#lostwhy

Ξέρεις τι; Γιατι να μην τη πω κι εγώ. @lostwhy @misw-to-sympan ειστε μαζι μου σε αυτο.

Νομιζω Ιανουαριος ή Φεβρουαριος, ημασταν στο αμαξι και πηγαιναμε προπονηση. Η @lostwhy φοραει ακουστικα και μου λεει "ακου αυτο ειναι εσυ" και μου δινει το ενα ακουστικο που παιζει το "Εκεινη Δεν Μεθουσε Εσβηνε Τη Διψα Απλα". Ακουω, " πληγωνεται αυτος που αγαπαει γιατι πληρωνει των αλλων τα λαθη μια ζωη" oh shit γιατι ακουει αυτη ραπ "προτιμω την αυτοκαταστροφη απο τη πληξη" ειναι οντως εγω. Δεν πολυδινω σημασια ομως, μου βαζει το "Τσιγαρα Βαρια" shit καλο ειναι αυτο. Ομως δεν αρχισα να ακουω μονος μου, το ονομα που ειχα δωσει στον Sol, "Ο Παντελιδης της rap". Δεν ξερω γιατι αλλα η πρωτη εντυπωση ηταν αυτη, για τον ανθρωπο που στα ακουστικα του ειχε DMX, Eminem και Big Pun, η πρωτη μου σκεψη "πολυ κλαψομουνικο για μενα".

Μια βδομαδα δεν εχω δωσει σημασια, αλλα εχω βαλει σα καλη πουτανα και γω τα δυο κομματια στο playlist μου στο Spotify. Μπαινω στο προφιλ του, βλεπω 2 δισκους "Cool Kids Never Die" και "Νυχτες Πρεμιερας", οπως και να το κανουμε το πρωτο ηταν πιο ψαρωτικο. Ερωτευομαι δυο κομματια, [safespace] και "Το Παλιο Μου Τετραδιο".

Ειμαστε στο παρτυ μιας κοπελας και πιανω το κινητο της @lostwhy και μπαινω πρωτη φορα στη ζωη μου Tumblr, ε τι σκατα εχει πλακα. Μιλησα με εναν περιεργο τυπο, γυρισα σπιτι εκανα acc και για καποιο λογο εψαξα Solmeister. Βρηκα οτι οντως ειναι και δω. Μεσα σε μια νυχτα, διαβασα ολα τα ασκς. Ολα. Αν παθω ανευρυσμα στα 25 μου θα φταις εσυ Sol.

Μαρτιος, ακουω αρκετα Solmeister αλλα δεν το παραδεχομαι πολυ μεχρι που βγαινει στο καναλι των παιδιων το "Χιλια Ματια". Ο μαλακα ωραια φωνη η Marseaux, μου τη σπαει ο STK και Ω ΜΑΛΑΚΑ ΤΙ VERSE ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟΥ SOL. Ειχα αλλαξει σχολειο και απλα ταυτιζομουν τοσο πολυ που γελουσα μονος μου για κανα 2ωρο.

Τοτε πραγματικα μπηκα σε αυτη τη φαση, αγαπησα τον @sikonebrando γιατι ηταν καθαροαιμος MC και ηδη αγαπουσα τον @dpans απο το "Ο Χορος Των Ξεχασμενων". Ξεπερασα το προβλημα με τον @stkone και τον λατρεψα στο "Μονη Θα Μεινεις". Ακουω καταλαθος το " Οι Πληγωμενοι Ξερουν Να Περνουν Καλα" μαλακα ο @georvsd γαμαει.

Ε διακοπες για Πασχα και απλα λιωνω, εχω ακουσει ολα τα κομματια των WNC, σε καποια φαση το Μαιο διαβαζω το "Εγχειριδιο Επιβιωσης Για Τους Κοινωνικα Ανασφαλεις". Οποτε σε 3 μηνες ο Παντελιδης της rap και το σπαστικο παιδι απο το "Χιλια Ματια" παιζουν στα ακουστικα μου ολη μερα.

Παρασκευη 22 Ιουνιου, μετα απο 6 ωρες ΚΤΕΛ ειμαστε εξω απο το Gagarin, εγω, οι δυο κολλητες και ενας φιλος απο Αθηνα.

Δεν προλαβα για λιγο τον ΡΦ επι σκηνης, ελπιζω να καταφερω να δω τον Eminem μια μερα, αλλα διαολε το τριτο προτυπο μου το ειδα στο καλυτερο του live. Τον γνωρισα, εβγαλα φωτο και απλα ΓΑΜΗΣΕ.

Ευχαριστω τους:

@solmeister13

@sikonebrando

@stkone

@marseaux

@georvsd

@blz1phoenix

@decipher1

@dpans

Yoda, Pac, Blake, Gripball.

Πιο πολυ:

@lostwhy , @misw-to-sympan βοηθησατε να γινει αληθεια ενα ονειρο και λογικα ψιλοειπα και την δικια σας ιστορια.

Οι τοίχοι, λευκοί, έχουν να νιώσουν τη δόνηση της ομιλίας χρόνια.

Το πικάπ έχει πιάσει σκόνη και η βελόνα δεν πιάνει τις νότες όπως πρώτα.

Δεν ακούω μουσική πλέον. Η μουσική μου κάποτε ήσουν εσύ.

Ένα σπίτι κατοικήσιμο που σαν μπεις μέσα επικρατεί απόλυτη σιγή.

Δεν υπάρχει πια ζωή εδώ μέσα. Η ζωή ξετρύπωσε από μια τρύπα στο παράθυρο μαζί με το καλοκαιρινό αγερι.

Παιδικό μου όνειρο, πέταξε. Πέταξε να στεριώσεις σε όποια γη σε αγκαλιάσει.

Και εγώ θα είμαι εκεί. Θα αναμένω για να σε δω, να σε ακούσω. Να νιώσω ότι η νοσταλγία με δικαίωσε που μετοικησε στην ψυχή μου μόνιμα.

Πέταξε.

Κι όσο πιο κοντά στον ήλιο φτάσεις, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η αγαλλίαση.

Σε συγχωρώ.

Σε συγχωρώ που δεν τα είπαμε ποτέ. Που επέλεξες να κάνεις του κεφαλιού σου παρόλο που από παιδί ακόμα σε μάλωναν για το μόνιμο σου πείσμα.

Σε συγχωρώ που με άφησες. Ίσως πλέον να σε καταλαβαίνω εν μέρει.

Συγχωρώ και την εγκατάλειψη που παρόλο που ήξερες πως θα πονέσει, εσύ επέλεξες να τραβήξεις το τσιρότο.

Πέτα λοιπόν. Όσο μπορείς. Και μην κοιτάξεις τι άφησες πίσω.

Η ψυχή μου ταλανιζεται, όσο νέα και αν είναι, από ένα απύθμενο θρήνο για όλα όσα μπορούσα να γίνω και όλα εκείνα που δεν κατάφερα να είμαι. Στεκω πλέον αδύναμη, θεατής της ζωής να περνά και εγώ δεν μπορώ παρά μονάχα να την αντικρίζω.

Τι έχω εγώ που δεν έχουν αυτοί ή μάλλον τι έχουν αυτοί που δεν αξίζω να έχω εγώ;

Κουρασμένη, σαν γερασμένη γυναίκα που την πήραν τα χρόνια, αρχίζω και ζω μέσα από αναμνήσεις μιας πραγματικότητας που μου επέτρεπε να υπάρχω μέσα της με έναν τρόπο πιο ανεκτό.

Τα δάκρυα που τρέχουν στα μάγουλα μου λένε ιστορίες που δεν μπορώ να μιλήσω. Τι συνέβη άραγε στο μικρό κορίτσι που δεν φοβόταν να ονειρευτεί τον κόσμο;

Τώρα πια είναι αργά, λέω σε έναν εαυτό απαρηγορητο και θα χώσω το πρόσωπο μου ανάμεσα στα δύο μαξιλάρια στο προσκεφαλι του κρεβατιού, ελπίζοντας ο ύπνος που θα έρθει να με πάρει να με κρατήσει λίγο παραπάνω από ότι χθες, ελπίζοντας τα όνειρα να με κορεσουν πριν ξυπνήσω πνιγμενη απο αδράνεια.