#llwyddiant

Mwya caled dwi’n gweithio, mwyaf o lwc sydd i’w weld yn dod fy ffordd i - Thomas Jefferson

Mae lwc yn beth anodd iawn i adnabod.

Mae rhywun sydd yn llwyddo yn rhwym o weld ei lwyddiant fel canlyniad anochel o’i waith caled. Mae rhywun sydd yn ffaelu felly, heb wneud yr un gwaith caled, ac yn ffaelu’n haeddiannol.  Clywn ni’r ddadl yna trwy’r amser yn y wasg.

Mae rhywun sydd heb lwyddo, er ei waith caled, yn rhwym o chwilio am resymau tu hwnt iddo fe ei hunan am ei fethaint, a diffyg lwc yw’r peth hawsaf i weld.

Ac wrth gwrs, anodd iawn yw gweld ai lwc ai gwaith caled, neu gyfuniad o’r ddau, sydd i gyfri.

Yn bersonol, rwy’n meddwl bod rhaid wrth lwc weithiau - digwydd cwrdd â pherson arbennig ar yr adeg tyngedfennol, neu rhyw ddigwyddiad sydd yn arwain at benderfyniad sydd yn newid cwrs llwyddiant.

Ond un peth sydd yn glir i fi: pan ddaw’r lwc, y person sydd wedi bod yn gweithio, yn paratoi, yn tyfu, yn chwilio, sydd yn manteisio arno.

Dim ond yr hyn r’yn ni’n ei reoli gallwn ni newid, a dyw lwc ddim yn un o’r pethau hynny.

Hynny yw mae’n bosib i ni wneud popeth o fewn ein gallu, a’r gwaith hynny’n ofer trwy ddiffyg lwc.