Öyle bir çağa geldik ki, İstediğimiz şarkıyı istediğimiz anda, istediğimiz yerde dinleyebiliyoruz. Oysa eskiden radyo başında dinlemek istediğimiz şarkıyı beklerdik. İstediğimiz filmi istediğimiz anda, istediğimiz yerde izleyebilme imkanına sahibiz. Oysa eskiden televizyonların insafına kalmıştık. Günümüzün insan ilişkileri de bir kavga gibi kolay ulaşılabilir ve bir bardak suyu yaz gününde içer gibi hızla tüketilir oldu. Eskilerin uğrunda yaşamayı göze aldıkları ilişkileri, şimdilerde bir şarkıyı dinler gibi, istediğimiz yerde, istediğimiz zamanda başlatıp bitirebiliyoruz. Bir mesajla doğurduğumuz sevgililiği, başka bir mesajla öldürebiliyoruz. Yüz yüze gelip konuşarak ayrılma medeniyetini geçtim, telefonla iki çift söz ederek, iyi dileklerde bulunarak ayrılma olgunluğundan bile uzaklaştık. Her fırsatta başkalarından görmeyi beklediğimiz değeri ve saygıyı, karşımızdaki insanlardan esirgedik. Özür dilemeyi, sevgiyi dile getirmeyi, hatta ayrılmak istemeyi bile karşımızdaki insandan bekledik. Çünkü karşımızdaki insanı değil kendimizi, kendi mutluluğumuzu sevdik. Birini kaybetmemek uğruna emek vermenin, onu ayrılıktan korumak için mücadele etmenin ve üstünlük kurmadan mutlu olmayı eşitlemenin uzağına düştük. Hal böyle olunca sevgiye ancak, şarkılarda, filmlerde ve kitaplarda rast gelebiliyoruz. Şarkıyı dinleyince, filmi izleyince ve kitabı okuyunca “bu zamanda kaldı mı böyle sevgiler” diye kendimizi tekrar ediyoruz. Şarkıları biz söndürdük, filmleri biz yaktık, kitapları biz boğduk. Hacet yok mutsuzluğun kaynağını uzaklarda aramaya, Güzel günlerimizi yaralayan kendimizden başkası değil.