Bartwatching

Shōgun is een historische roman die zich afspeelt in het Japan van het begin van de zeventiende eeuw. Centraal staat de Engelse stuurman John Blackthorne, die na een lange en gevaarlijke zeereis aanspoelt aan de Japanse kust. Tegen de achtergrond van de machtsstrijd die uiteindelijk leidt tot het ontstaan van het Tokugawa-shogunaat (1603-1868), raakt hij verwikkeld in een wereld vol politieke intriges, botsende culturen en samuraieer.

Het personage Blackthorne is gebaseerd op de historische figuur William Adams. Deze Engelse zeevaarder bereikte in 1600 aan boord van het Nederlandse galjoen De Liefde de Japanse kust. Hij wist het vertrouwen te winnen van de latere shogun Tokugawa Ieyasu, kreeg de uitzonderlijke status van samurai en bleef tot zijn overlijden in 1620 in Japan wonen. Daarmee vormt zijn bijzondere levensverhaal de historische basis voor deze meeslepende roman.

Met In de schaduw van de Moerasdraak schrijft Rob Manders een indringende historische roman die zich afspeelt tijdens een van de meest bepalende gebeurtenissen uit de geschiedenis van ’s-Hertogenbosch: het beleg van 1629. Tegen de achtergrond van de strijd tussen de Republiek en de Spaanse overheersing volgt het verhaal de jonge Bosschenaar Peter Stevenszoen, een huurling die na jaren van omzwervingen terugkeert naar zijn geboortestad.

Bij zijn terugkeer weet Peter niet wat hij zal aantreffen. Leven zijn familie en zijn vroegere geliefde nog? Tijdens zijn zoektocht naar antwoorden raakt hij verstrikt in de omsingeling van de stad door het Staatse leger onder leiding van Frederik Hendrik, de Prins van Oranje. Terwijl de stad langzaam wordt afgesloten van de buitenwereld, moet Peter niet alleen vechten tegen de vijand buiten de muren, maar ook tegen verraad, schuldgevoelens en de vraag wie hij werkelijk is.

Steeds weer vroeg ik me tijdens het lezen af: slaagt deze jonge held erin zijn geliefden te beschermen, of gaat hij uiteindelijk ten onder in de hel van de maandenlange uitputtingsslag tegen de zogenoemde onoverwinnelijk geachte moerasdraak?

Manders weet de sfeer van het zeventiende-eeuwse ’s-Hertogenbosch goed neer te zetten. Als Brabander heeft hij duidelijk veel aandacht besteed aan de historische achtergrond en de gebeurtenissen rond het beleg. De beschrijvingen van de stad, de spanningen tussen de inwoners en de dreiging van de naderende aanval geven het verhaal een authentieke sfeer.

Toch heeft het boek ook zijn beperkingen. De schrijfstijl is vlot en toegankelijk, maar soms wat houterig. De personages blijven naar mijn gevoel wat aan de oppervlakte en krijgen niet altijd de diepgang die het verhaal verdient. Hierdoor leefde ik niet altijd even sterk met de hoofdpersonen mee.

Desondanks is In de schaduw van de Moerasdraak een prettig leesbare historische roman, zeker voor lezers die geïnteresseerd zijn in de geschiedenis van ’s-Hertogenbosch en de Tachtigjarige Oorlog. Het boek brengt een indrukwekkende periode uit het verleden tot leven en laat zien hoe gewone mensen gevangen kunnen raken in de grote gebeurtenissen van hun tijd.

Een mooi debuut van Rob Manders, met een interessant historisch decor en voldoende spanning om de lezer mee te nemen naar het belegerde ’s-Hertogenbosch van 1629.

Vandaag begon mijn fietsvakantie eigenlijk al een beetje. Ik vertrok richting Eindhoven, waar ik morgen de fietsbus naar Beaune in Frankrijk zou nemen.

De route voerde opnieuw over de good old LF7, een traject dat ik regelmatig gebruik als ik richting het noorden fiets. Het eerste deel liep langs de Maas. Via Maaseik en Thorn ging het daarna verder richting het Brabantse land. Ik fietste langs de Grote Peel en dwars door de Somerense Heide. De laatste kilometers volgde ik een kanaal dat me rechtstreeks naar Eindhoven bracht.

Hoewel de afstand met nog geen 130 kilometer niet extreem lang was en de route grotendeels vlak bleef, vond ik het toch een pittige rit. Lag het aan het feit dat ik de laatste tijd te weinig lange afstanden had gefietst? Moest ik nog wennen aan de extra bagage? Of lag het toch aan de fiets?

Mijn vertrouwde Santos had ik namelijk thuis moeten laten. Twee dagen eerder had de Rohloff-naaf het begeven en daarom was ik noodgedwongen vertrokken op mijn Koga WorldTraveller. Ook een uitstekende fiets, maar de zithouding is toch net even anders. En na zoveel jaren fietsen op dezelfde Santos merk je dat verschil.

Tegen vijven arriveerde ik bij Hotel Leonardo in hartje Eindhoven. Een hotel waar ik al vaker heb overnacht tijdens fietstochten. Prima kamers, een goed ontbijt en vooral prettig: de fiets kan veilig binnen worden gestald.

Na een verfrissende douche liep ik de stad in en at ik bij een Italiaans restaurant. Daarna ging ik op tijd terug naar het hotel. De slaap wilde echter niet echt komen. Iets waar ik vaker last van heb na een stevige sportieve inspanning. Het lichaam is moe, maar lijkt nog niet helemaal door te hebben dat het tijd is om te rusten.

De fietsbus zou pas rond negen uur 's avonds vertrekken. Eindhoven trok me eerlijk gezegd niet zo en bovendien waren de grote musea op maandag gesloten. Daarom besloot ik met de trein naar Arnhem te gaan voor een bezoek aan glaskunstenaar Arnout Visser. Ik was nieuwsgierig naar een glazen lamp die hij had ontworpen. Rond één uur arriveerde ik in zijn atelier, waar ik de lamp eindelijk in het echt kon bewonderen. Onder het genot van een kop koffie vertelde hij enthousiast over het ontwerp en het productieproces.

Rond twee uur reisde ik terug naar Eindhoven. Daar at ik bij een Syrisch restaurant en haalde daarna mijn fiets en bagage op bij het hotel. Bij de opstapplaats zou een kiosk en een toilet aanwezig zijn, maar beide bleken gesloten. Gelukkig bood de McDonald's uitkomst. Met een kop koffie las ik verder in De laatste Tour, een thriller van Inge Duine over een wielerkampioen die op het punt staat voor de vierde keer de Tour de France te winnen, totdat hij een dag voor de start onder mysterieuze omstandigheden overlijdt.

Tegen achten liep ik terug naar de opstapplaats. Niet veel later arriveerden twee mannen op bepakte gravelbikes. Ook zij zouden met de fietsbus reizen. Verder zag ik nog verschillende fietsers die door familie of vrienden werden afgezet.

De bus arriveerde keurig op tijd. Tot mijn verrassing herkende ik de chauffeur van een eerdere fietsreis. De bus was slechts halfvol, waardoor ik een stoel voor mezelf had. Dat maakte het slapen onderweg een stuk comfortabeler. Natuurlijk blijft een nacht in een bus behelpen, maar ik heb toch redelijk wat uurtjes kunnen slapen.

Bij de eerste stop in Langres ging het echter mis. De chauffeur reed een verkeerde afslag in en moest op een smalle, drukke weg keren. Met de aanhanger vol fietsen bleek dat geen eenvoudige opgave. Tijdens het manoeuvreren raakte de aanhanger het achterlicht van de bus en werd ook de motorkap flink beschadigd. Opvallend genoeg bleef de chauffeur heel rustig. Later bood hij zijn excuses aan en vertelde dat vermoeidheid waarschijnlijk een rol speelde. Hij had de dag ervoor ook al een lange rit gemaakt.

De beschadigde motorkap werd ter plekke losgeschroefd en in de aanhanger gelegd. Gelukkig was daar nog voldoende ruimte. Het incident kostte ons ruim een uur extra vertraging. We liepen al achter op schema en daardoor vertrokken we uiteindelijk pas rond tien uur vanuit Beaune, waar ik eigenlijk al om acht uur had willen fietsen.

Het centrum van Beaune bestaat grotendeels uit kasseien, maar al snel fietste ik tussen de uitgestrekte wijngaarden van de Bourgogne. Overal waren wijnboeren druk bezig met hun druivenranken. De route golft hier voortdurend op en neer. De veldwegen waren lang niet overal even goed onderhouden; gaten in het wegdek en losse stenen vroegen regelmatig om extra aandacht. Onderweg passeerde ik statige wijndomeinen en de karakteristieke Franse dorpen, waar vrijwel ieder dorp zijn eigen oorlogsmonument heeft.

Na de wijngaarden volgde de route een voormalige spoorlijn die is omgebouwd tot fietspad. Het strak geasfalteerde pad liep heel geleidelijk omhoog en fietste heerlijk. Af en toe moest ik even de gewone weg op, maar daarna sloot de route weer aan op de oude spoorbaan. Na zo'n dertig kilometer hield het fietspad echter op. Eigenlijk vond ik dat niet eens zo erg. Hoe prettig zo'n oude spoorlijn ook fietst, na verloop van tijd wordt het landschap wel wat eentonig. Op dit traject kwam ik overigens nauwelijks andere fietsers tegen.

Daarna begon de Morvan zich langzaam te laten zien. Eerst voerde de route nog door brede dalen met lichte hellingen, maar de laatste vijfentwintig kilometer kregen mijn benen het zwaarder te verduren. Meerdere lange en stevige beklimmingen volgden elkaar op. Bossen, weilanden en grote groepen vleeskoeien bepaalden het landschap.

Aan het einde van de middag arriveerde ik in Château-Chinon-Ville. Ik had een kamer geboekt in Hôtel Restaurant de la Tour d'Or, dat weinig lovende recensies had maar wel erg goedkoop was. De werkelijkheid bleek de beoordelingen zelfs nog te overtreffen. Wat een chaos. Overal stonden en lagen spullen. De eigenaar zag er meer uit als een dakloze en de sleutel van kamer acht droeg doodleuk het nummer zeventien. Gekscherend doopte ik het hotel om tot Hotel Restaurant De Loden Leeuw.

Voor het avondeten liep ik naar een nabijgelegen pizzeria. Misschien had ik beter voor een pizza kunnen kiezen, want mijn hoofdgerecht was weinig bijzonder. Ik wilde na het eten nog een wandeling maken, maar inmiddels was de regen begonnen. Daarom dook ik al rond half negen mijn bed in. Ik viel vrijwel direct in slaap, werd rond half elf nog even wakker en sliep daarna door tot acht uur de volgende ochtend. Heerlijk bijgeslapen.

Het ontbijt was typisch Frans: een grote kom café au lait, stokbrood met jam en vooral veel soppen. Ondertussen keek ik naar het Franse ochtendnieuws op een enorm televisiescherm. Er werd gesproken over de oorlog tussen Iran en Israël, de spanningen rond de Straat van Hormuz, de Franse inflatie en het bezoek van Poetin aan Xi Jinping. Donald Trump had zijn hielen nog niet gelicht.

Rond negen uur stapte ik weer op de fiets. De eerste kilometers voerden nog door de groene heuvels van de Morvan. Het was fris en de weg bleef nog even op en neer golven. Daarna volgde een lange afdaling richting de kanalen.

Vanaf dat moment reed ik grotendeels over fietspaden langs het water. Regelmatig kwam ik andere fietsers tegen, vaak ook met volle bepakking. Het landschap veranderde geleidelijk. De vleeskoeien maakten plaats voor paarden, akkers en af en toe een blauwe reiger langs de waterkant. Het asfalt was niet overal even best, maar de route bleef prettig fietsen.

Af en toe moest ik via een steil bruggetje een weg oversteken, wat telkens voor een korte, pittige klim zorgde. Langs het eerste kanaal was het opvallend rustig, maar op het tweede kanaal voeren verschillende plezierboten.

Rond vijf uur arriveerde ik in Nevers. Ik overnachtte in een B&B met uitstekende recensies, en die bleken volledig terecht. De ontvangst was hartelijk, de kamer comfortabel en ook het diner was uitstekend verzorgd.

Morgen laat ik de fiets een dag staan en ga ik Nevers te voet verkennen.

Vandaag stond er een soort rustdag op het programma. Na een goed ontbijt liep ik naar het centrum van Nevers. Bij mijn B&B had ik een Engelstalige folder gevonden met een wandelroute van ongeveer vijf kilometer langs de belangrijkste bezienswaardigheden van de stad. Ideaal. Zo loop je tenminste niet als een verdwaalde toerist rond en weet je zeker dat je niets belangrijks mist.

Nevers heeft nog veel middeleeuwse kenmerken. Er zijn delen van de oude stadsmuur bewaard gebleven, evenals een stadspoort en een wirwar van smalle straatjes. Ook de imposante stenen Loirebrug van ruim 350 meter lang is een echte blikvanger.

De kathedraal Saint-Cyr-et-Sainte-Julitte is bijzonder omdat er verschillende bouwstijlen uit de elfde tot en met de zestiende eeuw in samenkomen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog liep de kathedraal zware schade op. Daardoor zijn vrijwel alle glas-in-loodramen modern en afkomstig uit de tweede helft van de twintigste eeuw. Ze zijn kleurrijk, eigentijds en kunstzinnig. Eigenlijk maakten juist die ramen de meeste indruk op mij.

Persoonlijk vond ik de Romaanse kerk Saint-Étienne nog indrukwekkender. Met haar zware muren, massieve pilaren en sobere uitstraling ademt ze de sfeer van bijna duizend jaar geleden.

Een bijzonder bezoek bracht ik aan het klooster Saint-Gildard. Hier ligt het lichaam van Bernadette Soubirous opgebaard in een glazen schrijn. Na de Mariaverschijningen in Lourdes trad zij in bij deze kloostergemeenschap en bracht ze haar laatste levensjaren door in Nevers, waar ze op vijfendertigjarige leeftijd overleed.

Ook zag ik mijn eerste echte Loirekasteel van deze vakantie: het Palais Ducal, het voormalige paleis van de hertogen van Nevers. Een fraai renaissancegebouw dat een prominente plaats inneemt in het stadsbeeld.

Rond twee uur had ik de volledige wandelroute afgelegd. Daarna dronk ik een kop koffie bij Café Vélo, vlak bij de Loirebrug. Het was inmiddels behoorlijk warm, dus na wat boodschappen voor de volgende fietsdag zocht ik een koeler terras op, waar twee biertjes uitstekend smaakten.

's Avonds genoot ik opnieuw van een heerlijke maaltijd in mijn B&B. Daarna las ik nog een tijdje verder in De laatste Tour, voordat ik op tijd naar bed ging. Morgen stap ik weer op de fiets en volg ik de Loire verder stroomafwaarts.

Rond negen uur vertrok ik uit Nevers. Volgens de weersvoorspellingen zou het een warme dag worden met weinig wind, ideaal fietsweer. Het kostte nog wel wat tijd om de stad uit te komen. Eerst volgde ik opnieuw het kanaal, maar al snel ging de route voornamelijk door het vlakke landschap of over de dijken langs de Loire. Het asfalt op de dijken fietste een stuk prettiger dan het hobbelige fietspad langs het kanaal. Regelmatig kwam ik andere fietsers tegen en de kilometers gingen in een lekker tempo voorbij.

Onderweg reed ik over een bijzonder aquaduct dat door de scheepvaart wordt gebruikt. Terwijl de boten boven het water varen, stroomt de Loire eronderdoor. Een bijzonder gezicht.

Voor een eerste stop week ik even van de route af om La Charité-sur-Loire te bezoeken. Vanaf het fietspad had ik al een mooi uitzicht op de stenen Loirebrug en de oude vesting die boven het stadje uittorent. Ik fietste door de sfeervolle middeleeuwse straatjes, maar bleef er niet lang. Er stonden nog zo'n zeventig kilometer op het programma en ik had er pas iets meer dan veertig afgelegd.

Even later verscheen hoog boven de omgeving het wijnstadje Sancerre. De stad ligt indrukwekkend boven op een heuvel, met de resten van een oude burcht op het hoogste punt. Het uitzicht was prachtig, maar ik besloot de klim voor wat die was en vervolgde mijn route.

Niet veel later maakte ik opnieuw een kleine omweg, ditmaal naar Château de Buranlure. Dit goed bewaard gebleven versterkte landgoed uit de veertiende en vijftiende eeuw diende in 2004 als decor voor een verfilming van De Drie Musketiers. Het kasteel was helaas niet geopend, maar ook van buiten was het een indrukwekkende verschijning. Ik was blij dat ik de extra kilometers ervoor had gemaakt.

Kort nadat ik weer op de officiële Loirefietsroute zat, kreeg ik pech. Mijn Garmin viel plotseling uit. Na opnieuw opstarten leek alles even in orde, maar na een paar minuten werd het scherm opnieuw zwart. Daarna kon ik hem nog wel aanzetten, maar vrijwel direct viel hij weer uit. Gelukkig is de Loirefietsroute uitstekend bewegwijzerd, waardoor ik zonder problemen mijn weg kon vervolgen. Toch hoopte ik dat het probleem simpelweg door een lege accu werd veroorzaakt. Die avond zou ik het apparaat maar eens goed opladen.

Rond half vijf arriveerde ik bij mijn hotel in Ousson-sur-Loire, vlak bij Châtillon-sur-Loire. De kamers lagen verspreid in een fraaie tuin en mijn fiets kon veilig worden gestald in een afgesloten schuur. Het viel me opnieuw op hoe goed de hotels langs de Loire zijn ingesteld op fietsers.

Na een verfrissende douche zat ik nog even buiten te genieten van de rust. Intussen arriveerde een ouder echtpaar op elektrische fietsen. Ik vermoedde dat ik hen eerder die dag ook al op de route was tegengekomen.

's Avonds genoot ik van een uitstekend diner in het restaurant van het hotel. De verfijnde keuken, gecombineerd met een goed glas wijn, vormde een mooie afsluiting van opnieuw een geslaagde fietsdag. Tegen tienen zocht ik mijn kamer op om op tijd te gaan slapen.

Het eerste deel van de route was behoorlijk glooiend en het asfalt liet hier en daar ook te wensen over. Daardoor schoten de kilometers minder hard op dan anders. Onderweg passeerde ik een kasteel dat helaas niet toegankelijk was. Achter een hoge haag was er nauwelijks iets van te zien. Alleen een foto bij de toegangspoort gaf een indruk van hoe het eruitzag.

Die ochtend kwam ik twee wielrenners tegen die met lichte bepakking onderweg waren. Op de een of andere manier kruisten onze routes elkaar voortdurend. Ondanks dat ik langzamer reed, haalden ze me steeds weer in. Waarschijnlijk namen zij onderweg regelmatig een andere route door een dorp of stad. Gisteren had ik ook al zo'n fietser meerdere keren ontmoet. Na een paar keer herkennen groet je elkaar vanzelf vriendelijk.

Bij Gien stopte ik even om van het prachtige panorama te genieten. De stenen Loirebrug, het kasteel en de gotische kerk vormen samen een fraai silhouet. De stad zelf heb ik niet bezocht. Even buiten Gien passeerde ik een indrukwekkende spoorbrug. Met een lengte van ruim 1.800 meter behoorde die bij de opening tot de langste spoorbruggen ter wereld.

Verderop verliet de route tijdelijk de Loire en ging ik een stuk het binnenland in. Ik vermoed dat dit kwam doordat de route met een ruime boog om een kerncentrale heen liep.

In Sully-sur-Loire hield ik lunchpauze en bewonderde ik het prachtige kasteel, dat schilderachtig aan het water ligt. De temperatuur was inmiddels flink opgelopen; het zal ruim boven de dertig graden zijn geweest. Ongeveer vijfentwintig kilometer voor Orléans zocht ik daarom even de schaduw van een boom op. Tien minuten afkoelen deed wonderen, want het grootste deel van de route liep door open landschap met nauwelijks beschutting.

Rond half vijf arriveerde ik in Orléans. Na een verfrissende douche en het uitwassen van wat kleding liep ik het centrum in om iets te eten. Omdat het weekend was, zaten de terrassen overal vol. Een tafeltje bemachtigen bleek nog niet zo eenvoudig. Op het plein met het standbeeld van Jeanne d'Arc dacht ik geluk te hebben, maar de bediening was zo traag dat ik na een tijdje weer opstond. Ik was niet de enige die dat deed. Aan de overkant had ik meer succes.

Na het eten bleef ik nog gezellig op een terras zitten. Tegen half elf wandelde ik terug naar mijn hotel, dat op ongeveer een kilometer van het oude centrum lag. In de hotelbar dronk ik nog een laatste biertje en raakte aan de praat met een stel Brazilianen uit Minas Gerais. Die had ik eerder die avond ook al op een terras naast me zien zitten. Tegen half twaalf kroop ik, lichtelijk aangeschoten, mijn bed in.

Morgen staat Orléans zelf op het programma.

Na het ontbijt vertrok ik rond half tien naar het historische centrum van Orléans. Gewapend met een stadsplattegrond stippelde ik zelf een wandeling uit langs de belangrijkste bezienswaardigheden. Orléans ligt op het meest noordelijke punt van de Loire en ademt geschiedenis.

Mijn wandeling begon op het Place du Martroi, waar het grote standbeeld van Jeanne d'Arc de stad domineert. Haar naam kom je werkelijk overal tegen. Niet vreemd, want zij bevrijdde Orléans van de Engelse belegering tijdens de Honderdjarige Oorlog, op een moment dat de Franse koning de strijd eigenlijk al had opgegeven.

Hoewel Orléans tijdens de Tweede Wereldoorlog zwaar werd beschadigd, heeft de stad haar historische uitstraling grotendeels weten te behouden. De imposante kathedraal maakte veel indruk. De prachtige glas-in-loodramen vertellen uitgebreid het verhaal van Jeanne d'Arc. Daarnaast zorgen de vele vakwerkhuizen voor een sfeervolle, bijna middeleeuwse uitstraling. Al met al liep ik zo'n vijf uur door de stad.

Aan het einde van de middag wilde ik nog het huis van Jeanne d'Arc bezoeken, waar een multimediale presentatie te zien zou zijn. Na twintig minuten wachten in de rij kreeg ik echter te horen dat de voorstelling alleen nog in het Frans beschikbaar was, omdat de audiotours niet werkten. Mijn Frans is niet goed genoeg om een uitgebreid verhaal te volgen, dus besloot ik het bezoek maar over te slaan.

In plaats daarvan zocht ik een terras op om mijn vochtgehalte weer op peil te brengen. Ook vandaag liep de temperatuur weer ruim boven de dertig graden op. Meteen maar iets gegeten en daarna nog wat proviand en extra water gekocht voor de volgende etappe.

Na een verfrissende douche in het hotel liep ik aan het begin van de avond nog één keer de stad in. Met een koel biertje binnen handbereik las ik een tijdje op een terras. Tegen tienen vond ik het mooi geweest en keerde ik terug naar het hotel. Morgen gaat de reis verder richting Blois.

Vandaag ging de wekker wat vroeger dan normaal. Er werd opnieuw een snikhete dag voorspeld, dus leek het me verstandig om op tijd te vertrekken. Even voor negen uur stapte ik op de fiets en reed ik Orléans uit, over de brug die ontworpen is door Santiago Calatrava, ook bekend van onder andere het station van Luik. Zijn karakteristieke bouwstijl is eigenlijk niet te missen. Met een aangenaam rugwindje liep het lekker en de kilometers vlogen voorbij.

Mijn eerste stop was Meung-sur-Loire. Het stadje ademt een echte middeleeuwse sfeer uit en het imposante kasteel domineert het centrum. Vanaf de stadszijde oogt het als een robuust middeleeuws fort, maar vanaf de Loire heeft het juist de uitstraling van een elegant paleis. Het was te bezichtigen, maar ik besloot mijn route te vervolgen.

Niet veel later bereikte ik Beaugency, opnieuw een sfeervol Loirestadje. Ook hier reed ik rustig door het historische centrum en bekeek ik het kasteel alleen van de buitenkant.

Rond half één kwam ik aan bij Château de Chambord, misschien wel het bekendste kasteel van de Loirestreek. Na de lunch besloot ik het kasteel te bezoeken. Dat bleek nog even spannend te worden. Fietsschoenen met klikpedalen en fietshelmen waren namelijk niet toegestaan. Mijn schoenen werden natuurlijk direct opgemerkt door de beveiligingsscanner. Ik had weinig zin om terug te lopen naar de fiets om andere schoenen aan te trekken en stond zelfs al op het punt mijn schoenen uit te doen en op sokken verder te gaan. De beveiligers hadden echter een creatieve oplossing: met een flinke rol ducttape werden mijn schoenzolen afgeplakt. Ongetwijfeld niet de eerste fietser die ze zo hadden geholpen.

Terwijl de heren druk bezig waren met mijn schoenen, zagen ze overigens volledig over het hoofd dat ik in mijn stuurtas een picknickmesje, een Victorinox-zakmes én een Leatherman had zitten. Achteraf gezien niet zo verstandig om die mee een museum in te nemen.

Chambord maakte grote indruk. De enorme zalen, de beroemde dubbele wenteltrap en de rijke architectuur zijn werkelijk indrukwekkend. Uiteindelijk liep ik er bijna twee uur rond. De tuinen heb ik grotendeels overgeslagen. Door de hitte had ik daar weinig zin meer in en eerlijk gezegd zagen ze er vanuit het kasteel vooral strak en formeel uit.

Vanaf Chambord was het nog zo'n zeventien kilometer fietsen naar Blois, waar ik rond half vijf arriveerde. Het inchecken verliep wat stroef. Dat lag deels aan mijn gebrekkige Frans, maar ook aan de receptionist, die binnensmonds sprak. Mijn kamer lag uiteraard weer op de derde verdieping. Ik vraag me tijdens fietsvakanties wel vaker af waarom ik steevast de laatste kamer op de hoogste verdieping krijg, meestal ook nog zonder lift. Gekscherend zeg ik wel eens dat het traplopen naar mijn hotelkamer het zwaarste onderdeel van de dag is.

Na een verfrissende douche trok ik de stad in. Het oude centrum van Blois is absoluut de moeite waard, met smalle straatjes, steegjes en flinke hoogteverschillen. Ik was dan ook blij dat mijn hotel beneden aan de Loire lag.

Ook Blois heeft een eigen château, al doet het eerder denken aan een statig stadhuis dan aan een klassiek kasteel. Helaas arriveerde ik net na sluitingstijd, waardoor ik alleen de buitenkant en een blik op de binnenplaats kon bewonderen.

Op weg naar de kathedraal kwam ik langs het huis van Robert-Houdin, de beroemde illusionist en uitvinder die als grondlegger van de moderne goochelkunst wordt beschouwd. Op gezette tijden verschijnen uit de ramen mechanische drakenkoppen, een leuke en verrassende attractie.

De kathedraal zelf vond ik minder bijzonder, maar de tuin naast het stadhuis maakte dat ruimschoots goed. Vanaf daar had ik een prachtig uitzicht over de Loire en de stad.

Na anderhalf uur rondwandelen vond ik het wel mooi geweest. Eigenlijk verdient Blois meer tijd, maar ik had vooral behoefte aan eten, drinken en wat verkoeling. Op een gezellig terras sloot ik de dag af met een goede maaltijd. Daarna dronk ik nog een biertje bij mijn hotel. Helaas – of misschien juist maar goed ook – sloot de hotelbar al om negen uur.

Morgen wacht de rit naar Tours.

Uitgelezen: De weg terug van Erich Maria Remarque.

Na Van het westelijk front geen nieuws was ik benieuwd hoe het de overlevenden van de Eerste Wereldoorlog zou vergaan. In De weg terug pakt Remarque de draad direct weer op. De oorlog is voorbij, maar voor de jonge soldaten begint nu een minstens zo moeilijke strijd: die om hun plaats terug te vinden in een samenleving die hen nauwelijks begrijpt.

Acht vrienden keren terug naar een Duitsland dat feestviert omdat de oorlog voorbij is. Maar voor hen voelt er weinig als een overwinning. Wat ze aan het front hebben meegemaakt, heeft hen voorgoed veranderd. Ze proberen hun oude leven weer op te pakken, maar merken al snel dat de afstand tot familie, vrienden en de burgermaatschappij bijna niet te overbruggen is. De kameraadschap die hen tijdens de oorlog overeind hield, staat in schril contrast met de onverschilligheid en het onbegrip waarmee ze thuis worden geconfronteerd.

De weg terug is een indrukwekkende psychologische oorlogsroman die laat zien dat vrede niet automatisch betekent dat de oorlog voorbij is. Een tijdloos verhaal over verlies, kameraadschap en de moeilijke zoektocht naar een nieuw begin. Wat mij betreft een waardig vervolg op Van het westelijk front geen nieuws.

Na een storm in 1196 halen vissers een kleuter uit de branding. Het blijkt de enige overlevende van een schipbreuk. De jongen groeit op in een klooster nabij Brugge, maar kiest uiteindelijk voor de vrijheid en gaat op zoek naar zijn afkomst. Onder de naam Madoc leeft hij als ridder, avonturier, minnaar, schrijver en vrijdenker. Hij trekt door een middeleeuwse wereld vol oorlogen, intriges, geloofsfanatisme en ketterjagers, terwijl hij langzaam uitgroeit tot de man die mogelijk achter Van den Vos Reynaerde schuilgaat.

Dros weet die wereld indrukwekkend tot leven te brengen. Monniken, ridders, herbergen en slagvelden voelen nergens decoratief of stoffig aan. Integendeel: de roman bruist van leven, humor en avontuur. Zijn taalgebruik is daarbij misschien wel het mooiste van alles. Woorden als zwalpen, kneteren, arglistig en balsturig vliegen je om de oren, maar nooit geforceerd. Het geeft het boek juist kleur en ritme.

Tegelijkertijd is het veel meer dan alleen een avonturenroman. Tussen de duels, liefdes en achtervolgingen door stelt Dros vragen over religie, macht, literatuur en vrijheid van denken. Willem/Madoc is geen onfeilbare held, maar iemand met twijfels, angsten en beperkingen. Juist daardoor leef je voortdurend met hem mee.

Slim is ook de raamvertelling waarin een hedendaagse mediëvist een oud handschrift ontdekt en probeert te achterhalen wie Willem werkelijk was. Daardoor speelt Dros een mooi literair spel met geschiedenis en fictie. Het maakt Willem die Madoc maakte tegelijk bloedstollend, intellectueel uitdagend en verrassend toegankelijk. Een roman waarin de Middeleeuwen niet alleen zichtbaar worden, maar bijna tastbaar.

Het ontbijt begon pas om acht uur. Ik was iets te vroeg beneden, maar de deur van de ontbijtzaal was nog gesloten. Er stond ook een fietsende Fransman uit Orléans te wachten. Even een praatje mee gemaakt. Klokslag acht uur ging de ontbijtzaal annex brasserie open. Meteen liep het vol met lokale Fransen die er hun ochtendkoffie kwamen drinken. Het ontbijt zelf was eenvoudig, maar voor de prijs die ik betaald had meer dan degelijk. De receptionist van deze ochtend bleek trouwens een stuk toegankelijker dan die van gisterenmiddag. Hij adviseerde me ook nog om naar Chambord te gaan, maar dat had ik gisteren al bezocht.

Tegen negen uur stapte ik op de fiets. Nog voor ik goed en wel vertrokken was, werd ik bijna aangereden door iemand op een elektrische step die ik totaal niet had zien aankomen. Die dingen gaan toch behoorlijk snel.

In het begin was de route niet echt bijzonder omdat het fietspad langs een hoofdweg liep. Na een aantal kilometer veranderde dat gelukkig en werd het meteen een stuk mooier. Vandaag moest er ook wat meer geklommen en gedaald worden, wat voor wat extra afwisseling zorgde.

Bij Chailles kwam ik het eerste kleine kasteeltje tegen. Niet veel later volgde er nog eentje bij Madon. Allebei niet zo indrukwekkend als Chambord en volgens mij stond dat van Madon zelfs leeg. Het château van Chaumont, hoog boven de weg gelegen, maakte wel meer indruk. Ik hoopte nog een beter uitzicht op het kasteel te krijgen door de heuvel op te fietsen, maar dat viel tegen. Achteraf gezien had ik me die klim dus kunnen besparen.

Bij Amboise bezocht ik Château Gaillard, waar Leonardo da Vinci ooit had gewoond en uiteindelijk ook gestorven was. Rondom lag een mooie tuin en park. Ik heb daar ruim een uur rondgelopen voordat ik afdaalde naar het centrum van Amboise. Het centrum en het kasteel zelf heb ik alleen van buiten bekeken. Opvallend hoeveel verwijzingen er in de omgeving waren naar historische plekken: een grafheuvel, oude verdedigingswallen en zelfs plekken waar ooit de Romeinse legioenen van Caesar gelegerd zouden zijn geweest.

Na Amboise was het nog ruim vijfentwintig kilometer fietsen naar Tours. Onderweg moest ik af en toe opnieuw wat klimmen en reed ik langs verschillende wijngaarden. Ongeveer vier kilometer voor Tours kon ik in de verte al het silhouet van de kathedraal zien opduiken.

Het inchecken bij het hotel verliep vlot. Daarna heb ik eerst een wasje gedaan op de badkamer en nog even wat uitgerust. Later trok ik de stad in om te kijken waar ik iets kon gaan eten. Uiteindelijk koos ik voor een restaurant met klassieke Franse keuken. Het eten was prima, al kon er bij het personeel nauwelijks een glimlach vanaf.

Na het eten had ik nog wat rondgelopen en daarna zocht ik biercafé La P’tite Maiz op, een wat alternatief café met lokale bieren van de tap. Op het terras las ik verder in ‘Het spookslot aan de Loire’ van Havank. Qua stijl deed het me regelmatig denken aan Edgar Allan Poe of Arthur Conan Doyle. Het beviel me wel. Daar moest ik toch eens meer van gaan lezen. Tegen half twaalf lag ik uiteindelijk in bed.

Tegen acht uur was ik opgestaan. De ontbijtzaal zat al behoorlijk vol en veel tafeltjes waren nog niet afgeruimd, maar ik vond gelukkig nog een plaatsje. In een brochure van de lokale VVV ontdekte ik verschillende wandelingen die ik uiteindelijk aan elkaar had geknoopt tot één grote route. Tegen half tien ging ik op pad.

Ik vond Tours een bijzonder levendige stad. Het is natuurlijk de stad van Sint-Maarten, oftewel Saint Martin, en er staat dan ook een flinke basiliek die aan hem gewijd is. Tours was ooit zelfs de hoofdstad van Frankrijk. Ook de façade van het station vond ik indrukwekkend, net als de kathedraal. Verder zijn er verspreid door de stad veel parken en kleine plantsoenen waar je even kunt bijkomen van de hitte. Want ook vandaag liep de temperatuur opnieuw op tot boven de dertig graden. Pas na het weekend zou het wat afkoelen.

Onderweg bezocht ik ook nog even de openbare bibliotheek van de stad. Tegen drie uur had ik mijn wandelroute afgerond. Daarna nog wat op een terras liggen lezen en later inkopen gedaan voor de volgende dag. Morgen zou de fietstocht verdergaan richting Saumur.

’s Avonds heb ik uitstekend gegeten bij Restaurant Case, waar ik min of meer toevallig tegenaan liep. Het was iets duurder dan de meeste restaurants waar ik deze vakantie had gegeten en de porties waren wat kleiner, al zag alles er wel mooi opgediend uit. Na een lange fietsrit was het misschien wat weinig geweest, maar van een dag wandelen door de stad krijg je toch minder honger.

Omdat het opnieuw een warme dag zou worden, was ik op tijd vertrokken. Ook omdat ik na de fietstocht nog wat van Saumur wilde bekijken. Ooit was ik daar vroeg in de ochtend afgezet door de fietsbus, maar toen had ik niet de moeite genomen om het stadje zelf te bezoeken. Ik kon me eigenlijk alleen nog het kasteel herinneren dat hoog boven de Loire uittorende.

In de ochtend was het nog redelijk fris en bovendien had ik de wind in de rug. Ik schoot dus goed op. Onderweg reed ik langs een gigantisch veld vol klaprozen. Natuurlijk zie je die bloemen wel vaker, maar zo’n enorm rood veld blijft toch iets bijzonders.

Verderop week ik even van mijn route af om Château d’Ussé te gaan bekijken. Via een kaarsrechte weg reed ik ernaartoe en daardoor kon ik het kasteel al van verre zien liggen, opgebouwd tegen een heuvel. Best indrukwekkend, al heb ik het alleen van buiten bekeken.

De route was grotendeels vlak. Pas tegen het einde kon ik kiezen voor een variant langs de wijngaarden. Daar moest er ineens weer stevig geklommen worden. Tijdens de eerste klim kreeg ik problemen met mijn derailleur. De ketting sprong alle kanten op, behalve de goede. Gelukkig kreeg ik alles uiteindelijk weer fatsoenlijk afgesteld. Morgen toch maar eens de ketting en derailleur oliën. Misschien dat dat zou helpen.

Tegen half drie arriveerde ik in Saumur, maar ik kon pas om drie uur inchecken. Daarom ben ik eerst nog een Perrier gaan drinken op een terras vlak bij mijn hotel. Om drie uur liep ik terug en gelukkig verliep het inchecken snel. Mijn fiets kon veilig binnen worden gestald.

Tegen half vier ging ik te voet richting het château van Saumur. Na vijfenzeventig kilometer fietsen nog een heuvel oplopen in de hitte viel eerlijk gezegd niet mee. Dit kasteel heb ik ook van binnen bekeken. Het bleek niet heel groot te zijn; na een uur stond ik alweer buiten. Een medewerkster sprak mij in haar beste Duits aan en verontschuldigde zich meteen voor haar Duits. Ik vond het nochtans behoorlijk goed. Ze vertelde dat ze Duits op school had gehad. Ik antwoordde dat ik Frans op school had geleerd, maar dat zij haar vreemde taal duidelijk beter beheerste dan ik de mijne.

Na het kasteel had ik nog wat door het oude centrum van Saumur gelopen. Er lagen een paar gezellige pleintjes en ook het gemeentehuis en het theater waren mooi om te zien.

’s Avonds had ik prima gegeten op een terras aan een pleintje bij de kerk. Het eten was goed, al liet de bediening nogal op zich wachten. Niet echt een ramp, want zo kon ik rustig verder lezen in het boek ‘Het spookslot aan de Loire’. Morgen zou ik de Loire verlaten en eigenlijk moest het boek dan ook uit zijn. Dat lukte die avond nog net niet.

Tegen zeven uur zat ik al bij het ontbijt. Er waren nog twee andere fietsers aanwezig. Het ontbijt was vrij basic; vlees en kaas ontbraken, maar voor de start van de dag was het meer dan voldoende. Nadat ik mijn ketting en derailleur nog even geolied had, reed ik tegen half negen de stad uit. In het begin volgde de route nog een grotere weg, maar al snel ging het verder via kleine C- en D-wegen, onverharde paden en bospaden. Vooral in het eerste deel van de etappe werd ik regelmatig over onverharde stukken gestuurd.

Gelukkig was het in de ochtend nog redelijk koel en liep de route vaak door bossen. Veel schaduw dus. Al vrij vroeg begon ik honger te krijgen en tegen half twaalf hield ik lunchpauze bij een meertje. Er waren wel bankjes en picknickplaatsen, maar die lagen allemaal volop in de zon. Dan maar gewoon in het gras gaan zitten op een schaduwrijke plek. Tijdens de lunch keek ik naar de vele libellen die boven het water rondvlogen. Ongelooflijk hoeveel snelheid en acrobatiek die beesten hebben.

Tegen twaalf uur stapte ik weer op de fiets. De route werd heuvelachtiger en ondertussen liep de temperatuur stevig op. Het was zonder twijfel een mooie etappe, maar ook een slopende. Ik maakte behoorlijk wat hoogtemeters en dat begon tegen het einde van de middag toch door te wegen.

Tegen vier uur arriveerde ik bij mijn hotel in Saint-Calais. Het inchecken ging vlot. Daarna eerst gedoucht, een wasje gedaan en wat liggen lummelen op de kamer. Later nog even boodschappen gaan doen en uiteindelijk zelfs nog een uurtje geslapen. Tegen zeven uur schrok ik wakker. Dan had die rit er blijkbaar toch stevig ingehakt.

Even na zevenen ben ik gaan eten in het restaurant van het hotel. Daar heb ik uitstekend gegeten. Daarna sloot ik de avond rustig af met twee Beck’s-biertjes als afzakkertje. Morgen verder naar Chartres. Normaal gezien zou dat een iets gemakkelijkere rit worden: minder kilometers en minder hoogtemeters.

Om half acht was ik gaan ontbijten en tegen half negen zat ik weer op de fiets. In het begin van de etappe moest er nog flink geklommen en gedaald worden door de heuvels van de Loirstreek. Niet te verwarren met de Loirestreek. Met Komoot kun je toch geweldige routes maken, want opnieuw reed ik vooral over rustige veldwegen.

Onderweg zag ik veel landbouw: voornamelijk graan, beginnende maïs en jonge zonnebloemen. Daarnaast kwam ik ook nog twee kleine paleisjes tegen met daarbij een grote molen. Waarschijnlijk behoorden die ook toe aan de kasteelheer en waren de boeren verplicht om daar hun graan te laten malen. Naast het betalen van pacht natuurlijk. Die paleisjes moesten tenslotte ook ergens van betaald worden.

Tegen twaalf uur had ik ongeveer de helft van mijn etappe erop zitten. Gelukkig kon ik lunchen in de schaduw op een bankje aan een kerkplein. Want ook vandaag was het weer flink warm. Morgen zou het een stuk koeler worden, maar vandaag was het opnieuw afzien met temperaturen ruim boven de dertig graden.

Na de lunch moest ik nog even klimmen, maar daarna bleef ik vrij lang op dezelfde hoogte fietsen tot aan Chartres. Vlak voor de stad reed ik nog verkeerd en raakte ik mijn route kwijt op een soort woonboulevard. Ik moest een stukje terugrijden, maar kon daarna alsnog mijn route oppikken.

Ik checkte in bij mijn hotel, dat tot de B&B-groep behoorde. Niet het meest luxueuze, maar wel een prima prijs-kwaliteitverhouding. Eerder deze vakantie had ik ook al eens in zo’n hotel in Orléans overnacht. Ze beschikten bovendien over een fietsenstalling in de afgesloten parkeergarage. Na het douchen trok ik richting het oude centrum van Chartres, dat op ongeveer achthonderd meter wandelen van het hotel lag. Ik was al eens eerder in Chartres geweest.

Allereerst ben ik de kathedraal opnieuw goed gaan bekijken. Die bleef indrukwekkend. Jammer genoeg lag het beroemde labyrint op de vloer van de kerk bedekt onder stoelen. Omdat het de volgende dag zondag was, dacht ik eerst dat dat de reden was. Later bleek dat het vooral bedoeld was als bescherming tegen slijtage. Tijdens mijn eerste bezoek aan Chartres had ik het labyrint namelijk nog volledig kunnen zien. Het was ooit bedoeld voor pelgrims die de reis naar Jeruzalem niet konden maken. Het lopen van het labyrint gold als een symbolische reis door het leven, inclusief het overwinnen van persoonlijke moeilijkheden. Buiten de kathedraal kwam ik wel nog een putdeksel tegen waarop het volledige labyrint stond afgebeeld.

Na het bezoek aan de kathedraal had ik nog wat door het oude centrum gelopen en boodschappen gedaan. Ondertussen begon de honger wel te komen, al was het eigenlijk nog wat vroeg om te gaan dineren. Maar Chartres trekt voldoende toeristen en dus waren er genoeg restaurants die daar handig op inspeelden. Uiteindelijk streek ik neer bij een toeristisch restaurant. De kwaliteit viel helaas wat tegen. Eigenlijk had ik het kunnen weten, maar ik ging in ieder geval met een volle maag weer buiten.

Mijn boodschappen bracht ik terug naar het hotel en daarna ging ik nog wat biertjes drinken in een Ierse pub op amper vijftig meter van mijn hotel. Daar las ik verder in het boek ‘Willem die Madoc maakte’. Ondertussen speelde Paris Saint-Germain tegen Arsenal in de Champions League. PSG won na strafschoppen en in Chartres werd dat gevierd alsof Frankrijk wereldkampioen was geworden. Overal vuurwerk en toeterende auto’s. Gelukkig lag mijn kamer aan de achterkant van het hotel en niet aan de straatkant.

’s Avonds koelde het al behoorlijk af. Je kon nog steeds zonder jas buiten op het terras zitten, maar je voelde duidelijk dat er een weersomslag aankwam. Morgen zou het zo’n tien graden koeler worden. Voor het fietsen was dat geen enkel probleem. Die hitte begon er stilaan toch stevig in te hakken en ik had het warme weer eigenlijk wel een beetje gehad. Morgen stond Fontainebleau op het programma.