#lymfoom

Natuurlijk heb ik weer voor mijn beurt gepraat.

Bob voelde zich donderdag prima. Maar vrijdag kreeg ik tijdens werk te horen dat Bob zich toch niet goed voelde. Wederom geen zin om te eten, geen zin om te knuffelen, geen zin om te wandelen, en algehele lamlendigheid.

Uiteraard is er meteen contact geweest met de oncoloog. De prednison is nu uit Bob zijn lichaam, maar dat betekent niet dat de weefsels in zijn lichaam die geirriteerd zijn door de Prednison zich wel weer goed hersteld hebben. De oncoloog vermoed nog steeds dat Bob waarschijnlijk erg misselijk is, dus hebben we nieuwe anti-misselijkheidstabletten gekregen (Cerenia). Ook hebben we voor de zekerheid een speciale kuur tegen ontstoken darmen gekregen. Want als Bob niet beter wordt na het krijgen van de Cerenia, dan is er nog een kans dat Bob een ontstoken darm heeft. Bob poept namelijk ook niet goed, en heeft hier ontzettend veel last van. Nu is dit sowieso wel iets wat we voorheen ook af en toe zagen bij hem, vandaar dat we het eerst proberen met Cerenia, en daarna pas de darmkuur gaan proberen. Maar mocht Bob zich zondag niet beter voelen, dan mogen we de oncoloog bellen, en dan starten we de darmkuur.

Factuur

9 tabletten Cerenia (24mg) €24

10 tabletten finidiar forte €14

Totaal incl BTW €41,72

We zijn 1 dag gestopt met de Prednison, en gisteren was Bob meteen al meer Bob dan dat hij in de afgelopen week is geweest. Hij was vrolijk, wilde dolgraag aandacht, kwam knuffelen en was gewoon enthousiast. Het lijkt erop dat de maagbeschermers ook goed hun werk doen, want hij wilt weer ontzettend graag eten. Bovendien hebben we de hele nacht door kunnen slapen, want Bob heeft maar 2x extra geplast ten opzichte van normaal, en had helemaal geen behoefte om vaker naar buiten te gaan. Dus dat is nu al bijna terug naar normaal!

Dit lucht zo enorm op, want het lijkt erop dat het echt echt echt alleen Prednison bijwerkingen waren, en niet nog allerhande andere dingen. Zo fijn!

Vlak voordat we naar de oncoloog gingen, heeft Bob weer ontzettend veel geplast. Ik was zelfs een hele tijd bij de oncoloog bang dat het daar ook fout zou gaan, maar dat is gelukkig goed gegaan. Toch kenmerkt het nu hoe het met Bob gaat, want hij heeft op weg van de auto naar de oncoloog maar liefst 3x een grote plas gedaan, en zelfs daarna vertrouwde ik niet dat het genoeg was. Gelukkig was de oncoloog het meteen met ons eens, dat dit echt absurde getallen zijn.

De oncoloog heeft Bob goed bekeken en uitwendig van alles onderzocht, maar eigenlijk kon ze niks vinden wat vreemd was. Ook heeft ze geduldig naar al onze verhalen en onzekerheden geluisterd, maar zij denkt dat Bob op dit moment eigenlijk puur alleen bijwerkingen heeft van de Prednoral. Het ziet er naar uit dat Bob overgevoelig is voor Prednison, en hier vele malen heftiger op reageert dan normaal is. Bob heeft hierdoor ook de bijwerkingen die eigenlijk zelden bij honden worden gezien, maar die nog steeds eigenlijk allemaal toegeschreven kunnen worden aan de Prednoral. Zij heeft dan ook besloten om acuut met de Prednoral te stoppen, en de behandeling voort te zetten zonder Prednoral. Voorlopig gaan we alleen Leukeran geven, en geven we Bob de tijd om te herstellen van de heftige reactie op de Prednoral. En mocht het dan over enkele weken weer helemaal goed gaan, dan kunnen we er eventueel over denken om opnieuw met Prednison te beginnen, maar dan met echt maar een fractie van de dosis.

De oncoloog was zelfs eigenlijk best positief gestemd, en zij denkt niet dat Bob last heeft van de gezwellen an sich, en zij denkt ook dat het niet zo slecht gaat met Bob als wij nu denken. Ze snapt wel helemaal dat wij ons goed zorgen maken, en dat als wij binnen een week geen verandering zien in Bob, en hij zich nog steeds niet goed valt, dat we dan helemaal niet meer willen verder behandelen. Maar als zij gelijk heeft, en Bob heeft puur alleen last van de Prednoral, dan zouden we eigenlijk volgende week weer een happy en energieke hond moeten hebben.

We hebben voor nu dan ook besloten om alleen te stoppen met de Prednoral, en de komende week nog Leukeran te geven. Wij kijken het dus nog precies 1 week aan voordat we een beslissing gaan maken. Jorr is wat positiever gestemd, Sanne is ietsjes negatiever gestemd. Maar 1 week, dat durven we beiden nog aan om Bob de kans te geven, en vooral de behandeling (zonder Prednoral) nog een kans te geven.

Het enige wat haar een beetje zorgen baalt, is dat Bob's witte bloedcellen verhoogd zijn. In principe is dit beter dan wanneer zijn bloedcellen al gedaald zouden zijn, maar omdat Bob vorige week ookal verhoogde witte bloedcellen had, kan dit wijzen op onderliggende problemen. Bob heeft verder geen koorts, en bovendien pas geleden nog een antibiotica duur gehad, dus ze kan haar vinger er niet precies op leggen. Ze heeft heel kort genoemd dat er een hele kleine (minimale) kans is op een tumor in het beenmerg, maar dit komt sowieso al zelden voor, en eigenlijk ook alleen bij de agressieve variant, de variant die Bob niet heeft. Voor nu heeft ze het idee dan ook even "geparkeerd", maar ze maakt wel een notitie. Maar voor de rest is ze dus eigenlijk heel erg positief, dus we zijn ontzettend benieuwd of Bob (enorm) gaat opknappen volgende week.

Factuur

Controle consult oncologie incl bloedcelbeeld €50 (incl BTW)

Gisteren leek het iets beter te gaan met Bob na zijn anti-misselijkheidstabletten. Maar Bob voelt zich overduidelijk nog steeds helemaal niet lekker. Hij kijkt ons aan, en piept en bromt aan 1 stuk. Ik heb sterk het gevoel dat hij ons iets duidelijk probeert te maken, maar ik weet gewoon niet precies was. Maar dat hij zich niet lekker voelt, dat is overduidelijk.

En dan slaan de twijfels toe. Onze hond is binnen 1 week van vrolijke, levendige hond veranderd in een zielig hoopje dat niks meer wilt. Niet knuffelen, niet eten, niet wandelen. En ondertussen blijft het doorpiepen.

Vanavond hebben we een afspraak bij de oncoloog. Dit is precies 1 week na de start van de behandeling. En de dosis van de prednoral is al aangepast, en Bob heeft 2 extra medicijnen erbij tegen de bijwerkingen. En Bob voelt zich alleen maar ellendiger. Dit is precies wat onze worst case scenario was, en het is waar. En het pakt precies uit op de manier die we het meest vreesden.

Vanavond moeten wij goed met de oncoloog gaan praten, want momenteel denken wij er sterk aan om Bob niet verder te behandelen met de prednison en chemo. Wij weten niet of alle klachten voortkomen uit alleen de medicijnen, of ook door de kanker komen. Maar wij hebben het gevoel alsof de tijd ons door de vingers glipt. En wij willen Bob. Zoals Bob hoort te zijn. En niet een slap aftreksel ervan. En ik kies liever voor enkele goede dagen/weken (wellicht weer met pijnstilling) dan door behandelen. En als we de behandeling mochten stoppen en Bob knapt niet op, dan blijft er nog maar 1 optie over. Ik bereid mij er alvast op voor. Want het is hoe dan ook te snel, maar ik kan eigenlijk niet nog meer dagen Bob zo zien lijden.

Misselijkheid

Vandaag hebben we wederom contact gehad met de oncoloog. Bob had behoorlijk veel diarree en weigerde weer te eten. Hiernaast was hij nog steeds erg stil. De oncoloog raadde aan om anti-misselijkheid tabletten en maagbeschermers te halen bij onze eigen dierenarts. Het klonk namelijk of Bob erg misselijk was, en dat klopte ook wel met ons gevoel dat hij zich echt niet lekker voelt.

Op dit moment valt de behandeling ons beide ontzettend zwaar. We slapen weinig, en we hebben Bob binnen een week zien veranderen van vrolijke energieke hond naar een lusteloze hond die overal last van lijkt te hebben. We zijn daarom extra benieuwd naar het oncologisch consult morgen, want wij hadden niet verwacht dat de eerste week zo zwaar zou zijn en dat Bob zich zo slecht zou voelen. Daarnaast blijven we hopen dat Bob snel opknapt, want als Bob pillen moet slikken tegen allerlei bijwerkingen, dan weten wij niet of we door willen behandelen.

Factuur

4x Cerenia (24mg) €13

30x Zitac (100mg) €20

Totaal incl BTW €35,96

Bijwerkingen

Zoals al gezegd plast Bob veel. Maar daarnaast is Bob ook heel stil geworden. Hij wilt eigenlijk alleen nog maar opgerold in zijn mandje liggen, en zucht en steunt veel. Hij komt eigenlijk nooit meer knuffels halen, en wilt zelfs niet bij ons op de bank liggen. Eerst was dit zijn favoriete deel van de dag, maar momenteel geeft hij er niets om. Op dit moment herken ik Bob eigenlijk helemaal niet, en ik maak mij zorgen.

Vandaag hebben we contact gehad met de oncoloog, en we mogen de dosering van de prednison halveren. Dit zouden wij heel snel moeten merken, omdat Bob dan minder gaat plassen en dan ook weer actiever moet worden. Want ja, ik word ook chagrijnig als ik telkens moet plassen maar dit niet mag.

Nu is het de komende dagen afwachten of Bob zich beter gaan voelen. Woensdag gaan wij sowieso weer langs de oncoloog, maar op dit moment vind ik het gewoon zo ontzettend rot voor Bob, dat wij ons echt oprecht afvragen of het verstandig was om met deze behandeling te beginnen en of we moeten doorzetten. Maar nu eerst maar een paar dagen aankijken en dan weer verder denken..

Het is wel duidelijk dat Bob bijeffecten heeft van de Prednison. Hij moet ontzettend veel plassen. En niet alleen vaak, maar ook veel en lang.

Zoals al eerder genoemd hebben we een gewoonte om te tellen hoe lang Bob telt. En ik heb nooit gedacht dat dat handig zou zijn, maar ik ben er nu wel echt blij mee. We hebben ook een schriftje waarin we allerlei bijzonderheden bijhouden, waaronder de tijdstippen waarop Bob eten en medicijnen krijgt, maar ook hoe vaak en hoe veel hij plast. En we hebben er even een simpel grafiekje van gemaakt, maar vrolijk word ik er niet van.

Zoals je kan zien, stijgt de tijd die Bob aan het plassen is enorm. Voorheen kwam het neer op ongeveer 3 plasjes van 10 sec per dag. Maar we zitten nu al ruim over de 100 sec heen,  een verdrievoudiging! We hopen heel hard dat dit heel veel minder wordt als de dosis prednison gehalveerd wordt, maar op dit moment durven we er gewoon bijna niet op te hopen.

Als Bob niet minder gaat plassen, ook niet als de dosis lager is, dan komen we voor een lastige beslissing te staan, want wij kunnen simpelweg niet ons werk combineren met een hond die om de 2 uur uitgelaten moet worden. Maar voor nu proberen we er niet te veel aan te denken, want misschien gaat Bob weer een stuk minder plassen bij de lagere dosis.

Verder lijkt Bob niet veel bijwerkingen te hebben van de Leukeran. Wel is duidelijk dat hij wat minder energiek is dan de week ervoor, maar wij weten niet of dit is omdat hij last heeft van bijwerkingen, of omdat hij geen pijnstilling meer kreeg. Want voordat Bob pijnstilling kreeg, was hij ook veel stiller. Hij was zelfs zo enorm opgeleefd toen hij pijnstilling kreeg, dat we opeens een hond zagen die veel energieker was dan normaal. Nu is hij dus weer een stuk rustiger, en wij hopen gewoon heel hard dat hij niet misselijk is, of zich niet lekker voelt. Maar nog 4 dagen, en dan zien we weer de dierenarts. En laten we hopen dat zij ons wat meer duidelijkheid kan geven :)

De eerste dag

Gisteren zijn we begonnen met de medicijnen. Bob kreeg 's ochtends twee tabletjes Leukeran en 1 tabletje Prednison. 's Avonds kreeg hij zijn tweede tabletje Prednison. De eerste uren was er weinig te werken aan Bob. 's Ochtends was hij rond 7u gaan wandelen, en pas hierna kreeg hij zijn medicijnen. Rond 14u, zo'n 7 uur laten zijn we weer gaan wandelen. Bob moest toen iets meer plassen dan normaal.

(Als je niet zo geinteresseerd bent in Bob zijn plasgewoonten kan je dit overslaan. Ik ga nu namelijk alleen nog maar praten over hoe veel Bob plast)

We hebben namelijk al een tijdje de gewoonte ervan gemaakt om te tellen hoe lang Bob plast, omdat dit namelijk een vrije goede indicatie geeft van hoe hoog zijn drang was en hoe vol zijn blaas zat. Bob plaste normaal ergens tussen de 3 tot 10 sec, en als hij te lang niet had kunnen plassen langer dan 13 sec. Dan zat zijn blaas namelijk ook erg vol. Toen ik gistermiddag gaan wandelen, iets eerder dan normaal, moest hij al langer plassen. Zo'n 13 sec. Dit was echter op 1 tabletjes Prednison, dus nog niet de dubbele dosis.

In de namiddag kreeg Bob zijn tweede tablet Prednison, en 's avonds om 21u werd hij weer uitgelaten. Weer dus met een pauze van 7u. Echter had Bob toen meteen al een ongelukje. Zodra we de woonkamer uitliepen en de gang inliepen begon hij te plassen. Gelukkig hebben we hem nog net zo ver kunnen krijgen dat hij buiten verder ging, maar dit was een plasje van 18 sec! Ontzettend lang dus, en zijn blaas zal wel echt op knappen hebben gestaan. Hier schrokken we natuurlijk best van, want onder normale omstandigheden gebeurde dit echt maar heel af en toe, want vaak zat er meer dan 7u tussen twee wandelingen. Omdat we dus het vermoeden hadden dat Bob meer plaste door de Prednison, is hij rond 01u nog een keertje uitgeweest. 's Ochtends om 6u werd hij weer uitgelaten, en was het weer een plasje van 12sec. Normaal plast Bob nooit in onze tuin, omdat we hem dit nooit geleerd hebben. Wij hebben namelijk zo'n kleine tuin, en Bob heeft zo'n grote blaas, dat ons dat niet handig leek. Maar als Bob nu vaak grote drang heeft, wilden we toch gaan proberen of Bob misschien toch in de tuin wilde plassen, die we daarna dan maar goed schoon moeten maken ivm de Leukeran. Bob snapte het echte niet zo goed toen ik het om 12u probeerde. Maar toen ik zijn riem aandeed (alsof we gingen wandelen) en toen de tuin inliep ipv naar de straat toeging, toen maakte Bob er wel meteen gebruik van. Meteen weer een plasje van 16 sec, en dat na 6u wachten!! De rest van de dag ga ik proberen om Bob wat vaker in de tuin te krijgen, om in de gaten te houden hoe vaak Bob uit moet om zijn plasje weer onder de 10 sec te krijgen. Het is niet het leukste klusje, maar om deze reden had ik al speciaal vrij genomen :)

Verder lijkt Bob zich redelijk normaal te voelen. Het is soms een beetje lastig in te schatten omdat hij van nature al een rustige hond is, maar ik hoop gewoon zo hard dat hij zich nu niet ellendig voelt van de medicijnen.