stayokay van Maastricht. Tegen half tien ging ik op weg. Ondanks dat het een vlakke rit zou worden, werd het toch een pittig ritje vanwege de tegenwind. Zeker op de open stukken voor Luik moest ik soms goed in de beugel.

Het was niet altijd even mooi. Regelmatig fietste ik over een industrieterrein(tje). Maar goed, zo’n rivier als de Maas leverde natuurlijk bedrijvigheid op; het hoorde erbij. Luik kon ik vrijwel autovrij doorkruisen omdat de route onder de bruggen doorliep. Wel moest ik concurreren met de vele voetgangers, dus echt opschieten deed ik niet in Luik. Pas na Luik ging het sneller. De tegenwind was ook iets minder sterk. De Maas nam bovendien een iets andere richting, wat gunstig leek te zijn.

Onderweg kwam ik nogal wat afgravingen van de cementindustrie tegen, en de kerncentrale bij Tihange. De koeltorens waren al van verre te zien. Bij Hoei reed ik snel door. Eigenlijk had ik natuurlijk De Muur moeten beklimmen, maar met bagage zag ik dat toch niet zo zitten. Iets voor een ander keertje.

Zondag 14 september – Namen

Vandaag ging ik Namen verkennen. Volgens mijn reisgids was het een stijlvolle kleine stad met een zuidelijke sfeer die zich kenmerkt door onverwachte pleinen, poorten, doorkijkjes, monumentale art noveau huizen en gezellige cafés en restaurants. En dit was zeker niet gelogen.

Gestart met een bezoek aan de citadel. En mij omhoog laten brengen door de kabelbaan. De citadel is zeker de moeite waard om te bezoeken. Daarna langzaam naar het stadscentrum teruggelopen. Ik was er bijna een hele dag zoet mee. De binnenstad is levendig met mooie huizen, sommige in art deco-stijl.

Verder had het centrum vele smalle straatjes met cafés en restaurants. En het weer was perfect. Meestal scheen de zon en van stevige wind had ik in de stad niet echt veel last. Tegen half vijf terug naar mijn hotel gegaan en nog wat geslapen. ’s Avonds weer gaan eten bij Li Scafiote.

Maandag 15 september – Namen – Dinant – Namen

Vandaag op en neer naar Dinant. Wel dezelfde rit als morgen maar dan kan ik de tijd nemen om Dinant wat beter te bekijken. Een enkele reis van circa achtentwintig kilometer. Ik vertrok samen met een groepje fietsende Duitsers. Zij reden echter op een racefiets en waren een stuk sneller dan mij. In Dinant zou ik ze pas weer tegenkomen. Wind tegen in de ochtend en soms, afhankelijk hoe de bocht van de Maas liep, was de wind behoorlijk pittig.

Van Namen naar Dinant was in ieder geval een mooiere route dan van Maastricht naar Namen. Met kastelen, ruïnes en sluizen onderweg. En soms groepen ganzen. Zo nu en dan kwam ik ook wat andere vakantiefietsers tegen. Ik hoefde alleen maar de oever van de Maas te volgen die tussen de hoge rotswanden stroomt. Meestal was het fietspad goed al kreeg ik ook een kasseienstrook voor de kiezen. In mijn reisgids had ik gelezen dat die kasseienstroken in eerste instantie gedoeld waren als cultureel erfgoed. Maar er was veel protest tegen zodat de meeste stroken verwijderd waren. Maar één stukje had dus stand gehouden.

Ik arriveerde bij Dinant waar de citadel hoog boven op een rots lag. Ook de kerk met een dak in ui-vorm was niet te missen. Om de standbeelden met saxofoons kon je niet heen. Dinant was dan ook de geboorteplaats van Alphons Sax, de uitvinder van de saxofoon. Eerst het trappistenklooster bezocht waar Leffe bier zijn oorsprong heeft. Het klooster was echter alleen in het weekend geopend. Daarna terug naar het centrum om een hapje te eten. Bij een bakker koffie gaan drinken en rijstevlaai gaan eten. Die had ik beter gehad want echt smeuïg was die niet.

Dinsdag 16 september – Namen – Fumay

Tegen half tien op weg. Het eerste stuk van de route was al bekend want die had ik gisteren ook gereden. Ik had het gevoel dat er iets minder tegenwind was. Of raakte ik er gewoon meer aan gewend? Het was wel een stuk bewolkter en iets frisser dan gisteren. Zelfs de groepen ganzen die ik gisteren al tegenkwam lagen weer op dezelfde plek.

Vlak voor Dinant, bij Houx, een computerzaakje opgezocht om een muis te gaan kopen. Het was een kleine kilometer van de route af. Ik had het winkeltje snel gevonden al was ik er al langs gereden. En ze hadden zowaar een eenvoudige muis met usb kabel te koop. Ik kreeg de bon mee voor de garantie. Net of ik hier ooit nog terugkom.

In Dinant begon het een klein beetje te druppelen maar al snel stopte het weer. Meteen doorgereden. Gelukkig dat ik goed oplette want het smalle fietspad, wat je moest delen met voetgangers had plotseling een trapje. Je zou er zo naar onder rijden. Ik kan me niet voorstellen dat het hier nooit fout is gegaan. Langs de rots van het Ros Beijaard. Tijdens het Ardennenoffensief was hier flink gevochten en werden de Duitsers gestopt.

Een stukje verder kwam ik bij het renaissance-kasteel van Freyr. Misschien wel een mooie plek om te lunchen. Maar het kasteel was alleen in het weekend geopend vertelde me een medewerker toen ik het terrein op fietste. Het hek was toevallig open omdat men een auto van een leverancier verwachtte. Om het kasteel gefietst in de hoop dat ik toch nog wat ervan kon zien. Maar dat viel tegen. De privacy van de kasteelheer werd goed gewaarborgd.

Dan maar door en geluncht bij een sluis. Hier stonden wat bankjes inclusief overkapping. Gelukkig maar want het begon weer kort maar hevig te regenen. Na de lunch was ik nog geen tien minuten aan het fietsen en toen begon het alweer te hozen. Even geschuild onder wat bomen. Een stuk verder alweer een flinke hoosbui. Gelukkig kon ik schuilen onder een brug. Na een paar minuten was het alweer droog. De brug over om mijn route aan de andere kant van de Maas te vervolgen.

Daarna verliet ik de Maas en ging de route een stuk hoger over een oude, nu geasfalteerde, spoorlijn. Mooi! Langzaam steeg ik en vlak voor Givet daalde ik weer flink richting Maas. Ongemerkt was ik in Frankrijk. Bij de grensplaats Givet zag ik al in de verte het fort Charlemont hoog boven de Maas liggen. Geen foto van gemaakt want het werd weer behoorlijk donker en het begon weer te regenen. Er was geen schuil mogelijkheden dus toen maar doorgefietst. Na enige tijd werd het gelukkig weer droog.

Het fietspad langs de Franse Maas was van uitstekende kwaliteit met strak asfalt. Na enige tijd verliet de route dit fietspad. De Maas kronkelde nogal en mijn route vervolgde niet de Maas maar stak dwars van de ene bocht naar de ander. Een stuk korter maar het was wel eventjes klimmen. Maar daarna weer uitstekend asfalt langs de Maas en de zon begon weer lekker te schijnen. Om me heen veel groen en begroeide heuvels.

Ik arriveerde in Fumay tegen 16.00 uur. Precies het tijdstip dat ik kon inchecken. Bij de B&B waar ik gereserveerd had hing echter een briefje op de deur. Ik ben om 16.00 uur terug. Of stond er nu 18.00 uur? De zes leek verdacht veel op een acht. Aangebeld maar er was niemand. Gebeld met mijn mobiel maar er werd niet opgepakt. Vijf minuten gewacht nog maar eens gebeld. Er werd opgepakt. Helaas vertelde een dame aan de andere kant van de lijn dat ze pas om 18.00 uur weer aanwezig zou zijn. Haar man lag in het ziekenhuis. Vervelend natuurlijk. Voor haar in eerste instantie maar ook voor mij. Bijna twee uur wachten. Ik besloot wat door het dorpje te lopen maar dat had ik na een half uurtje wel gezien. Koffie gaan drinken bij een brasserie. Tegen zessen terug naar de B&B. Gelukkig was het open en ingecheckt samen met een Nederlands echtpaar die ook op de fiets waren.

Een mooi 18e eeuws huis ingericht met oud meubilair en veel, heel veel, schilderijen en andere kunstwerken. Ontbijten om acht uur vond Madame te vroeg. Of het ook om half negen kon? Het Nederlands echtpaar ontbeten pas tegen tienen vertelde ze me. Ook voor uit dan maar. Morgen heb ik een iets kortere etappe en in Sedan kon ik ook pas om 18.00 uur inchecken. Snel douchen en daarna een restaurantje opgezocht.

Prima gegeten en fijne service bij Hostellerie Vallees. En ook nog voor een redelijke prijs. Tegen negen terug naar de B&B. De computermuis werkte prima en nog wat geschreven aan het reisverslag. Tegen tienen naar bed en nog kort gelezen in het boek ‘Waanzin’ van Lionel Shriver. Een satirische roman over een alternatief Amerika waar de cultuuroorlogen zijn doorgeschoten en waar over verschillen in menselijke intelligentie bij wet niet meer mag worden gepraat. Sterk overdreven natuurlijk maar toch met een zekere kern van waarheid. Vermakelijk maar ergens ook beangstigend.

Woensdag 17 september – Fumay – Sedan

Om half negen aan het ontbijt. Tegenover mij zat een jong Nederlands stelletje wat gisteren ook aanwezig was in het restaurant. Het was een prima kwalitatief ontbijt met een hele kan koffie voor mij alleen. Maar voor een fietser wat te weinig eten. Maar goed het is een start. Nog even, via handen en voeten, met de Madame gesproken. Tegen kwart voor tien op weg.

Maar tegen twaalven toch alweer gaan lunchen. Het ontbijt was inderdaad niet voldoende geweest om lang te kunnen doorfietsen. Maar de rit was vlak en ik was toch al goed opgeschoten zo over het jaagpad van de Maas. Zelfs door een tunneltje moeten fietsen. Bij Charleville-Mézières van de route afgeweken en de stad binnen gereden. Volgens mijn reisgids was namelijk het Place Ducale een must see. En dit was niet gelogen. Een statig plein met uniforme gevels en galerijen rondom. Ik had alle tijd want ik kon pas om 18.00 uur inchecken bij mijn B&B in Sedan. Daarom op het plein een kop koffie gedronken.

Daarna weer op weg richting Sedan. Een stadje waar ik al eens eerder was geweest. Sedan heeft de grootste vesting op het Europese vasteland. Ik weet niet of dit werkelijk zo is maar groot is die in ieder geval wel. Toch al tegen half vijf stond ik voor mijn B&B maar die was inderdaad nog gesloten. In de daarnaast gelegen Tabac zaak een kop koffie genomen. Daarna nog een biertje met een zakje chips tegen de eerste honger. Gelezen in ‘James’ waarmee schrijver Percival Everett de Pulitzer Prize 2025 gewonnen had en verder was het boek ook al genomineerd voor de Booker Prize 2024. Het is een hervertelling van ‘De avonturen van Huckleberry Finn’, dit keer verteld vanuit het perspectief van Jim, de tot slaaf gemaakte man. Een aanrader!

Donderdag 18 september – Sedan – Verdun

Een goed ontbijt alleen jammer genoeg zonder kaas of vlees. Vandaag een rit van meer dan honderd kilometer. Het was al snel lekker warm. De Maas is hier al een stuk smaller. Vrachtvervoer had ik al niet meer gezien sinds ik Frankrijk in gefietst ben. De weinige plezierscheepvaart die er nog is maakt meestal gebruik van de kanalen die langs de Maas lopen.

Na circa vijfentwintig kilometer, bij Mouzon, hield het fietspad langs de Maas op. Mijn route vervolgde ik via kleine weggetjes. De Maasvallei is hier vrij smal en om de hoofdweg te vermijden moet ik klimmen en dalen. Gelukkig is er niet veel autoverkeer. Zo nu en dan kom ik andere vakantiefietsers tegen. Ik volg de fietsroute bordjes met ‘Sud’ erop. Ik fiets door een glooiende landbouw omgeving met kleine uitgestorven dorpjes. Een mooie afwisseling want altijd maar langs het water fietsen gaat ook maar vervelen.

De laatste vijftien kilometer van de route fietste ik weer langs de Maas of langs een kanaal. Grotendeels was dit onverhard maar wel goed te berijden. Tegen vieren arriveerde ik bij Hotel Saint Paul. Een goedkoop twee sterren hotel aan de rand van het centrum van Verdun. Ik was hier al vaker geweest maar er was nu een nieuwe eigenaar. Veel geïnvesteerd in de kamers had hij in ieder geval nog niet. Wel was er nu een flinke bar bijgekomen. Vroeger kon ik hier altijd mijn fiets stallen. Nu kon ik die parkeren in de lobby naast de trap. De Wifi was nog slechter als voorheen. Het lukte me niet om verbinding te maken. Gelukkig bracht het wifi kanaal van de bar uitkomst.

Vrijdag 19 september – Verdun

Het ontbijt stelde niet zoveel voor bij Saint Paul. Maar goed je hebt je buik vol. Verdun en directe omgeving heeft veel te bieden als je geïnteresseerd ben in de Eerste Wereldoorlog. De Fransen hebben het tot het uiterste verdedigd. Dit is wel gelukt maar heeft veel levens gekost.

Met de fiets de heuvels ingereden naar het Ossuarium van Douamont. Hier rusten de resten van meer dan 130.000 ongeïdentificeerde soldaten. Buiten strekt een begraafplaats zich eindeloos uit. Ik ben hier nu voor de derde keer en blijf het nog steeds indrukwekkend vinden. De klim naar Douamont is relatief gemakkelijk maar ik voelde mijn benen na gisteren. Een stukje verderop ligt het monument Tranchee des baionnettes. Daarna door naar een dorpje wat tijdens de Slag om Verdun vernietigd werd en nooit meer is opgebouwd. De straten worden doormiddel van paaltjes en straatnaam bordjes aangegeven. Maar verder is er niets meer te zien. De toenmalige inwoners zijn gevlucht of gedood. En overal zie je nog bomkraters.

Met de fiets weer terug richting Verdun gereden en nog het kleine museum Ouvrage de la Falouse bezocht. Een vesting die tijdens de Eerste Wereldoorlog werd gebruikt. Vreemd genoeg hebben ze nooit vijandelijke granaten op hun dak gekregen. De vestiging ziet er dan ook nog goed uit. En je krijgt een prima beeld hoe het soldatenleven er toen uitzag mede door de levensechte poppen die overal in de vesting staan opgesteld. Buitenom kon je ook nog wat loopgraven bekijken. De vorige keer toen ik in Verdun was liep ik bij Ouvrage de la Falouse tegen een gesloten deur aan.

Terug naar de stad gereden via een fietspad langs de Maas. De fiets weer geparkeerd in het hotel, gedoucht en daarna weer de stad in. O.a. de middeleeuwse stadspoort Porte Chaussée bekeken. Vlak daarbij ligt het Monument voor de overwinning. Daarna wat op een terras langs de Maas gezeten en nog een stukje door het centrum gelopen. Opnieuw een terrasje gepikt bij Brasserie Le Duc. Deze horecagelegenheid kende ik nog niet. Een gezellig en levendig terras met ook veel locals. ’s Avonds kon je er helaas alleen maar kleinere hapjes eten. Dus tegen negenen toch ook nog maar even een restaurantje opgezocht voor een bord spaghetti.

Zaterdag 20 september – Verdun – Neufchateau

Gisteravond tot tien uur zonder jas op het terras kunnen zitten. En ook deze ochtend was het al lekker warm. De sleutel ingeleverd bij de dame van het ontbijt. Zij maakte de deur van de bar voor me open zodat ik de fiets gemakkelijker naar buiten kon rijden. Tot St. Mihiel was de route niet een echt interessant. Maar er was wel al een stuk een fietspad aangelegd.

Na St. Mihiel een flink helling over. Best een groot stadje trouwens en er was zelfs een jeugdherberg. En ook na Commercy was er weer een flinke helling. Dit leverde mooie uitzichten over de Maasvallei op. Voorbij Champougny was het ook weer klimmen geblazen. Maar als je gaat klimmen ga je ook weer dalen. Het was in ieder geval een afwisselende route vandaag.

In Domremy passeerde ik het geboortehuis van Jeanne d’ Arc. Ik kon het van de buitenkant ook bekijken en ben daarom niet naar binnen gegaan. Ik vond het er nogal kitscherig uitzien. Een stukje verder, na een klim, fietste ik langs Basilique du Bois waar volgens overlevering Jeanne d’ Arc voor het eerste de heilige oproep kreeg om de wapens op te pakken tegen de Engelsen. Daarna weer afdalen naar Neufchateau. Een centrumplaats maar niet echt indrukwekkend. Het hotel Restaurant L’Evidence waar ik verbleef was prima in orde. In de avonduren en nacht begon het stevig te onweren. Vanaf morgen is het een stuk kouder en werd er veel regen verwacht. Ik twijfelde of ik door zou rijden. Maar Neufchâteau sprak me niet erg aan.

Zondag 21 september – Neufchâteau – Landres

’s Ochtends was het wel droog maar volgens het weerbericht zou het de hele dag gaan regenen. Toch maar besloten om door te rijden. Vandaag zou ik de bron van de Maas gaan bekijken. Het werd bijna meteen klimmen geblazen nadat ik Neufchâteau uitfietste. Maar het was wel droog! Tenminste…

De eerste vijf kilometer was het droog. Daarna begon het langzaam te regenen. Zo nu en dan wat harder en dan weer wat langzamer. Maar eigenlijk bleef het regenen tot vlak voor Langres. Ik ontdekte die dag dan ook dat mijn waterdichte sokken niet meer waterdicht waren. Na een uur voelde ik het water al in mijn schoenen klotsen. Gelukkig was de wind niet zo sterk vandaag en had ik die grotendeels in de rug.

Het was wel een hele mooie route om te fietsen. Veel groene heuvels met weilanden, koeien en schapen. En kleine typisch Franse dorpjes waar de tijd stil lijkt te staan. Huizen opgetrokken uit ruwe stenen met klapluiken voor de ramen. En natuurlijk een kerkje, een gemeentehuis en het onvermijdelijke oorlogsmonument voor de gevallenen tijdens de Eerste en Tweede Wereldoorlog. Na zo’n zestien kilometer passeerde ik een bord wat verwees naar de bron van Maas. Nog 51 km te gaan.

Fietsen door een glooiend terrein en een aantal keren een iets langere klim. En ik passeerde weer een beeldje van Jeanne d’ Arc die bij de wasplaats van Graffigny-Chemin stond. De Maas zag ik ook als klein beekje. Bij kilometer zestig toch maar wat gaan eten. Ik had honger en in dit dorpje was een overdekte bushalte met bankje. Hier kon ik tenminste uit de wind en de regen zitten. Nadat ik mijn lunch verorbert had nog een man geholpen die tevergeefs probeerde om een wasmachine in zijn bestelbus te laden. Zelfs met twee man was dit een hele krachttoer. Nog even met hem gebabbeld. Hij was internationaal vrachtwagenchauffeur en had ook drie jaar in Waddinxveen gewoond.

Weer op weg naar de bron van de Maas die nog op zo’n acht kilometer lag bij Pouilly-en-Bassigny. Het laatste stuk ging over een slecht stuk wegdek met veel kuilen en losliggend gruis. Vlak voordat ik bij de bron kwam zag een ree met haar kalf wegvluchten. De bron even bekeken maar door de vele regen werd het me al snel te koud. Doortrappen dan maar weer.

Door naar Langres was zo’n dertig kilometer verderop ligt. Die gingen rap. Ik reed voornamelijk over een soort van plateau met weinig reliëf. Even voor Peigney een iets langere klim. Bij Peigney een fort uit 1869 kort bekeken. Maar ik was nat en had het koud dus snel door naar Langres wat ik al in de verte zag liggen.

Vlak voor Langres kreeg ik het al snel warm want er stond me een flinke klim te wachten van ruim een kilometer met een gemiddelde van meer dan zeven procent maar in het tweede gedeelte zat ik op 12, 13 of 14 procent. Het steilste stuk zou bijna 15 procent zijn. Ik had het gevoel dat het meer was. Kwam misschien wel door de honderd kilometer die ik al in de benen had. Er is overigens ook een lift maar dat was ik vergeten. Maar eigenlijk is me dit ook mijn eer te na.

Maandag 22 september – Langres

Een goed ontbijt en dat voor tien euro! In de ochtend was het nog droog dus besloot ik om dan een stadswandeling te maken. Langres is niet zo groot maar wel een stadje met historie. Al tijdens de Gallo-romeinse tijd bestond het al. Het ligt op een klein maar hoog plateau. Een prima plek voor een vestingstad. De vestingwerken met stadspoorten rondom het stadje zijn indrukwekkend. Verder is er een standbeeld van Diderot en een kleine kathedraal. Ik heb er zo’n twee uur rondgelopen en daarna de kathedraal gaan bekijken. Toen ik na twaalven naar buiten kwam was het aan het regenen. Tijd voor een lunch.

Na de lunch het historisch museum van Langres bezocht. Van de prehistorie tot begin twintigste eeuw werd behandeld. Veel objecten en kunst over Langres of van kunstenaars Langres. Er zaten mooie dingen bij. Helaas was alle uitleg in het Frans. Ik ben er zo’n kleine twee uurtjes zoet geweest. Ondanks het slechte weer heb ik slechts één andere bezoeker gezien. Dit verbaast me dan wel weer. Na het museumbezoek nog water gaan kopen bij de Carrefour. Daar lagen ook wat gratis kranten die ik goed kon gebruiken om mijn schoenen te drogen. Naast het water ook maar plastic zakjes gekocht die ik morgen om mijn voeten bind. Want ook morgen zou het weer gaan regenen. Minder dan gisteren en vandaag maar droog zou het zeker niet blijven.

Dinsdag 23 september – Langres – Bains Les Bains

Bij Ibis Budget is het goed ontbijten voor een fietser en ook nog voor weinig geld. Tegen negenen op weg. Het was nog droog maar er hing wel veel vocht in de lucht. Ik moest mijn bril regelmatig schoonvegen. Ik reed de weer terug naar de bron van de Maas. Tot de bron is een vrij open terrein en ik merkte dat ik de wind niet mee had. Maar al met al liep het aardig.

Vanaf de bron begon het licht te regenen. Maar zo nu en dan was het ook weer droog. Ik dook een gebied in dat bestaat uit beboste valleien met kleine dorpjes. Heerlijke fietswegen en de klimmetjes waren altijd wel goed te doen. Een enkele keer zat er een steiler stukje tussen maar dit duurde nooit lang. Onderweg zelfs enkele wijngaarden gezien.

Alleen het weer viel tegen. Bij kilometer zestig zowaar een donderslag en eventjes later begon het te hagelen. Gelukkig reed ik juist door een dorpje en kon ik schuilen bij een open schuur. Een vrouw die in de schuur aan het werk was begroette mij vriendelijke en zei zoiets als ‘Pas un temps pour le vélo! Oftewel het is geen weer om te fietsen. En daar had ze wel een beetje gelijk in. De temperatuur was ook vrij laag maar daar had ik geen last van omdat ik constant in beweging was.

Bij Corre kwam ik bij het Canal des Vosges. Dit kende ik nog van vorig jaar toen had ik ook langs dit kanaal gefietst toen ik de La Voie Bleu gefietst had. Het is niet helemaal vlak want je gaat langzaam hoger en vooral bij de sluizen stijg je een aantal meter. Ik herkende zelfs nog sommige stukken zoals het korte stuk waar je langs rotswanden fietst en bij Fontenoy-le-chateau herkende ik de kasseien in de hoofdstraat en een muurschildering. Langs het kanaal kwam ik zowaar een andere vakantiefietser tegen. Ik ben dus toch niet de enige gek die door dit weer fietst.

Vlak voor Bains les Bains het kanaal verlaten om mijn hotel op te zoeken. Tegen vieren stond ik onder de warme douche. Gelukkig werkte de verwarming zodat ik mijn kleren wat kan drogen. Hopelijk krijg ik ook mijn schoenen droog want die waren doorweekt. ’s Avonds bizon gegeten in het restaurant van het hotel. De gasten waren vrijwel allemaal alleen op reis of waren, denk ik, voor het werk onderweg.

Woensdag 24 september – Bains Les Bains – Nancy

Na een uitstekend ontbijt op weg. Verder langs de Canal des Vosges. Tot Epinal gaat het dan licht omhoog. Maar bij de sluisjes moest ik toch altijd even terugschakelen. Na Epinal gewoon verder langs het kanaal maar nu gaat het licht omlaag. Ik schoot dan ook goed op want van het verkeer had ik weinig tot geen last.

Ik had wel meer last van de vele bladeren, eikels, kastanjes en takken die op het fietspad lagen. Zo nu en dan flinke dikke takken en een aantal keren zelfs een omgewaaide boom waar ik dan fiets overheen moest tillen. Het Moezeldal waar ik nu doorheen fietste is ruimer dan het dal waar gisteren doorheen fietste. Er is ook weer vrachtverkeer over het kanaal. Het laatste stuk naar Nancy was wat lastiger. Wat meer worteldruk en draaien en keren. Ook de wind was hier gedeeltelijk tegen me. Of was ik gewoon moe aan het worden?

Onderweg had ik nog regelmatig via whatsapp contact met de eigenaresse van het appartement waar ik zou verblijven. Halverwege de rit appte ze me dat ze me in een ander appartement wilde plaatsen want de huidige huurder wilde een week langer blijven. Ik had haar beloofd dat ik tegen 16.00 uur zou arriveren. Om 15.45 uur appte ze me al waar ik bleef en toen moest ik haar teleurstellen dat het toch 16.30 uur zou worden. Hier was Madame niet blij mee. Ik eigenlijk ook niet maar soms zit het iets minder mee.

Tegen 16.30 uur arriveerde ik bij het appartement. Ik kreeg snel een rondleiding door een renaissance achtige woning. Het zag er goed uit. Snel douchen en nog wat inkopen gedaan voor de volgende dagen. Daarna was het alweer tijd om te gaan eten. Ik had gereserveerd bij restaurant La Primatiale waar ik vorig jaar ook was geweest. Iets duurder als normaal maar goede kwaliteit. De porties zijn helaas ook wat kleiner maar men was gul met de mandjes brood. Gegaan voor het menu inclusief een wijnarrangement.