Βράδια Αξημέρωτα
Πάνε κιόλας δέκα χρόνια… Δέκα χρόνια, συμβολικά μιλώντας πάντα, διότι αυτό το καημένο το τραγούδι έχει κυκλοφορήσει τρεις διαφορετικές φορές· πριν δέκα χρόνια όμως κυκλοφόρησε η επίσημη έκδοση του.
Η πρώτη φορά ήταν καταλάθος. Ένας φίλος μου πέρασε απ’ το σπίτι να με δει και εγώ περιχαρής του έβαλα να ακούσει αυτό που μόλις ηχογράφησα. Απ’ το χαμόγελο ενθουσιασμού στο πρόσωπο του και το ανοιχτό του στόμα στα γρήγορα flows, ήξερα πως το κομμάτι αυτό ήταν κάτι άλλο, κάτι μεγάλο. Κάπως έτσι το “Bradia A3imerwta.mp3” βρέθηκε στο κινητό του. Αυτό που δεν υπολογίσαμε τότε, δεδομένης της σχετικής αφάνειας στην οποία βρισκόμουν, ήταν πως όταν εκείνος με τη σειρά του έστειλε με υπέρυθρες το κομμάτι σε έναν φίλο του και αυτός ο φίλος σε έναν φίλο, κάποια στιγμή, το κομμάτι βρέθηκε ανεβασμένο να αναζητά τον πατέρα του στο hiphop.gr, διότι ο τελευταίος κρίκος της αλυσίδας είχε στα χέρια του ένα αρχείο με έναν τίτλο, χωρίς καλλιτέχνη και ενδιαφερόταν να μάθει ποιον σκατά ακούει τόσες μέρες στα ακουστικά του.
Έτσι την πρώτη ανεπίσημη φορά που το κομμάτι αυτό είδε το φως ήταν αμιξάριστο, ζεστό και κουβαλούσε μία μεταδοτική ενέργεια.
Η δεύτερη φορά, που του έδωσε την ευκαιρία να συστηθεί στο ευρύ κοινό, ήταν στο mixtape του DJ The Boy “Grand Champion Hot Joints” ένα πολύ σημαντικό ορόσημο της εποχής, μέσα στο οποίο φιγουράρει η αφρόκρεμα του χιπχοπ του 2010… κι εγώ. Όλοι ήταν εκεί, από θρύλους του τότε, το Μεντζέλο, τους ΖΝ, τον Είσβο, μέχρι τα μεγάλα ονόματα που αργότερα έγιναν οι θρύλοι του σήμερα, ο ΡΦ, ο Explicit, o Hatemost, ήταν όλοι εκεί.
Κι εγώ.
Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Ήμουν το τελευταίο κομμάτι στο mixtape, αμέσως μετά τον Ραψωδό και το «Βράδια» είχε την ευκαιρία να φτάσει παντού και να αγγίξει περισσότερες καρδιές απ’ όσες φανταζόμουν ποτέ. Και το έκανε. Και στο live ανέβηκα με ότι θάρρος και θράσος είχα και φώναξα σε ένα γεμάτο AN Club «πείτε Sol - Pak». Και ο κόσμος το έκανε.
Τότε ήξερα πραγματικά τι ήθελα να κάνω.
Η τρίτη φορά που κυκλοφόρησε το κομμάτι αυτό ήταν πριν ακριβώς δέκα χρόνια, με ένα κακογυρισμένο κλιπ έξω από το πατρικό του πατέρα μου, το μέρος στο οποίο έγραψα το κομμάτι. Με τα χρόνια κατάλαβα πως το να αποτυπώνω την ανάμνηση εκεί ακριβώς που γεννήθηκε είναι σημαντικό για μένα, απλά καθώς περνούσε ο καιρός γνώριζα όλο και περισσότερους, σημαντικούς για μένα πλέον, ανθρώπους που συμμερίζονται αυτό το όραμα και βοηθούν τα κλιπ να μη βγαίνουν… έτσι. Δεν έχει σημασία όμως, δεν είναι κάτι επίσημο, είναι οι πρώτες εικόνες ενός μικρού να κυνηγάει το όνειρο του. Ο Numberless είπε αστειευόμενος πως δεν το βλέπουμε σαν κλιπ, αλλά σαν πλάνα της βάφτισης μου και όσο τη σκέφτομαι αυτή την ατάκα, δε διαφωνώ. Εκεί βαφτίστηκε ο Solmeister και όντως τα πλάνα δεν είναι πλάνα κλιπ, είναι κονφετί αναμνήσεων. Αλλά εκείνη τη μέρα σίγουρα βαφτίστηκα για πρώτη φορά καλλιτέχνης.
Ας μου πουν αυτοί λοιπόν που λένε εκ του ασφαλούς τώρα πως δεν ξέρω από χιπχοπ την άποψη τους, να γελάσω. Δε θυμώνω πια. Πάλι καλά όμως που δεν ήταν εκεί να το πουν το 2010, γιατί ο μικρός τότε έβραζε και ανέβαινε στο stage για να το κάνει κομματάκια. Και όταν τον έβαλαν δίπλα στους φτασμένους, δε μάσησε.
Για απόψε και μόνο για απόψε λοιπόν, δώσε μου πίσω…
γαμω τα όλα
ΕΣΕΙΣ ΚΛΑΙΤΕ ΡΕ ΜΠΑΧΑΛΑΚΗΔΕΣ
