#limbobo

Aklımın ya da kalbin. Bir şeylerin oyunu sanki. Bu aralar hep adını sayıklar oldum. Daha çok düşünüp daha çok hayalini kuruyorum. 

Yazamıyorum. Öylece kalakalıyorum. Keşke karşıma çıksan da, bir bir anlatsam sana. 

İlk  ellerimi tutuşunu hatırladım. Ellerin öyle soğuktu ki. Bir gün bırakıp gideceğin, ellerini ellerimden bir anda çekişinden belliydi. Defalarca gideceğin, o günkü gitmenden belliydi. 

Tanrı'ya ne kadar yalvarırsam yalvarıyım, gerçekleşmeyeceğine artık o kadar çok eminim ki. Bir daha gelmeyeceğin, son sözlerinden belliydi. Anlamam gerekirdi ki, hâlâ anlamıyorum. Koca aptalın tekiyim.

Ne sana olan sevgimi yazabildim, ne nefretimi. Tek yazabildiklerim, bunlar. Kocaman bir boşluk.

Sana anlatacağım o kadar çok var ki. Sen yokken neler yaptığımı, senin için neler hazırladığımı, hediyelerini, mektuplarımı, şarkılarımı. Sana vereceğim o kadar çok şey var ki. Eksik olan sensin. Sadece sensin.

Kalbimin içindeki o koca boşluğu dolduracak tek şey, sen. Sensin!

Beklemekten yoruldum,

artık gel.

ne olursa olsun,

sanki derteşir gibiydik.

Umudun yok, soranın yok, sorunun çok.

Geçmez günler unut kendini bu hayat zor var mı çaresi?

öyle çok beni anlattı ki,

kelimeleri boğazıma dizdi birden, ağlıyordum, sustum.

gözlerimi kapatıp o karanlıkta boğuldum gibi. dertlerim kaybolmuş muydu, oyun mu,

sonra tekrar

''hepsi hepsi hayat nasıl olsa.''

Nasıl olsa ki?

Bırak kendini,

Her bir nota, sözler, canımı bu kadar nasıl yakabilir ki? Aldatan bir adam yüzsüzlüğü gibi, ben son vermedikçe canımı yakmaya devam ediyor.

Öyle sevgisiz, duygudan yoksun insanlar var ki, elimde olsa kalbimi çıkarıp onların eline vermek isterdim. +Al kalp, o salak boşluğu doldurursun.

Bazı adamlarda ne var bilmiyorum. Lanet olası şeytan tırnaklarından farkları yok. İnatlaşır gibi, ona dokunmadan duramamak gibi. İlle de o!

Türlü türlü gel deme yöntemleri denedim. Sevdiği şarkıları paylaştım, sevdiği tatlıdan yaptım, hoşuna giden şeyleri yazdım, yazdım da yazdım. Ama bi' ''Su çok güzel gelsene'' ya da ''Gel artık, deli adam!'' diyemedim. Diyemiyorum.

Martı Piyesi'ndeki gibi,

her ne kadar da gitmiş olsan da

''Eğer bir gün hayatıma ihtiyacın olursa, gel ve al onu.''